Joost Nicole Fleur & Roos

Een kleine update.....

2012-02-13T22:34:00.000+01:00

Zo lieve kijkbuisbloglezertjes daar zijn we weer. Laten ik voor de verandering maar eens vertellen hoe het het met iedereen gaat. Ik begin maar eens met mezelf. De afgelopen dagen waren redelijk zwaar en heb gevoelsmatig weer een dieptepunt gehad. Met de hulp van Nicole ben ik daar weer uitgekomen met het gevolg dat ik gevoelsmatig weer met twee benen op de grond sta.

Nu Nicole. Deze vrouw heeft het de afgelopen dagen erg zwaar gehad. Ten eerste was het precies een half jaar geleden dat Fleurtje was overleden en ten tweede had ze een behoorlijke kluif aan mij. Haar hart huilt iedere dag, dat zie ik en dat voel ik, maar hoe zij met alles omgaat daar ben ik enorm trots op. Ze is een rots in de branding en heeft de touwtjes gelukkig goed vast.

Met Roosje lijkt het ook wel een stuk beter te gaan. Deze griet is ondertussen al twee keer bij de kinderpsycholoog geweest en het lijkt wel of het zijn vruchten afwerpt. Waar ze het nu over hebben is voor ons een groot raadsel, maar het werkt. Ze word weer wat vrolijker en op gezette tijden zingt ze ook weer. Trots….nee meer dan trots ben ik op dit dametje en ben erg blij dat zij als engeltje ons toen heeft uitgezocht. Een vreemde uitspraak, maar dit waren haar eigen woorden die ze zei tegen Nicole toen die haar vorige week wakker maakte. Bijzonder…..

Voor de rest kan ik melden dat Saartje, de hond, nog steeds binnen en buiten poept en piest. Ok ze doet het meeste wel buiten, maar als ze de kans krijgt schijt ze net zo lief in de hoek van de woonkamer. Daarnaast groeit ze al kool en is ze lekker ondeugend. Buiten stopt ze van alles in haar bek en binnen loopt ze met van alles te slepen. Niets is meer veilig en als we een schoen of slof kwijt zijn ligt die in haar mand. Nicole zit ondertussen op puppycursus, maar of dat echt gaat helpen……..we zullen het wel zien.

Tjsaaaa……en dan kan ik ook nog vertellen dat we ons afgelopen donderdag best hebben vermaakt. Fleur was toen precies een half jaar geleden overleden en stomtoevallig was ik die dag vrij. Vrij omdat we het buttongeld naar Kika zouden brengen. Dit ging op het laatste moment niet door. Waarom het niet doorging…..daar wil ik nu niet over praten, maar ik beloof jullie dat ik daar binnenkort op terug kom. Maar goed, ik was vrij en de dag voelde toch anders aan dan de andere dagen. De hele dag loop je te roepen ”toen deden we dit en toen deden we dat” en film werd als het ware weer even afgespeeld. Dit was toch wel fijn, maar om onze gedachten toch enigsinds te verzetten zijn we even naar de Ikea geweest om een kast te kopen en in de dierenwinkel hebben we nog het een en ander voor Saartje gekocht.

Zo en nu kap ik ermee, want het Laafje gaat naar bed. Iedereen welterusten en wie weet tot morgen. Mag dit niet lukken dan tot overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

Al een half jaar zonder jou.....

2012-02-09T00:00:00.000+01:00

Lieve, lieve, lieve Fleur,

Vandaag is het precies een half jaar geleden dat je overleed. We proberen zo goed en zo kwaad als het kan de draad, die er niet meer is, weer op te pakken en dat valt niet mee. Het liefst zouden we de klok terug willen draaien naar het onbezorgde leventje wat we ooit hebben gehad. Ons is dat leventje dus niet gegund, daar zijn we nu wel achter, met het gevolg dat wij hier zitten en jij daar. En waar dat daar is……Joost mag het weten.

Nou lieverd, ik kan je vertellen dat ik het dus niet weet. Ik denk eerder, nee ik weet het zeker, dat jij ons wel weet te vinden en ook kan bereiken. Dit gebeurt door middel van geluiden, flitsen, toevalligheden en nog meer van dat soort dingen die voor ons onverklaarbaar zijn. Val ons dus maar lekker lastig, want we vinden het heerlijk als je dat doet. Voor de rest moet je weten dat we van je houden en dat je geen moment uit onze gedachten ben.

Lieverd, een dikke knuffel en een hele dikke kus van ons.

Roosje, mama en papa.

Het eindgesprek over kanker......

2012-01-28T09:23:00.000+01:00

Zo lieve kijkbuisbloglezertjes van me daar ben ik weer. Zoals jullie in het vorige blog hebben gelezen moesten Nicole en ik ons gisteren melden op de poli 2 zuid van het Sophia. Reden…. een eindgesprek. Dit gesprek/bezoek is reeds achter de rug en in dit blog probeer ik te omschrijven wat er gebeurde en hoe ik het heb ervaren.

Om te beginnen werden we wakker en na het ontbijtje hebben Roos even naar school gebracht. Tijdens dit wandelingetje kwam ik erachter dat Nicole toch wel iets wat nerveus was. Prima en dat was te verwachten alleen had ik dat rare en nerveuze gevoel totaal niet. Gelukkig, maar in de auto richting het Sophia werd dat wel anders. Gezien de tijd, 9.45 uur, durfden we het wel aan om de rijksweg te pakken. De files zouden wel opgelost zijn en het idee dat ik alleen maar gas hoefde te geven stond me wel aan. In de auto zaten we allebei verzonken in onze gedachten en de spanning was voelbaar.

Ikzelf moest veel aan Fleur denken. Alle ritjes die we saampjes hebben gemaakt en de gesprekken die we dan soms hadden borrelden heel langzaam naar boven. Een fijn gevoel kan ik zeggen, maar wel confronterend. Zo weet ik nog heel goed dat Fleur en