De herdenking van 23 kinderen.....

Zo mensen het is vrijdagavond 25 mei 2012 en tijd om het blog te plaatsen waar ik zondag al aan was begonnen. Vandaag heb ik hem afgemaakt dus wat jullie lezen is weer oud nieuws. Maar goed het is even niet anders.

Zondag 20 mei 2012,

Gisteren zijn Nicole, Roos en ik naar Culemborg geweest om Fleur en nog 22 andere kinderen te herdenken. Was het gezellig…nee, maar het was wel fijn om samen te zijn met ouders die ons begrijpen. De vraag hoe wij daar terecht zijn gekomen is simpel. Ellen Kruijer, onze begrafenisonderneemster, organiseert elk jaar een herdenking voor de ouders die dat jaar een dierbare zijn verloren. En met een dierbare bedoel ik dus kinderen in de leeftijd van 0 t/m 18 jaar. Het was bijzonder en het was wel prettig om met samen met lotgenoten stil te staan / te huilen om jouw en hun kind. Mijn gevoelens vlogen van hot naar haar en vind het ook moeilijk om te omschrijven wat ik daar voelde en heb gezien. Toch waag ik een poging en zet mijn verstand even op nul. Ik begin dus maar bij het begin en zal wel zien waar ik eindig.

Toen iedereen zijn plekje had gevonden kon het beginnen. Aan de wand hingen 23 zelfgemaakte harten met de namen van 23 kinderen. Een bijzonder, maar zeer zeker ook een droevig gezicht. Zodra je je naam hoorde moest je naar voren toe om een kaarsje aan te steken en mocht je iets neerzetten wat jouw aan je kind deed herinneren. Lang nadenken hebben wij niet gedaan. Roos wilde Fleur haar knuffelbeer Bina meenemen en Nicole en ik hebben de herdenkingskaart en haar diabetespomp op tafel neergelegd. Op deze manier werd de tafel steeds voller en na een half uur was het echt een soort van monument geworden.

Na de pauze was er voor iedereen een gelegenheid om iets te doen. De een wilde graag een gedichtje voorlezen, de ander wilde “gewoon”graag vertellen hoe hun kind was en sommige hadden een cd meegenomen met muziek. Op deze manier werd dus het tweede deel van de herdenking gevuld. Nu kan ik uit eigen ervaring zeggen dat dit zeer bijzonder was en ik alle verhalen en gedichten zeer bijzonder vond.

Toch was er een iemand die er voor mij erg uitsprong. Dit betrof om een verhaal van een vrouw die mama werd van een tweeling. Het bizarre was dat er tijdens de gehele zwangerschap niets aan de hand was, maar dat er tijdens een van de laatste controles geen hartslag meer te vinden was van een kindje. Uiteindelijk zijn de 2 baby’s geboren waarvan er een dus dood was. Waarom ik dit bijzonder vond???

De 11 jaar dat Fleur bij ons was hebben wij haar leren kennen tot de persoon die ze was geworden. Hoe ik haar zag daar kom ik graag nog eens op terug. Daarnaast hebben wij ook 11 jaar mogen genieten van alle knuffels, uitspraken en aanrakingen die er waren. Als ik zeg dat wij van haar houden snappen jullie dat uiteraard, maar snappen jullie ook als ik zeg dat wij van haar houden zoals ze was en dat we van haar houden om wie ze was. Die 11 jaar waren fantastish en we hebben genoten van elk moment. Wij kunnen terug kijken op een zeer geslaagde 11 jaar. Wellis waar veel te kort, maar da’s een ander verhaal.

Die vrouw van die tweeling is na de geboorte naar huis gegaan met beide kindjes. Ze heeft 5 dagen de tijd gehad om haar baby te knuffelen en heeft 5 dagen de tijd gehad om haar kindje kusjes te geven. Wat ze ervoor terug kreeg was liefde. Het klinkt allemaal erg wazig, maar als ik zeg dat zij van haar houden snappen jullie dat uiteraard, maar snappen jullie ook als ik zeg dat zij van haar houden zoals ze was en dat zij van haar houden om wie ze was. De moeder heeft mij laten zien dat je voor de volle 100% kan houden van een baby die alleen maar in de buik leefde.

Ik vind het nu erg moeilijk om mijn gevoel onder woorden te brengen, maar de boodschap die de vrouw overbracht is dat houden van verder gaat dan dat ik had verwacht. Het klinkt allemaal logisch, maar nu ik er eens goed over nadenk ben ik blij dat wij 11 jaar van Fleur hebben mogen genieten en we de rest van ons leven zielsveel van haar kunnen blijven houden.

Zo, en nu ga ik even op de bank hangen met een biertje. Ik wens iedereen een fijn weekend toe en geniet maar eens lekker van de zon. En je weet het……smeren, smeren en nog eens smeren is super belangrijk, want de zon fijn, maar voordat je het weet heb je kanker met de grote hoofdletter K en dat is niet echt fijn. Want kanker verwoest je leven en om alles weer een beetje goed op de rit te krijgen kost tijd héél veel tijd en daar weten wij hier in huis toevallig wel van alles vanaf.

Iedereen een dikke knuffel en tot over 1, 2 of 3 dagen.

Laafje Joost

De afgelopen drie weken.....

Het is leuk dat ik van werkgever ben veranderd en dat we de woonkamer, op het verkeerde moment een metamorfose geven, maar dat betekent dus ook dat er weinig tijd overblijft om tv te kijken en te bloggen. Niet dat erg is en geen bericht is goed bericht zal ik maar zeggen. Toch is de afgelopen 3 weken genoeg gebeurt, maar of dat nu interessant is om hier te vermelden……ik weet het niet. Toch waag ik een poging en gewapend met de kalender en een bakkie pleur ga ik even terug naar drie weken geleden. Het laatste blog ging over tante Marian die was overleden. De goede vrouw is ondertussen gecremeerd en de herdenkingsdienst werd gehouden in het gebouw waar Fleur ook werd gecremeerd. Een vreemde gewaarwording kan ik wel zeggen, maar ondanks ons dubbele gevoel was het wel erg mooi. Na afloop zijn we met de familie en wat goede kennissen nog wezen borrelen in Wassenaar. Ondanks het verdriet van die dag hebben we ook nog wel gelachen.

Vervolgens hebben we twee dagen later de hele familie weer gezien. Dit keer ging het om de familiedag die al maandenlang gepland stond. In goed overleg met de kinderen van tante Marian is er dus besloten dat deze dag “gewoon” door moest gaan. Nou mensen we hebben geweten. Om een lang verhaal kort te maken, we zijn boerengolfen in een weiland vol koeien. Het klinkt saai, maar het is enorm leuk. De een na de ander stond in de poep en met grote regelmaat trokken de dames hun sluizen open met het gevolg dat er weer een liter of tig gele pis verdween in de grond. Koeien, poep, pis, weiland en bier….tjsa dit zijn voor mij de juiste ingrediënten om blij te worden. Als een klein kind heb ik alle vlaaien die tegenkwam weggeslagen met mijn boerengolfclub. De stront vloog werkelijk waar 20 meter ver. Whoehahahaha HEELIJK!!!!! De dag hebben we afgesloten met een heerlijk etentje.



NICOLE......PAS OP DIE KOEIEN!!!!!!





MIJN DANSSCHOENEN.....



Een week later hadden we in Maarn een verjaardag waar we weer een deel van de familie tegen kwamen. Ook hier weer gelachen en tot overmaat van ramp hebben we gisteren weer bij elkaar gegeten. Pffffft….zo zie je elkaar nooit en zo zie je sommige vijf keer per maand. Helemaal niet erg, want het is altijd lachen gieren en brullen als we bij elkaar zijn.



Naast alle familie bezoekjes hadden we ook nog de nodige verjaardagen, had Nicole wat cursussen en moesten Roosje en ik gezellig naar onze praatdokters toe. Op de dag zelf ben ik erg druk op mijn werk en als ik ’s-Avonds een keer niets heb dan word er hard geklust in de woonkamer. We hadden het de afgelopen drie weken dus erg druk met van alles en nog wat. Allemaal prima, maar jullie snappen nu dus wel als ik zeg dat de tijd die uiteindelijk echt overbleef werd gevuld met dingen die ik zelf wilde. Beetje zonnenbanken, gezellig met Nicole op de bank hangen als twee oude lullen en zo nu en dan een keertje op tijd naar bed. Het harde werken hier in huis werp nu wel zijn vruchten af. Alle muren zijn behandeld en dragen de kleur spierwit, net zoals het plafond. Afgelopen weekend is ook de nieuwe vloer gelegd en sinds vandaag zitten we op de nieuwe bank. Nu moeten we alleen de puntjes nog op de i zetten. Gordijn, plinten, koplatten, verven, draden weg werken, schoonmaken, de voor en achtertuin opruimen enz enz enz. we zijn er dus nog niet, maar het schiet lekker op.

Zo en op deze manier zijn jullie weer een beetje op de hoogte over onze situatie. Interessant……zeggen jullie het maar. Wij proberen “gewoon” door te hobbelen, maar het gemis  word alsmaar groter. Wat ik voel, zie en hoor rondom Fleur, daar kom ik later nog wel een keer op terug. Voor nu allemaal welterusten en tot morgen, overmorgen of overovermorgen.



Laafje Joost

Tante Marian......

Nou daar zit ik dan, Nicole is de hort op en ik zit na een avondje klussen weer even op de bank. Eindelijk heb ik even de tijd en rust gevonden om even een kort blogje over tante Marian te maken. Tante Marian is de peettante van Nicole en helaas moet ik jullie melden dan afgelopen zaterdag 21 april 2012 deze lieve vrouw op een leeftijd van 67 jaar is overleden.

Net als Fleur en ome Wim had ook zij kanker. Kahler om precies te zijn. Kahler is een vorm van botkanker of eigenlijk beenmergkanker. Ongeveer drie en een half jaar geleden werd dit geconstateerd en geloof me maar dat ook deze vorm van kanker verschikelijk is. Maar goed, om een lang verhaal kort te maken de goede vrouw is jammer genoeg overleden, alleen was kanker niet de boosdoener. Waaraan dan wel dat word nu uitgezocht.

Het feit blijft dat er aan Nicole haar kant weer iemand is overleden en dat doet zeer. In dertien maanden tijd is zij nummer drie. De eerste was Ome Wim, de tweede was onze Fleur en tante Marian is dus nummer drie.

Wij wensen Edward, Lisette, Joyce, de kleinkinderen, de broers en zusters en iedereen om haar heen heel veel sterkte toe met dit enorme verlies. Wij zijn er in ieder geval kapot en kan alleen maar zeggen dat we er voor jullie zijn.

Tante Marian we zullen u missen en geef Fleur even een hele dikke zoen en knuffel van ons.

Joost

Hier voel ik mij niet ziek!!!!!

Zo daar zit ik dan, weer op de bank met een bak koffie inclusief een likeurtje, Roosje ligt in dromenland en Nicole kijkt een film bij buuf Ellen. Zoals jullie dus begrijpen zit ik dus alleen en dat betekend dat ik de avond moet vullen met van alles en nog wat. Een blog maken leek me wel even een goed plan, alleen moet je me niet vragen waarom. Nog steeds begrijp ik niet wat jullie nu trekt aan dit blog. De bedoeling was om iedereen op de hoogte te houden omtrent de ziekte van Fleur, maar hoe ik het ook went of keert Fleur is er niet meer en dat betekend ook dat ik weinig te melden heb. Nee ik zeg het verkeerd, er zit genoeg in mijn hoofd alleen weet ik nooit waar ik moet beginnen.

De afgelopen jaren ben ik vrij open geweest en heb zo goed en zo kwaad als het kan de situatie rondom mijn gezinnetje omschreven. Ik vond dit altijd fijn om te doen en stiekem vind ik dat nog steeds, alleen krijg ik soms het gevoel dat ik in een big brother serie terecht ben gekomen. Het feit dat dit blog nu nog steeds door gemiddeld 600 personen word gelezen is erg raar, maar de mens is blijkbaar erg geintereseerd in het wel en wee van een ander. Maar goed dat wil ik eigenlijk niet zeggen. Het geen wat ons hier erg bezighoud is het volgende.

De maand april is voor ons een maand die emotioneel gezien vrij heftig is. Dit is de maand dat we kregen te horen dat Fleur niet meer beter zou worden, dit is de maand van verjaardagen en dit is de maand dat wij hebben geleerd een spons te worden. Klinkt raar, maar wij hebben vanaf april 2011 zoveel mogelijk aan Fleur geroken en van Fleur genoten. We hebben zoveel mogelijk momenten opgezogen en volgens mij is dat best aardig gelukt. Ik weet niet zo heel goed hoe ik dit nu moet omschrijven en schrijf dus maar letterlijk op wat in mijn kop zit.

Fleur zou dood gaan alleen wisten we niet wanneer. Vanaf dat moment zijn wij denk ik op een heel ander level / niveau gaan leven. We hebben ondanks het rotte vooruitzicht toch geleerd te kunnen genieten van de mooie momenten. Van de mooie momenten dat Fleur alleen was, van de mooie intense momenten met Fleur samen, maar zeker ook de momenten dat Fleur en Roos samen waren staan op ons netvlies gebrand. Wij hebben als gezin geleerd te genieten in een hel verdriet.

We hebben gelukkig mooie herinneringen kunnen maken en in Curacau zijn we daarmee begonnen. Precies een jaar geleden waren we daar en op het strandje “de grote knip” heeft Fleur letterlijk gezegd “hier voel ik mij niet ziek en wil hier voor altijd blijven”. Kippenvel krijg ik ervan als ik weer aan dat moment denk. Voor ons genoeg reden om een klein beetje Fleur daarheen te brengen. Wanneer??? Nou dat kan wel een jaartje of 1, 2 of 3 duren, maar we gaan. Dit zal ongetwijfeld een emotionele reis gaan worden, maar Fleur krijgt ook daar haar plekkie dat heeft ze verdiend. 

Fleur en haar strand

Onze spetter!!!!!

Zo lieve mensen en nu kap ik heel even en ga even een wijntje drinken. Genieten jullie ondertussen een beetje van elkaar en geniet ook eens van het weekend zou ik zeggen. En voor nu tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

Daar ging Fleur bijna.....

Zaterdag 14 april 2012

Zo lieve mensen daar is de laaf weer. Deze week is er weer genoeg in ons leventje gebeurd dat ik eigenlijk weer niet weet waar ik moet beginnen. Blog dan “gewoon” wat vaker zeg ik regelmatig tegen mijzelf, maar door de omstandigheden thuis kom ik hier simpelweg niet aan toe. Niet dat er iets ernstig aan de hand is hoor, maar ons uitje naar de woonboulevard liep iets wat meer dan erg uit de hand dan dat we dachten. We gingen op jacht naar een eettafel en een dressoir, maar na twee uur gingen we naar buiten met een compleet nieuwe woonkamer. En met compleet bedoel ik ook echt compleet. De bank hadden we al, maar nu verfraaien we de woonkamer ook nog eens met een grote eettafel, een erg lang dressoir, 2 kleine salontafeltjes, 6 lekkere eetkamerstoelen, een moderne stoel en een nieuwe vloer. Daarnaast hebben we ook het plafond laten stucen, gaan we de muren met glasvlies behandelen om vervolgens alles te sausen. Ook hebben we ook nog een nieuw kozijn inclusief deur onder de trap gemaakt en krijgen alle deuren, kozijnen en de rest van het hout op de begane grond een nieuwe lik verf. Met andere woorden……we zitten midden in een onverwachte verbouwing.

Verbouwen betekend zooi, zooi, zooi en nog eens zooi. Op het moment lijkt het wel of er een bom is ontploft en wonen we in een uit de kluiten gewassen bouwkeet. Maar ja, het moet eerst een zooi zijn voordat het weer een beetje opknapt. Probleem waar we wel telkens tegen aanlopen zijn de emotionele gevoelens die loskomen. We hebben besloten om letterlijk alle meubels weg te doen, maar het zijn wel spullen die Fleurtje ook heeft gekend. De keus om totaal het roer om te gooien viel dus erg zwaar, maar we weten ook dat we niet nog eens 40 jaar op een doorgezakte bank kunnen blijven zitten. Fleur zit immers niet in de meubels, maar toch…..

Nu we vorige week de knoop definitief hebben doorgehakt konden we dus aan de slag. We zijn begonnen met het behang er vanaf te stomen om vervolgens alles wat we nodig hadden in de aanbiedingen te kopen. Verf, lijm, meubels, kwasten, latex, glasvlies enz enz en enz. We hebben onze ogen en oren open gehouden en ik heb via mijn werk een hele hoop kunnen regelen met kortingen bij groothandels. Vervolgens is er maar een persoon die bij ons de muren komt stucen en dat tegen een hele scherpe prijs. Om een lang verhaal kort te maken, wie zijn best doet krijgt een hoop voor elkaar. Wij hebben op dit moment ruim 2000 euro bespaard op alles wat we nu hebben gekocht. 2000 euro mensen, dat is toch wel serieus veel geld. Nicole en ik hebben een bepaald budget in ons hoofd zitten voor deze verbouwing en verandering en als we aan het einde van de rit geld overhouden gaat dat direct naar het potje Curaçao.

Mooi zo’n verhaal en verbouwing, maar dat klussen valt in de bovenkamer toch zwaarder dan verwacht. We hebben er enorm veel zin in dat is het niet, maar bijna met alles moeten we aan Fleur denken. Op deze bank heeft ze dit gedaan, in dit stoeltje zat ze graag zo en in deze hoek van de kamer heeft ze de laatste weken van haar leventje gelegen en geslapen. Met alles wat we doen leggen we de link dus naar Fleur. Zal ze de nieuwe meubels/vloer mooi vinden, zou ze de kleur die Nicole heeft uitgezocht voor de muur mooi vinden en zou ze het vlakke plafond ook te gek vinden. Deze vragen spoken dus de hele tijd door onze kop.

Waar gewerkt worden vallen ook spaanders wordt er wel eens gezegd zo ook hier bij ons in huis. Woensdag kregen we te horen dat vandaag, zaterdag 14 april, de stucadoor zou komen en dat betekende dat er werk aan de winkel was. Héél veel werk. De muren moesten kaal zijn, de vloer moest afgedekt worden en de deur en het kozijn onder de trap moest vervangen worden. Uiteraard doen we alles zelf en dan kan het wel eens mis gaan.  De stoel die in de weg stond gaf ik een zwieper en hij vloog zo met een klap tegen het tafeltje aan waar Fleur opstond. Mijn hart maakte een draai en ik was als de dood dat de glazen urn zou vallen met alle gevolgen van dien. Gelukkig bleef hij staan alleen haar foto ging er wel vandoor. Met een klap viel mevrouw op de grond en toen ik haar oppakte zat er een mooie barst in haar gezicht. Het glas werd door Nicole verwijderd en de urn……tsja…..die is direct verhuist naar boven. Ik had het mezelf nooit kunnen vergeven als de urn was gevallen. Het zou je toch gebeuren…….pffft……alleen die gedachten al. Maar goed, het is met een sisser afgelopen en wij zijn weer een ervaring rijker.

Mensen ik kap ermee en ga op tijd naar de lakenstraat, want morgen gaan we met Roos de duinenmars in Kijkduin lopen. Het leuke van alles is dat Roosje een bloed hekel heeft aan wandelen. Dan kan dus nog wat worden. voor nu welterusten en tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

Leer nu eens te genieten....

Zo lieve mensen daar zit ik dan. Met me hol en benen op de bank, de hond ligt heerlijk op mijn schoot en omdat we begonnen zijn met het opknappen van de woonkamer is mijn uitzicht een gezellige muur van beton. Daarnaast is ook nog een april, een van de zwaardere maanden van het jaar. Waarom???

Voor veel mensen is april “gewoon” een maand zoals alle anderen, maar voor ons is dit de maand dat Fleur bij haar zelf weer een vernietigend monster had ondekt en uiteindelijk kregen we op 12 april 2011 ook nog eens definitief te horen dat het ziekenhuis op medisch gebied niets meer kon doen en dat onze Fleur dood zou gaan.

Nog geen jaar verder is onze lieve schat dus dood. De film van toen herbeleven we bijna elke dag weer, terwijl de wereld om ons heen “gewoon” gezellig doordraaid. Om ons heen merken we goed dat er steeds minder over Fleur wordt gesproken. Dit hoort bij het proces en dat is ook iets wat we accepteren, maar waar we wel een bloedhekel aan hebben is dat er ook mensen zijn die de vraag “hoe is het nu met jullie” ontwijken en vervolgens doen alsof er niets aan de hand is. Lieve mensen even voor de duidelijkheid, DIT VINDEN WIJ NIET LEUK EN DAT DOET ZEER!!!! Nu weten we ook wel dat het voor veel mensen “alweer” 8 maanden geleden is dat Fleur is overleden, maar voor Roos, Nicole en mij is dit dus “pas” 8 maanden.

Zo….pffffft……dat is eruit en nu even over de Pasen die voor de deur staat. Nicole en ik zijn van plan om gezellig tweede paasdag naar een woonboulevard te gaan om samen met Roos naar meubels te gaan kijken. Jaja, wij gaan stom doen en wagen ons voor een keer tussen al die mensen die hopen goedkoop aan meubels te kunnen komen. Wij dus ook alleen hebben wij met de desbetreffende bedrijven contact gezocht en hebben een afspraak gemaakt. Een slimme zet. We weten al wat we willen en zijn er dus klaar voor. De verkopers proberen ons waarschijnlijk op een positieve manier een poot uitdraaien, maar dat ga ik op mijn manier bij hun doen. dat kan dus nog gezellig worden en tijdens die onderhandeling loop Nicole denk ik nog even een extra rondje.

Zo en als laatste willen we jullie hele fijne paasdagen toewensen en geniet eens van de kleine dingen. Dit genieten blijkt voor veel mensen een hele opgaven te zijn en dat is wel eens jammer. Gisteren moest ik hier aan denken en prompt kwam het liedje van Lange Frans op de tv voorbij. Wederom kreeg ik weer kippenvel en wil ook aan de mopperaars onder ons vragen om voor een keer eens goed naar de tekst te luisteren. Wat hij zingt is “gewoon” waar en daarom moeten we ook genieten van elkaar.

Genieten dus en allemaal een dikke paasknuffel van een paaslaaf.

Mijn nieuwe werk......

Het is alweer bijna een week geleden, maar omdat we nu weer steeds de vraag krijgen hoe het met ons gaat hierbij dus even een blog. Moet wel even zeggen dat er van alles in mijn hoofd zit, maar op een een of andere manier kan ik de juiste woorden niet vinden en heb ik ’s-Avonds ook “gewoon” geen puf meer om te bloggen. Waarom geen puf???

De laaf is vorige week begonnen bij zijn nieuwe werkgever. En aangezien ik daar veel moet timmeren, veel moet nadenken, veel administratie heb en ’s-Avonds ongeveer een half uur in de weer ben met de foto’s die ik moet maken snappen jullie wel dat ik het om een uurtje of 21.00 redelijk zat ben. Ja, Joost dat kan allemaal wel wezen, dan blog je toch fijn om 19.00 uur zullen de meeste wel denken, maar lieve mensen ook dat gaat niet lukken, want op dit moment zijn de avonden gevuld met wandelen en hardlopen. Jaja, deze jongen is samen met zijn vrouwtje hard bezig om de conditie een beetje op te vijzelen en bij beide mogen er ook best wel wat kilotjes vanaf. Met andere woorden we hebben een redelijk druk programma en we doen ons uiterste best om weer mee te draaien in de maatschappij.

Maar goed, ondanks ons redelijk drukke programma vinden we het erg fijn om te horen en te lezen dat er nog veel mensen zijn die graag willen weten hoe het met ons gaat. Een van de grote verandering is dus mijn nieuwe werk. Ik werk om precies te zijn bij Verschoor bouwservice. Dit bedrijf werkt voor grotere ondernemingen en instellingen (zoals woningcorporaties, institutionele beleggers, beheerders, (rijks)overheden, zorg- en onderwijsinstellingen) en voor particuliere opdrachtgevers. Voor de mensen die nog iets meer willen weten moeten even op deze link klikken Website Verschoor Bouwservice

 

Ondertussen zit mijn eerste week erop en kan ook gelukkig zeggen dat ik het meer naar mijn zin heb dan ik had durven hopen. Ik heb inderdaad eigen klusjes en heb er weer een hele hoop verantwoordelijkheid bij. Op het moment ben ik ergens in Den Haag bezig met een houtrotproject. Niets mis mee, alleen wordt er een methode gebruikt die voor mij totaal nieuw is. Na een twee dagen uitleg van een andere timmerman en een cursus mag ik het dus nu alleen doen. Spannend, maar we leren weer iets nieuws en dat vind ik erg fijn.

Ook heb ik in het verleden altijd leerlingen bij me gehad die ik het vak timmeren moest leren. Mijn vorige werkgever had hier geen interesse in, maar gelukkig mag ik hier de draad wel weer oppakken. Over twee weken moet ik een dag naar school voor de nascholing en dan ben ik weer up to date en kan ik weer zo’n ventje wat bijbrengen. Met andere woorden, op mijn werk gaat het lekker en dat wil ik graag zo houden. Vreemd is het wel, want wij zijn de afgelopen jaren niet anders gewend dan telkens naar beneden te flikkeren als het even goed ging.

Wat ook wel eng is dat er binnen het bedrijf maar een handje vol mensen zijn die weten wat er met mijn gezinnetje is gebeurt. Mijn meeste collega’s zijn dus niet op de hoogte en dat is vreemd. In hun ogen ben ik een “gewone” jongen die graag timmert. Dat is ook zo, maar op het moment dat ik in een dip zit is dat wel eens moeilijk. Vandaag liep ik bijvoorbeeld tegen zo’n ding op. Fleur is vandaag precies 34 weken geleden overleden en uitgerekend vanavond had ik cursus. Erg gezellig, maar op een bepaald moment werd er een opmerking gemaakt over injectienaalden en dat het wel handig zou zijn om die te hebben voor het werk. “geen probleem, ik heb er nog zat” riep ik nog. Lachen gieren en brullen natuurlijk en er werd gelijk geroepen dat ik dat zeker gebruikte voor mijn drugs of medicijnen. Tsja…..KABAM….die kwam even binnen, want wat de jongens niet wisten en nog steeds niet weten is dat we die spuitjes echt gebruikten. Uiteraard niet voor mij, maar wel voor Fleur.

Zo zijn er de afgelopen dagen al een paar opmerkingen geplaatst die ik bijvoorbeeld link naar het ziekenhuis of Fleur. Dit is hard en dat geef ik toe, maar het is wel de realiteit van het leven. Ik heb ook liever dat iedereen zichzelf blijft en niet gaan denken van kan ik dit wel of kan ik dit niet zeggen, want Joost staat erbij. Nee mensen echt waar, doe maar “gewoon” zoals altijd en zeg wat je denk. Ben ik het er niet mee eens dan laat ik dat wel blijken.

Zo en nu kap ik ermee, want me luiken vallen zowat dicht. Ik kruip lekker even tegen Nicole aan wens iedereen morgen een mooie dag toe. Welterusten allemaal en tot over 1,2 of 3 dagen.

Een vermoeide timmerlaaf.

Speciaal voor Fleur en Nicole.....

Zo lieve mensen, daar zit ik weer. Dit keer zit alleen met een brok in mijn keel en Nicole huilend op de bank. Waarom??? We missen onze lieve Fleur. Nicole heeft het de hele dag al redelijk zwaar en heeft om die reden zichzelf maar eens verwend met nieuwe kleren. En geloof me maar, ze is geweldig geslaagd. Naast het shoppen kwam de begravenisonderneemster Ellen Kruier ook nog even onverwachts langs. Nicole vond dit erg fijn en het leek wel of Ellen rook dat Nicole haar even nodig had.

Maar ja, waarom zitten we nu vanavond met onze ziel onder de armen en biggelen de tranen bij Nicole over haar wagen. De film Mama Mia wordt op dit moment uitgezonden op rtl4. Een film die Fleur en Nicole samen tot in de treuren hebben gekeken. Fleur kende alle liedjes, alle bewegingen en wist precies wat en wanneer er iets gezegd werd. Tijdens de film zat Fleur een keer lekker bij Nicole op schoot en werd het liedje Slipping Through My Fingers gespeeld. Nicole vertelde dat Fleur haar aankeek en ze saampjes enorm hebben gehuild.

Daarom speciaal voor Fleur en Nicole "Slipping Through My Fingers" uit de Film Mama Mia.

Het p53-gen........

Zo luitjes daar zijn we en dit keer hebben Nicole en ik eergisteren weer wat stof mee naar huis gekregen van het Sophia om over na te denken. We hebben een gesprek gehad met een klinisch geneticus en zij heeft uit gelegd wat de voor en nadelen kunnen zijn als we Fleur haar DNA laten testen op haar p53-gen. Het p53-gen??? Wat is nu weer het p53-gen? Dit is een ingewikkeld iets waar ikzelf niet veel van begrijp. Omdat het zo ingewikkeld is heb ik maar weer besloten om het in twee delen te hakken. We beginnen met de dokters taal en eindigen met de Jip en Janneke taal.

Dokterstaal, rechtstreeks van het internet gekopieerd:

P53-route

Met het onderzoek zijn vijf nieuwe genen gevonden die actief zijn in de p-53 route. Deze route is van belang in het ontstaan van kanker omdat in de helft van alle kankergevallen het p53 gen gemuteerd is. Het eiwit wat ontstaat uit het p53-gen heeft een aantal belangrijke functies in de cel. Als het DNA in de cel beschadigd raakt door bijvoorbeeld UV-straling zorgt p53 ervoor dat de celdeling even stopt. -Het p53 eiwit wordt geactiveerd wanneer het DNA beschadigd is-. Hierdoor krijgt de cel meer tijd om het beschadigde DNA te herstellen. Als dit niet mogelijk blijkt krijgt de cel een signaal om zelfmoord te plegen (apoptose), ook door toedoen van p53. Als p53 niet meer goed werkt kunnen de beschadigingen in het DNA niet gerepareerd worden en kunnen de cellen ook geen zelfmoord meer plegen. De cellen gaan ongeremd delen, en het aantal mutaties neemt toe, met kanker als gevolg.

Zo het is maar dat jullie het even weten. Het klinkt allemaal erg ingewikkeld en dat is het eigenlijk ook wel. Waar het eigenlijk op neer komt is dat we Fleur haar DNA kunnen laten testen en op basis van die uitslag kunnen we dus zien of het erfelijk bepaald is of niet. Maar ja, wat nu als blijkt dat er in haar DNA wel een afwijking zit of niet.

let op!!!….Hieronder staat de Jip en Janneke uitvoering en jullie weten allemaal dat ik geen dokter ben. De kans is dus groot dat ik dingen verkeerd heb begrepen en dus ook verkeerd uitleg.

Jip en Janneketaal:

Om te beginnen laat ik het woord p53-gen even links liggen. Dit doe ik omdat we zelf niet eens weten wat het nu precies inhoudt. Om het toch enigsinds een beetje duidelijk te begrijpen hebben we het maar over een drager. Dit deden we in het ziekenhuis ook en op die manier wil ik het hier ook proberen uit te leggen.

Als blijkt dat Fleur geen drager is dan hoeven Nicole en ik niet na gekeken te worden. Dit betekend dan dat Fleur “gewoon” een pechvogel is en het dus niet erfelijk is. Het onderzoek is dan afgerond en het dossier kan dan definitief gesloten worden.

Als blijkt dat Fleur wel een drager is, dan bestaat de kans dat Nicole of ik dat aan haar hebben doorgeven. Ons DNA zou dan ook onderzocht kunnen worden. Mag het zo zijn dat wij geen dragers zijn dan is het dus ontstaan bij Fleur zelf.

Mag het zo zijn dat een van ons toch een drager is dan heeft een van ons dat doorgegeven aan Fleur. Dit zou dan kunnen betekenen dat Roos ook een drager is en. Om dit zeker te weten zou Roos haar DNA ook weer gecheckt moeten worden om dit vast te stellen.

Probleem waar we nu tegenaan lopen is of we dit allemaal wel willen weten. Mag het dus zo zijn dat Nicole, Roos of ik een drager zou zijn dan kunnen ze niet veel doen, omdat dit p53-gen voorkomt in heel veel kankersoorten, meer dan 50%,  is het “gewoon” onmogelijk om controles uit te voeren. Het enigste wat ze zouden kunnen doen is, Roos zou zich elke drie maanden moeten melden bij een kinderarts en er zullen dan een paar onderzoekjes gedaan worden, bij de Nicole word er alleen maar extra gelet op borstkanker en extra controles voor mij zit er helemaal niet in.

Daarnaast dacht ik zelf altijd dat het maar om een paar kankersoorten ging. Bijvoorbeeld borstkanker en darmkanker. Als dit echt zo was geweest dan was p53-gen verhaal voor mij wel redelijk dicht getimmerd. Borst en darmkanker is zeker niet leuk om te krijgen, maar je zou het lichaam, op dit soort kanker, wel jaarlijks 1 of 2 keer kunnen laten checken. Nu blijkt ook nog eens dat het p53-gen in veel sarcomen voorkomt. Sarcomen is trouwens een ander woord voor bulten. En die bulten……tsjaaa……die kunnen overal in het lichaam groeien. Dat hebben we bij Fleur wel gezien.

Nogmaals, de kans dat er bij Fleur een afwijking wordt aangetroffen is héél erg klein, maar als dit wel zo is dan kan dit wel eens gevolgen hebben voor Nicole, Roos en mij. Om te beginnen krijgen we dan een stempel achter onze naam. Nicole en ik zijn statisch gezien ongeveer op de helft van ons leven en hoeven dus maar 40 jaar rond te lopen met de gedachten dat we sneller kanker kunnen krijgen dan de gemiddelde Nederlander. Roos daarin tegen zou dit maar liefst 70 jaar moeten doen. Daarnaast zou Roosje wel eens problemen kunnen krijgen met eventueel een verzekering en als ze een later een huisje wil kopen kan dat ook wel eens problemen gaan opleveren.

Op dit moment zeggen we dus nee en we laten alles verlopig maar zo zoals het nu is. Krijgt iemand van ons kanker, wat we uiteraard niet hopen, dan zien we dat dan wel weer. Het rondlopen met het idee dat je een verhoogde kans op kanker hebt en ze er toch niets tegen kunnen doen lijkt ons op dit moment niet fijn. We laten het de komende tijd wel even bezinken en over een maand of twee hebben we in het Sophia, als wij dit willen, weer een gesprek over dit onderwerp.

Voor de rest wens ik iedereen een mooi en zonnig week toe en geniet een beetje van elkaar. Tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

"gewoon" maar een blog.....

Zo het lijkt er wel op dat ik een beetje terugval in mijn oude blogpatroon. Ok het is niet meer elke dag, maar deze week ben ik wel lekker op dreef. Het enigste verschil is dat mijn hoofd niet meer vol zit met ellende en dus ook niet overloopt. Toch blog ik en dit keer omdat ik het simpelweg lekker vind. Waar ik het moet over hebben zou ik niet weten, maar het gebeuren rondom mijn werk houd me lekker bezig.

Na mijn ontslag heb ik besloten om deze week een paar dagen pauze in te lassen om samen met Nicole en Roos wat leuke dingetjes te gaan doen. Niets bijzonders hoor, maar een beetje tijd voor elkaar hebben was wel even nodig. Quality Time noemen ze dat geloof ik. Nou ja, hoe ze het ook noemen die 5 dagen die we samen thuis zijn benutten we dan ook maar goed. We willen al jaren graag de huiskamer een flinke opknapbeurt geven, maar door de situatie met Fleur kon dit “gewoon” niet. Nu we als gezin weer wat meer lucht hebben, hebben we gisteren samen met Roos een paar woonwinkels aangedaan om te kijken welke meubels en banken nu het beste bij ons passen. Dit was gezellig en we hebben iets gevonden wat wel in ons straatje past. Probleem was alleen dat het prijskaartje. Dussss……we kijken nog rustig even verder. Dit verder kijken en sparen is ook helemaal niet erg, want we moeten toch eerst de wanden en het plafond aanpakken, want die zien er echt niet meer uit.

Daarnaast had ik vandaag ook even een gesprek met de organisatie adviseur van mijn nieuwe werk. Ik wilde graag dat het bedrijf op de hoogte zou zijn van de gehele situatie rondom Fleur en heb in alle rust dus het hele verhaal van A tot Z verteld, inclusief de dip waar ik pas geleden inzat. Uiteraard ben ik veel dingen vergeten, maar in grote lijnen heb ik de afgelopen 4 jaar van mijn gezinnetje omschreven. Mag ik in de toekomst nog ergens mee zitten en ik wil erover praten dan staat de deur daar altijd open en kan ik “gewoon” mijn hart luchten. Met andere woorden, het was een prettig gesprek.

Morgen word ook een spannend dagje. Roos gaat ten eerste op schoolreisje en Nicole gaat mee als begeleidster. Aangezien we morgen ook nog een afspraak hadden in het Sophia heb ik besloten om ook maar met school mee te gaan om aapjes te kijken. Vervolgens verlaten Nicole en ik rond 12.00 uur de dierentuin om te gaan praten met een klinisch geneticus. Waar dit gesprek over gaat lezen jullie later wel weer. Voor nu wens ik iedereen een lekkere nachtrust toe en slaaplekker.

Tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

We zijn het niet meer gewend......

Zo en daar is het volgende blogje weer en dit keer gaat het om iets wat in mij vreemd en raar aanvoelt. Voor de meeste mensen zal dit wel dagelijks kost wezen, maar ik moet er toch erg aan wennen. Jaja ik weet dat dat ik weer lekker vaag ben en zal om die reden ook proberen uit te leggen wat ik zo vreemd vind aan mijn gevoel.

Toen Fleur op 4 januari 2008 diabetes kreeg stortte onze wereld even helemaal in. We moesten een paar dagen in het ziekenhuis blijven en de weken/maanden daarna waren Nicole en ik elke nacht wel een paar keer wakker om haar te controleren. Na verloop van tijd waren we eraan gewend en was de diabetes en het eruit gaan ’s-Nachts een onderdeel geworden van ons leven. We hadden haar suikers perfect onder controle en bij een te hoge of te lage waarde wisten we precies wat we moesten doen om haar weer op peil te krijgen. Nee, na een strijd van anderhalf jaar konden we gelukkig weer eens zeggen dat we ons leven weer goed op de rit hadden staan.

Maar ja, een maand na die uitspraak begon op 4 september 2009 onze volgende nachtmerrie. Fleur kreeg kanker. Wederom stortte onze wereld in, maar dit keer iets meer dan in januari 2008. De deuren van de, toen voor ons nog, onbekende kinkerkankerwereld gingen open en we hebben het geweten. 2 jaar lang hebben we als gezin alles gegeven en draaide alles om die verdomde kanker. De chemo’s zorgde er ook nog eens voor dat haar diabetes volledig was ontregeld en de afspraakjes om gezellig bij iemand langs te gaan werden bijna niet meer gemaakt en als we toch ergens naar toe gingen moesten we vaak op het laatste moment afbellen of moesten we onverwacht weer eerder naar huis. Toch hebben we in die 2 jaar van alles gedaan en hebben we geleefd zoals we nog nooit hadden gedaan. Zeker nadat we kregen te horen dat ze definitief dood zou gaan. Soms was het eigenlijk teveel en moesten we verplicht dingen afzeggen, omdat Fleur het lichamelijk “gewoon” niet aankon.

Als je dit zo leest zullen jullie best begrijpen dat een vakantie, een etentje, een weekend weg, een bioscoopje of “gewoon” bij iemand op visite gaan erg moeilijk in te plannen was. Als het even goed ging, ging het meestal ook direct weer ergens fout. 3 jaar lang zijn wij eigenlijk geleefd en het lot bepaalde of wij wel of niet weg konden.

Nu anno 21 maart 2012 kunnen we weer plannen maken en kunnen we “gewoon” weer doen wat we hebben afgesproken. Daarnaast zijn de spannende maanden van mijn werk ook verledentijd en de rust hier in huis komt langzaam weer terug. Ik zou bijna zeggen dat het goed gaat. Ik merk dat we in een stijgende lijn naar boven zitten en dat is net wat ik heel erg vreemd vind. Toen Fleur er nog was hebben we regelmatig in die stijgende lijn naar boven gezeten, maar telkens donderden we om wat voor een reden dan ook weer terug naar af. Was het niet die kut kanker dan was het wel die gore diabetes, maar wat we ook deden….…vroeg of laat vielen we toch. Keer op keer, week in week uit, maand in maand uit, nee sterker nog jaar in jaar uit.

Maar ja, Fleur is er niet meer en dat betekend dat de kanker en diabetes ook weg zijn. Wij hoeven er ’s-Nachts niet meer uit om te prikken en de angst om ’s-Ochtend wakker te worden en een kind aan te treffen wat niet kan poepen en de kleur van lichtdoorschijnend wit op haar bekkie heeft is allemaal verdwenen. Het liefst hadden we nog heel erg lang moeten controleren en als er hoop was dat de chemo’s haar beter konden maken dan hadden waren die liters gif meer dan welkom. Maar ja…..het eindresultaat is dat de kanker heeft gewonnen.

Nu maanden later lijkt het wel of de puzzelstukjes van het “normale” leven weer heel langzaam op hun plekjes vallen. Roos gaat beter in haar vel zitten, Nicole komt aanstaande maandag 26 maart 2012, eerder dan gepland, weer definitief terug op de werkvloer en ik……ik begin diezelfde maandag bij mijn nieuwe werkgever. Spannend allemaal en ik kom voor mijn gevoel zelfs in een bedrijf terecht waar me bedje al opgemaakt is. Alles staat “gewoon” al klaar. Ik krijg een eigen bus, eigen klusjes, meer verantwoordelijkheid, een telefoon en alle machines die een timmerman zich maar kan wensen.

Nogmaals, het lijkt wel of het ons op dit moment voor de wind gaat en dat…..dat is nu net mijn probleem. Jarenlang zijn we aan het tobben geweest en nu lijkt alles als sneeuw voor de zon te verdwijnen. We kunnen weer plannen, vinden zonder al te veel moeite een nieuwe baan, hoeven geen afspraakjes meer af te zeggen en weten 100% zeker dat we van de zomer naar Luxemburg gaan en dat de reis naar Turkey “gewoon” doorgaat. We weten dat het allemaal zo hoort, maar hoe stom het ook klinkt wij moeten daar wel weer aan wennen. We zijn het simpelweg “gewoon” niet meer gewend, maar we laten ons niet kennen en doen er alles aan om in deze stijgende lijn te blijven.

Voor de rest wens ik iedereen een prettige week toe en met een beetje gelukt ben ik er morgen weer. Mag dit niet lukken dan tot overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

Buttonverhaal bij kika online.....

Zo lieve mensen, daar is ie weer. Ik had met het kikablog beter een dagje kunnen wachten, want ik kreeg vandaag van Ansjel te horen dat kika eindelijk iets heeft geschreven over de actie “1000 buttons voor kika”. Op de voorpagina staat er ergens een link, maar voor de mensen die direct naar de juiste site willen die kunnen op de paarse tekst hieronder klikken.

De kika site besteed aandacht aan de actie "1000 buttons voor kika" 

Nogmaals iedereen bedankt,

Roos, Nicole, Ansjel, Joost en uiteraard ook Fleur

Stoppen met bloggen......ja of nee.......

Zo lieve kijkbuisbloglezertjes van me, daar is het laafje weer. Het probleem waar ik tegenwoordig tegenaan loop is dat ik negen van de tien keer niet zo goed meer weet wat ik moet opschrijven. Toen Fleur er nog was barste mijn kop uit elkaar en was dit blog een mooie uitlaatklep. Ik typte mijn kop leeg en ondertussen bleef iedereen op de hoogte. Nu Fleurtje er niet meer is, de rust hier langzaam weer terug keert en wij ook weer mee gaan doen in de dagelijkse sleur van het leven, is het “gewoon” moeilijk om iets te schrijven. Het verbaast mij nog steeds dat dit blog gemiddeld door 600 mensen elke dag wordt bekeken. Ik had voor mij zelf al besloten om het langzaam af te gaan bouwen en er een eind aan te gaan breien, maar van de week kreeg ik uit een onverwachte hoek een mailtje van een grote organisatie die interesse heeft in ons blog.

Zij zijn hier terecht gekomen omdat ze iets moeten organiseren voor onze lotgenoten en ze vroegen zich af of die ouders steun zouden halen uit het lezen van dit blog. Nu weet ik uit ervaring dat er tientallen, misschien zelfs honderden blogs te vinden zijn die gaan over kinderkanker. Ieder heeft zijn verhaal en ieder schrijft op zijn manier. Wat ik nu ga schrijven zijn niet mijn woorden, maar ik blijk op een bepaalde manier toch “aantrekkelijk” te kunnen schrijven. Hier snap ik werkelijkwaar totaal geen ene hol van, want er staan erg veel typ fouten in en als ik het teruglees denk ik vaak “tjongejonge doe toch eens normaal”  Wel weet ik dat ik ben wie ik ben en ook blijf wie ik ben. Als ik wil schelden doe ik dat en als ik het ergens niet mee eens ben zeg ik dat ook. Misschien is dat wel waarom iedereen blijft hangen.

Daarnaast stoppen veel ouders uiteindelijk ook met het bloggen als hun kind is overleden. Ik heb met mijn stomme kop, nadat Fleur was overleden, ook aan iedereen belooft dat ik even door zou gaan met bloggen. Dit is gezegd op het moment dat ik emotioneel erg actief was. Soms heb ik van die uitspraak wel eens spijt, maar als ik iets beloof dan probeer ik dat ook na te komen. Achteraf was het ook prima zo want er is na de herdenkingsdienst nog genoeg gebeurd wat we nooit hadden kunnen onthouden. De nagesprekken van de ziekenhuizen, de verjaardagen, de kerst en bezoekjes aan lotgenoten zijn maar een paar voorbeelden. Alles staat tot nu toe nog op papier en daar ben ik toch wel blij om.

Maar goed, we zijn van de week dus benaderd door een grote organisatie die dit blog heel misschien onder de aandacht wil brengen bij onze lotgenoten. Reden genoeg dus om toch nog even door te gaan met schrijven. Het zal me soms wat moeite gaan kosten, maar als ik anderen ermee kan helpen dan doe ik dat graag. Hoe en waar dit schip zal gaan stranden……we wachten het maar even af.

Iedereen een mooie zondag en wie weet tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

2500 euro voor kika......

Dag lieve mensen, het even geduurd, maar hier nog even kort blogje over de actie “1000 buttons voor kika” die we eind 2011 gehouden hebben. Zoals iedereen weet was het de bedoeling om 1000 buttons voor het eind van dat jaar te verkopen en als dat zou lukken zouden we ergens in 2012 de draad opnieuw oppakken en verder gaan met de verkoop.

Nu kunnen we vol trots zeggen dat de buttons als warme broodjes over de toonbank gingen en we ook zeer snel het streven van 1000 stuks bereikt hadden. Dit betekend dat we 2500 euro in de knip hadden zitten die voor de volle 100% voor kika was.

Op 16 februari 2012 was het zover en heeft Ansjel de cheque overhandigd. Ik zou in eerste instantie ook meegaan, maar door bepaalde omstandigheden kon dit niet. Het feit blijft in ieder geval dat we vol trots kunnen zeggen dat het geld op de plek is aangekomen waar wij het graag wilde hebben.

Marijke (kika) en Ansjel

Uiteraard zijn er foto’s van gemaakt om dit te bewijzen en op deze manier laten we ook zien dat we echt geen pink ribbon praktijken uitvoeren. Waarom ik dit zeg is dat sommige mensen bang waren dat er wat centjes in onze eigen zak zou verdwijnen. DIT IS DUS NIET GEBEURD!!!!!!

Maar ja, waarom heeft het dan zolang geduurd voordat dit blog er was??? De bedoeling was dat kika de foto’s van de overhandiging op hun site zou plaatsen en op die manier konden we de mensen die dit blog niet meelezen laten zien dat het geld goed terecht zou komen. Probleem is alleen dat de samenwerking met kika een beetje stroef verloopt. Ansjel gaat maandag, voor de zoveelste keer, weer bellen en we hopen dat ze het nu eens in een rap tempo op hun site zetten. Zodra het voor elkaar is laat ik jullie dat uiteraard weten.

Maar goed, ons streven van 1000 buttons is dus ruim binnen de tijd gehaald en dat betekend dat we doorgaan met de verkoop van de buttons. Binnenkort gaan we om de tafel zitten en gaan we brainstormen over het vervolg. Voor de rest willen we via deze weg iedereen bedanken die een button heeft gekocht. Zonder jullie was het nooit gelukt en was er ook geen 2500 euro. Nogmaals bedankt, bedankt en bedankt.

Laafje Joost

Laafje Joost heeft een andere baan.....

Zo, daar is hij weer en dit keer zal ik even vertellen waarom de laatste weken erg spannend waren. Het probleem waar we mee zaten was mijn werk. Mijn werkgever heeft al wekenlang weinig tot geen werk en dat was voelbaar en merkbaar. Dit zat mij niet lekker en op 14 februari 2012 was ik het zat en heb dus op de man af gevraagd hoe mijn toekomst binnen het bedrijf eruit ziet. Het antwoord waar ik bang voor was kreeg ik te horen en dat was “als er binnen nu en 8 weken geen werk loskomt dan ziet het er voor jouw slecht uit. Sorry voor het bericht, maar mooier dan dit kunnen we het nu niet maken”. Slecht nieuws dus en de overvolle rugzak had er weer een probleem bij. Maar ja, Joost is niet voor een gat te vangen en heeft per direct zijn voelsprieten uitgegooit en via een aantal vrienden kwam ik erachter dat er in de bouw nog genoeg werk was. Nu was het wachten tot ik een bedrijf vond waar ik een goed gevoel bij had.

Weken later, donderdag 8 maart 2012, kwam mijn huidige werkgever met een advertentie aanlopen en adviseerde mij om daarop in te gaan. Met andere woorden “Joost, sorry, maar hoe erg we het ook vinden we kunnen je eigenlijk niet meer langer houden”. Nou mensen die kwam wel even binnen.

Wat mijn werkgever niet wist is dat ik op maandag 5 maart al een sollicitatiegesprek had gehad bij een ander bedrijf. Dit bedrijf kwam toevallig op mijn pad door een lijntje wat een vriend had uitgegooit. Het eerste contact was telefonisch en het tweede was op bij hun op kantoor. We hebben toen 3 kwartier gesproken met het resultaat dat ik afgelopen vrijdag 9 maart telefonisch kreeg te horen dat ik kon komen. Vandaag hebben we het contract doorgenomen en heb ik ook definitief besloten dat ik daar ga werken. Eenmaal weer buiten vloog ik naar huis waar Nicole zat en vervolgens vloog ik naar Monster om mijn ontslag in te dienen bij mijn huidige werkgever.

Ontslag indienen is niet mijn favoriete hobby, maar in dit geval was het voor alle partijen beter. Mijn huidige werkgever is van een last af, mijn nieuwe is een aanwinst rijker en ik…..ik zie dit als een hele grote stap naar onze nieuwe toekomst. Op dit moment is iedereen dus tevreden met de situatie. In goed overleg, met bijde partijen, is er dus besloten dat ik op maandag 26 maart 2012 ga beginnen bij mijn nieuwe werkgever.

Voor de rest kan ik melden dat er geen scheve gezichten zijn bij mijn huidige werkgever. Zij stonden, doordat er geen werk was, met hun rug tegen de muur met het resultaat dat ze verplicht moesten inkrimpen. Voor mij niet leuk en kon niet anders meer doen dan om me heen te gaan kijken. Het resultaat is dus dat ik, god zij dank, nieuw werk heb gevonden bij een bedrijf wat meer dan prettig aanvoelt.

Toch wil ik Jan en Marco Van Elswijk via deze weg nogmaals bedanken voor de afgelopen drie fijne jaren. Ik had me geen betere baas, ondanks sommige woorden, kunnen wensen rondom het ziekteproces van Fleur. Niets was te gek en als ik naar huis moest voor wat dan ook was dat totaal geen probleem. Over vrije dagen en loon werd niet gesproken en het enigste wat telde is dat ik als ik thuis wilde zijn dat ook daadwerkelijk moest zijn. Ik heb letterlijk alle ruimte gekregen die ik nodig had en daar ben ik ze enorm dankbaar voor.

Daarnaast wil ik via deze weg Jan nogmaals persoonlijk bedanken voor het uitje naar Euro Disney en de grote financiële bedrage voor Curaçao. Jij heb door die actie ons een onvergetelijke herinnering gegeven die we nooit meer zullen vergeten.

Daarnaast kan ik niet anders zeggen dat ik voor jullie hoop dat er snel weer wat werk loskomt, want dat hebben jullie verdient. Nogmaals bedankt en ik…..ik zal mijn nieuwe werkgever even laten zien dat ze de juiste keuze hebben gemaakt om mij in dienst te nemen.

Lieve mensen zoals jullie lezen is er dus heel wat gebeurt in huize de Jong, maar komt alles uiteindelijk weer op zijn pootjes terecht. Via deze weg wil ik ook iedereen bedanken die ons de afgelopen weken heeft geholpen. Via de telefoon, de whatsup, de sms, bezoekjes aan huis of een luisterend oor het maakt niet uit hoe, maar het was fijn dat jullie er waren en nog steeds zijn. Namen kan ik nu niet noemen, maar als zeg “wie de schoen past die trekt hem aan” snappen jullie het wel. Dus iedereen nogmaals bedankt en laten we allemaal maar eens genieten van het leven, want je staat tot je oren in de stront en uit eigen ervaring weet ik dat het daar niet leuk is.

Allemaal een dikke knuffel van een opgelucht Laafje.

Er kan weer gereageerd worden.....

Lieve kijkbuisbloglezertjes,

Zoals jullie ondertussen wel hebben kunnen zien kon er niet meer gereageerd worden op de blogs. Waarom dit niet kon zal ik in het volgende blog vertellen. Wel kan ik zeggen dat we een aantal spannende dagen achter de rug hebben en we sinds vandaag weer een nieuwe weg zijn ingeslagen. Ik ben weer lekker vaag, maar dit betekend wel dat er weer geageerd kan worden op het vorige blog.

Laafje Joost

Roos en haar living splint spalk.....

Zo lieve kijkbuisbloglezertjes van me daar ben ik weer. Het is even geleden dat ik wat heb laten horen, maar dat komt omdat ik niet alle blogs meer op het internet neerzet. Ik maak ze dus nog wel, maar er staan simpelweg dingen in die te privé zijn en die we niet met jullie willen delen. Maar ja, waarom duurde het dan zo lang voordat ik toch weer iets schreef? Ik had best wel iets kunnen laten weten.

De reden is dat ikzelf de laatste tijd redelijk diep in de put zat. Ik had mijn handen vol om daar weer uit te komen. Gelukkig kan ik nu melden dat het allemaal weer een stuk beter gaat. Ik zit weer prettig in mijn vel en ben me goed bewust dat ik mijn leven niet moet verkloten. We leven immers maar een keer en het is de bedoeling om daarvan te genieten.

Langzaam heel langzaam zie ik de nieuwe weg verschijnen die we moeten bewandelen zonder Fleur. Het is me geheel duidelijk dat zij niet meer terugkomt en we het moeten doen met de herinneringen. Dat Fleur te kort heeft geleefd staat als een paal boven water, maar ze heeft ons wel laten zien genieten is. We hebben in die 11 jaar gelachen en hebben hele mooie dingen met haar gedaan. We zijn blij dat we altijd alles hebben kunnen doen wat we graag wilden doen en dat geeft een fijn en goed gevoel. Maar ja, Fleur is er niet meer en dat betekend dat we door moeten met zijn drietjes.

Ja we zijn nu nog maar met drietjes en ondanks alles hebben we best lol. Roosje gaat steeds beter in haar vel zitten en begint volgens mij haar weg te vinden zonder Fleur. Uiteraard zien we vaak genoeg dat ze haar grote zus mist, maar ze slaat zich er dan als een bikkel doorheen. Ze lacht weer, neemt mensen in de maling, gaat bijna zonder problemen weer naar school en ze geniet van Saar, het hondje.

Toch heeft ze ons vorige week erg laten schrikken. Het kind was wezen spelen in een overdekte speeltuin, maar bleef tijdens het spelen met haar linker pink hangen achter de benen van een volwassen vent. Haar pink was helemaal naar buiten geklapt en werd direct dik en alles deed zeer. Nicole en ik kregen allebei een naar gevoel in ons maag, want bij Fleur begon ook alles bij haar pink. Exact dezelfde plek alleen had aan de rechtkant. Kut wat nu???

Na wat ijs, trek en ruk werk was het duidelijk we wilden dit even nalaten kijken in het ziekenhuis. Eenmaal daaraan gekomen werd het ons al snel duidelijk dat we niet voor niets kwamen. Op de foto bleek dat er wel degelijk schade was. Het was niet gebroken, maar wel geknakt. Het grietje kreeg gips en na ruim drie uur stond ze weer buiten. Nu zijn we ondertussen een ruime week verder en het gips is er vanaf. Het ziet er allemaal goed uit en het geneest prima. Nieuw gips was niet meer nodig, maar wel een "living splint spalk". Dit zijn twee simpele verbandjes met klittenband die de pink en ringvinger bij elkaar houden. Ze moet wel heel voorzichtig zijn, mag niet gymen, mag niet tillen en mag niet vallen, want als dat gebeurt kunnen we direct weer terug.

een living splint spalk

Als we de pink even vergeten gaat het allemaal wel zijn gangetje. Nicole werk ondertussen weer een paar uurtjes en gelukkig vind ze dat prettig. Ze heeft het netjes opgebouwd en dat werp nu zijn vruchten af, want ze heeft van de week aangegeven dat ze weer voor de volle 100% wil gaan.

Bij mij was dit wel even anders. Ik wilde graag werken, maar moest een week extra thuis blijven omdat er geen werk was. Dit zou een normaal mens normaliter erg fijn vinden, maar in mijn geval was dit verschrikkelijk. Ik had me verheugd op die paar uurtjes, maar die vlieger ging dus niet op. Daarnaast was het opbouwen ook geen optie, want mijn werkgever vond dat ik er wel of niet kon zijn. Dus 40 uur of niet….

Toch heb ik het opgebouwd en binnen twee weken werkte ik volledig 40 uur. Nu maanden later kom ik erachter dat achteraf niet de juiste oplossing was. Het werken vond ik fijn alleen ben ik te snel naar die 40 uur gegaan. Echt veel keus had ik niet, want het was 40 uur of niets. Maar goed, achteraf kijk je een koe in zijn reet en heb ik er weer iets van geleerd. Het zal me niet meer gebeuren en ben erg blij dat Nicole de draad op een andere manier heeft opgepakt.

Zo, en op deze manier zijn we weer een blog rijker. Ik wens iedereen een fijn weekend toe en je weet het….geniet een beetje van het leven, want voordat je het weet heeft een dierbare van je kanker met alle gevolgen van dien. En dat dat niet leuk is mag duidelijk zijn, want wij zijn daar het bewijs van.

Lieve mensen geniet een beetje van elkaar en tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

Een kleine update.....

Zo lieve kijkbuisbloglezertjes daar zijn we weer. Laten ik voor de verandering maar eens vertellen hoe het het met iedereen gaat.  Ik begin maar eens met mezelf. De afgelopen dagen waren redelijk zwaar en heb gevoelsmatig weer een dieptepunt gehad. Met de hulp van Nicole ben ik daar weer uitgekomen met het gevolg dat ik gevoelsmatig weer met twee benen op de grond sta.

Nu Nicole. Deze vrouw heeft het de afgelopen dagen erg zwaar gehad. Ten eerste was het precies een half jaar geleden dat Fleurtje was overleden en ten tweede had ze een behoorlijke kluif aan mij. Haar hart huilt iedere dag, dat zie ik en dat voel ik, maar hoe zij met alles omgaat daar ben ik enorm trots op. Ze is een rots in de branding en heeft de touwtjes gelukkig goed vast.

Met Roosje lijkt het ook wel een stuk beter te gaan. Deze griet is ondertussen al twee keer bij de kinderpsycholoog geweest en het lijkt wel of het zijn vruchten afwerpt. Waar ze het nu over hebben is voor ons een groot raadsel, maar het werkt. Ze word weer wat vrolijker en op gezette tijden zingt ze ook weer. Trots….nee meer dan trots ben ik op dit dametje en ben erg blij dat zij als engeltje ons toen heeft uitgezocht. Een vreemde uitspraak, maar dit waren haar eigen woorden die ze zei tegen Nicole toen die haar vorige week wakker maakte. Bijzonder…..

Voor de rest kan ik melden dat Saartje, de hond, nog steeds binnen en buiten poept en piest. Ok ze doet het meeste wel buiten, maar als ze de kans krijgt schijt ze net zo lief in de hoek van de woonkamer. Daarnaast groeit ze al kool en is ze lekker ondeugend. Buiten stopt ze van alles in haar bek en binnen loopt ze met van alles te slepen. Niets is meer veilig en als we een schoen of slof kwijt zijn ligt die in haar mand. Nicole zit ondertussen op puppycursus, maar of dat echt gaat helpen……..we zullen het wel zien.

Tjsaaaa……en dan kan ik ook nog vertellen dat we ons afgelopen donderdag best hebben vermaakt. Fleur was toen precies een half jaar geleden overleden en stomtoevallig was ik die dag vrij. Vrij omdat we het buttongeld naar Kika zouden brengen. Dit ging op het laatste moment niet door. Waarom het niet doorging…..daar wil ik nu niet over praten, maar ik beloof jullie dat ik daar binnenkort op terug kom. Maar goed, ik was vrij en de dag voelde toch anders aan dan de andere dagen. De hele dag loop je te roepen ”toen deden we dit en toen deden we dat” en film werd als het ware weer even afgespeeld. Dit was toch wel fijn, maar om onze gedachten toch enigsinds te verzetten zijn we even naar de Ikea geweest om een kast te kopen en in de dierenwinkel hebben we nog het een en ander voor Saartje gekocht.

Zo en nu kap ik ermee, want het Laafje gaat naar bed. Iedereen welterusten en wie weet tot morgen. Mag dit niet lukken dan tot overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

Al een half jaar zonder jou.....

Lieve, lieve, lieve Fleur,

Vandaag is het precies een half jaar geleden dat je overleed. We proberen zo goed en zo kwaad als het kan de draad, die er niet meer is, weer op te pakken en dat valt niet mee. Het liefst zouden we de klok terug willen draaien naar het onbezorgde leventje wat we ooit hebben gehad. Ons is dat leventje dus niet gegund, daar zijn we nu wel achter, met het gevolg dat wij hier zitten en jij daar. En waar dat daar is……Joost mag het weten.

Nou lieverd, ik kan je vertellen dat ik het dus niet weet. Ik denk eerder, nee ik weet het zeker, dat jij ons wel weet te vinden en ook kan bereiken. Dit gebeurt door middel van geluiden, flitsen, toevalligheden en nog meer van dat soort dingen die voor ons onverklaarbaar zijn. Val ons dus maar lekker lastig, want we vinden het heerlijk als je dat doet. Voor de rest moet je weten dat we van je houden en dat je geen moment uit onze gedachten ben.  

Lieverd, een dikke knuffel en een hele dikke kus van ons.

Roosje, mama en papa.

Het eindgesprek over kanker......

Zo lieve kijkbuisbloglezertjes van me daar ben ik weer. Zoals jullie in het vorige blog hebben gelezen moesten Nicole en ik ons gisteren melden op de poli 2 zuid van het Sophia. Reden…. een eindgesprek. Dit gesprek/bezoek is reeds achter de rug en in dit blog probeer ik te omschrijven wat er gebeurde en hoe ik het heb ervaren.

Om te beginnen werden we wakker en na het ontbijtje hebben Roos even naar school gebracht. Tijdens dit wandelingetje kwam ik erachter dat Nicole toch wel iets wat nerveus was. Prima en dat was te verwachten alleen had ik dat rare en nerveuze gevoel totaal niet. Gelukkig, maar in de auto richting het Sophia werd dat wel anders. Gezien de tijd, 9.45 uur, durfden we het wel aan om de rijksweg te pakken. De files zouden wel opgelost zijn en het idee dat ik alleen maar gas hoefde te geven stond me wel aan. In de auto zaten we allebei verzonken in onze gedachten en de spanning was voelbaar.

Ikzelf moest veel aan Fleur denken. Alle ritjes die we saampjes hebben gemaakt en de gesprekken die we dan soms hadden borrelden heel langzaam naar boven. Een fijn gevoel kan ik zeggen, maar wel confronterend. Zo weet ik nog heel goed dat Fleur en ik door het slechte weer een redelijk grote vertraging hadden opgelopen en dat we telefonisch het Sophia hebben gebeld dat we onderweg zijn en dat ze de chemo maar alvast aan de paal moesten hangen. We hadden er ruim 2 uur overgedaan en zijn uiteindelijk via de uitgang de parkeergarage ingereden.

De parkeergarage inrijden was vandaag geen probleem. De file die er normaal gesproken stond was weg en binnen een mum van tijd hadden we geparkeerd en na een wc bezoekje was het dan echt zover en met lood in onze schoenen liepen we naar de lift om vervolgens twee verdiepingen hoger weer uit te stappen. Niets bijzonders, maar het op de knopjes drukken was iets wat Fleur altijd deed en dit keer, tja dit keer moesten wij het doen.

Eenmaal op de poli ging het snel. We werden fijn ontvangen en werden direct meegenomen naar een afdeling die we nog nooit gezien hadden. Dit bleek de gang te zijn waar alleen maar artsen, oncologen, professors en mensen komen die in het ziekenhuis werken. Toen de koffie en thee op tafel stonden begon het gesprek. We hebben naar mijn idee alles gevraagd wat we wilden vragen en alle antwoorden waren luid, duidelijk en eerlijk. We hebben ook verteld hoe Fleur is overleden en hoe wij dat hebben ervaren. Dat kwam wel even binnen. Daarnaast heb ik mijn grootste ergernis op tafel neergegooid, maar we hebben ook eerlijk verteld dat we erg tevreden waren over de gang van zaken. Het was er niet altijd rozen geur en maneschijn, maar als wij de grote lijnen bekijken dan zijn wij tevreden over de behandeling.

Ook
 had oncoloog ons nog wel iets te zeggen en dat is dat ze het heel erg fijn vondt dat ze ons alles kon vragen/zeggen. Geen getreuzel en geen gelul, nee recht voor zijn raap, dat is waar wij van houden, want hoe je het ook wend of keert het goede of slechte nieuws moest toch verteld worden. De oncoloog zei letterlijk “in jullie geval was het meestal, zeg maar gerust altijd, slecht nieuws” en ze vondt het erg prettig dat ze dus niet om de pap hoefde heen te draaien.

Daarnaast vertelden ze ook wat hun nog helder voor de geest staat. Niets bijzonders, maar het gesprek van 12 april 2011 was ook voor hun een dieptepunt. Dit was de dag dat ik alleen naar het Sophia ging om een doktersverklaring te halen voor onze reis naar Curaçao en dit was ook de dag dat we onverwachts te horen kregen dat Fleur het niet zou halen. Altijd waren Fleur, Nicole en ik met dit soort gesprekken bij elkaar en konden we elkaar steunen, alleen deze dag…nee dag liep anders dan gepland. Nicole zat thuis met buurvrouw Suus en ik zat met een delegatie artsen in het Sophia. De intercom stond aan en werkelijk waar het verdriet wat wij door die intercom hoorden ging verder dan door alleen maar merg en been. Nicole was intens verdrietig en ik…ik zat ruim 40 kilometer verderop en kon haar niet even vastpakken. Als ik terugdenk aan dat moment dan voel ik weer die steek in mijn lijf brrrrrrrr……

Maar goed, na een kleine 3 kwartier was alles besproken en hebben we afscheid genomen van Inge van der Sluis, de oncoloog en samen met Maria de Jong, de verpleegkundige consulent, hebben we nog een rondje gemaakt over de afdeling. Toen wij nog in het ziekenhuis liepen waren ze bezig met een grote verbouwing en het eindresultaat hebben we gisteren even bekeken. Het is mooi geworden en gelukkig hebben ze, doormiddel van attributen, een hele warme, fijne en in mijn ogen een huiselijke sfeer gecreëerd. Die sfeer is erg belangrijk, want als je kind kanker heeft krijg je er ook een tweede huis bij. Een tweede huis klinkt raar dat weet ik, maar zo hebben Nicole en ik het wel ervaren, daar kwamen we gisteren dus achter.

Tijdens onze tocht hebben we alles even goed bekeken en hebben alle dingen gezien die ik graag wilde zien. Daarnaast was de verpleging ook erg lief. Van de een kregen we een knuffel en de ander gaf een zoen. Nee, de verpleging zien wij ondertussen niet meer als verpleging, maar het voelde eerder aan als familie. Stom ik weet het, maar zo voelde het wel. Laat ik het anders zeggen. Nicole en ik zagen wel op tegen dit bezoekje, maar het viel ons 100% mee. We hadden echt het gevoel dat we weer even thuis kwamen en vonden het heerlijk om daar weer even te zijn. We hebben immers redelijk wat nachtjes daar gelegen en iedereen wilde maar twee dingen en dat was dat de kinderen tijdens de opnames het naar hun zin hadden en we knokten allemaal voor een kankervrij leventje.

Ons is het kankervrije leventje niet gegund dat is wel duidelijk, maar de posivititeit naar een leven zonder kanker was voelbaar op de afdeling. Er liepen ouders met hun ziel onder de armen, de chemo’s vloeiden rijkelijk naar binnen, het ene kindje was kaal, de ander wist van gekkigheid niet meer hoe hij/zij moest liggen en leeftijd varieerde dit keer van 0 tot ongeveer een jaar of 16. Allemaal niet leuk, maar zolang de chemo loopt en de vader of moeder maken zich zorgen over de bijwerkingen is er hoop. Hoop op een kankervrij leventje……en een kankervrij leventje….tjsa….dat willen we toch allemaal.

Via deze weg willen we nogmaals iedereen bedanken die ons de afgelopen jaren heeft geholpen. En met iedereen bedoel ik ook echt iedereen. Of het nu ging om een luisterend oor of een schouder het was fijn om te weten dat we toen en ook nu nog steeds niet alleen zijn. Dus lieve….

• Familie
• Vrienden
• Kennissen
• Lotgenoten
• Goede doelen
• Werkgevers
• Alle ziekenhuizen
• En iedereen die we vergeten zijn

Bedankt….jullie zijn stuk voor stuk toppertjes.

Laafje joost

Nog 1 keer naar het Sophia......

Zo mensen daar is ie weer en dit keer kan ik weer melden dat de afgelopen dagen redelijk soepel zijn verlopen. We hebben twee verjaardagen achter de rug en zijn daarnaast druk in de weer met Saartje. Ze poept en piest als de beste en of het nu binnen of buiten is maakt haar niet zoveel uit. De nachten gaan trouwens perfect. Nicole en ik liggen gemiddeld rond half twaalf in de lakenstraat en om zes uur laten we haar dan weer even uit.

Afgelopen dinsdag is Roos ook voor het eerst bij Kim de psycholoog geweest en ze had het er prima naar haar zin. Waar ze het over hebben gehad is voor ons een groot raadsel en als we erom vragen zegt ze niets. Dit vinden we ook helemaal niet erg en dat laten we ook zo. Het belangrijkste is dat ze praat.

Nicole en ik moeten morgen trouwens ook weer naar het Sophia. Dit keer moeten we ons melden in verband met het eindgeprek rondom Fleur. Het eindgesprek van de diabetes viel ons toen erg zwaar en dat was ook de reden dat we de boot in het Sophia hebben afgehouden. Nu is dan zover en durven we de confrontatie aan. We moeten ons melden op de poli om vervolgens in een kamertje te verdwijnen met onze oncoloog. We hebben ook wel een paar vragen die ons bezig houden en waar we graag een antwoord op willen. Een kleine greep uit de lijst.

• Wat hebben ze met haar geamputeerde arm gedaan.
• Waarom geen preventieve antibiotica tijdens het kuren, terwijl dit in andere ziekenhuizen wel gebeurt.
• Ons protocol was toch het beste, dus waarom strookt dat niet met andere ziekenhuizen.
• Waar zijn alle tumoren gebleven. Zijn deze vernietigd of worden deze gebruikt voor de wetenschap.

Daarnaast wil ik zelf nog een keertje over die kankergang lopen. Dit klinkt lullig en het is harde taal, maar het is wel de waarheid. Ik wil nog een keer de kamer zien waar het allemaal is begonnen, nog een keer haar bed, haar plekkie, haar tweede huis en nog een keer haar tv. Het zal best heftig zijn, maar dat wil ik nu eenmaal en ik laat met door niemand tegenhouden. Als alles achter de rug is en we gaan weer naar huis ben ik ook van plan om een pizza broodje te halen uit het winkeltje. Dit deed Fleur ook altijd als ze naar huis ging en ik zal die traditie in ere houden.

Lieve mensen, slaaplekker allemaal en geniet een beetje van het leven, want voordat je het weet zit je tot je oren in de stront en daar weten Roosje, Nicole en ik alles vanaf. Dus mag het morgen om wat voor een reden even niet lukken en je kwaad bent dat ze je suiker in je koffie zijn vergeten....denk dan even aan ons en aan onze lotgenoten.

Nogmaals slaaplekker en waarschijnlijk tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

i love you.......

I love you dat zou ik zeggen,

I love you dat zou ik schrijven,

I love you zeg ik tegen jou,

Ik zeg I love you omdat ik van je hou.

Voor mij ben je speciaal anders dan de rest,

En in mijn hartje pas jij het best,

Ik weet dat ik fouten maak maar dat doet iedereen,

Ik maak fouten,maar door jou is mijn hartje scheen.

Mijn hartje schijnt nu als de zon,

Dat is de rede dat ik van je houden kon!

   

               roos

We gaan hulp zoeken......

Zo daar ben ik weer en er is deze week op het emotionele gebied voor mij een hele hoop gebeurd. Laat ik voor de verandering maar eens bij het begin beginnen. De maandag en dinsdag zijn qua dagelijkse dingetjes prima verlopen en de woensdag ging eigenlijk ook best lekker. Tot 15.40 uur athans, want toen werd ik weer eens de hoofdrolspeler in een ongeval. Niets bijzonders, maar ik ben weer eens van achter aangereden.

Locatie…de tunnelbak in Zoetermeer en rijdend in de richting van Snowworld. Tijdens het remmen ramde de tegenpartij mij aan. Gevolg een steek in de onderrug en weer last van de nek. Bij blikschade wordt er verwacht dat de verdere afwikkeling gedaan wordt op een rustig plekje. Dit zag ik niet zitten, omdat ik bijna zeker wist dat de jongens hem dan zouden smeren. Het gebeurde voor het politiebureau dus die waren ook snel aanwezig. Uit naderonderzoek bleek dat hun auto niet verzekerd was en dat de bestuurder hoogstwaarschijnlijk had gedronken. Reden genoeg om de hele papierenkwestie op het bureau in te vullen. Prima en ik was daar best wel blij om, want binnen 5 minuten na het ongeval stonden er 5 of 6 vriendjes van de tegenpartij om me heen te dwarrelen. Na een uurtje zitten en wachten kon ik weer gaan.

Gezien de klachten die ik had leek het ome agent, maar ook mijzelf erg verstandig om dit even na te laten kijken. De volgende ben ik dus even naar de huisarts geweest en die wist te vertellen dat mijn schouders minimaal 2 cm ongelijk stonden. Uiteraard schrok ik, maar de goede man wist te vertellen dat het wel ok was en dat dat kwam doordat mijn spieren een goede optater hadden gekregen. Ik moet netjes de dagelijkse dingetjes blijven doen en met een beetje geluk zit alles van de week weer op de juiste plek.

Toen het consult achter de rug was gebeurde het. De arts vroeg recht op de man af of het goed ging. Ik probeerde er nog onderuit te komen, maar dat mislukte en ik heb verteld dat ik zo nu en dan met mezelf overhoop lig en niet zo goed weet hoe ik dan moet handelen. Even een klein voorbeeld,

Een aantal weken geleden ben ik tijdens mijn werk onterecht voor lul gezet door een klant. Probleem was alleen dat daar wel 30 of 40 mensen bij stonden. De pionnen die vlak bij me stonden heb ik een zwieper gegeven en tegen die eikel heb ik gezegt dat ik met hem klaar ben. Ik heb de eer aan mezelf gehouden en ben weggelopen. Het stoom kwam ondertussen wel uit mijn oren en mijn handen begonnen te jeuken, maar het belangrijkste was, ik ben weggelopen.

De juiste oplossing voor dat moment, dat weet ik zeker. Probleem is echter dat ik niet zou weten wat ik zou doen als de persoon in kwestie nog iets had gezegd. Waarschijnlijk had ik hem helemaal lam geslagen met alle gevolgen van dien. Dit is niet gebeurd, maar dat kwade gevoel wat er dan in mij zit raak ik niet kwijt. Urenlang loop ik dan opgefokt rond en dat is niet fijn. De dag duurt dan erg lang en eenmaal thuis kom ik weer een beetje bij. Nicole en praten hier dan over en dan zakt alles weer.

Daarnaast kan deze jongen in bed heerlijk liggen piekeren over dingen waarover ik niet moet piekeren. Ik ben bang dat Roosje of Nicole ziekt word en krijg zo nu en dan een Flashback van Fleur haar laatste uur. Daarnaast kan ik me opeens erg nerveus voelen en dat is ook niet fijn. Ik zou niet weten hoe ik met dit soort gevoelens moet omgaan en heb daarom ook besloten om in zee te gaan met een psycholoog. De arts heeft een verwijsbrief gemaakt en uit voorzorg heeft hij ook een sticker erop geplakt met Nicole haar gegevens. Deze heeft vervolgens gefaxt naar PsyQ. Dit bedrijf biedt uitstekende, specialistische en toegankelijke hulp voor mensen met psychische problemen. Terwijl de fax ratelde werd ik overvallen door hele heftige emoties. Ik ben direct naar huis gereden en heb enorm gehuild in de armen van Nicole. Ik zat er helemaal doorheen en was echt kapot.

Ik vond deze stap verschikkelijk moeilijk, want hoe ik het ook bekijk ik heb toe moeten geven dat Nicole en ik er niet meer helemaal uitkomen. Dit doet zeer, heel zeer kan ik zeggen, maar wat ben ik blij dat ik deze stap heb gezet. Van de week bellen we PsyQ op en dan zal er met spoed een gesprek volgen. Nicole heeft ook besloten om er naar toe te gaan en dit betekend dat het hele gezin hulp krijgt. Roos bijt aanstaande dinsdag het spits af bij haar kinderpsycholoog en Nicole en ik volgen snel daarop. Of het ons gaat helpen dat is nog maar de vraag, maar dat is weer een zorg voor later.

En nu het laatste mooie nieuws van deze week, Saartje de pup hebben we gisteren opgehaald en slentert nu heerlijk door de huiskamer. Ze piest en poept goed, zowel binnen als buiten. Ze vind knuffelen erg fijn en eet en drinkt goed. Roos, Nicole en ik zijn er lekker druk mee, maar ook dat komt wel goed. Ze is enorm verwend door iedereen en heeft al heel veel leuke speeltjes gehad. Morgen begint het echte leven weer en dat betekend dat ik weer ga werken, Roosje naar school moet en Nicole…..whaaaaahaaaa die moet elk uur de hond uitlaten.

Laafje Joost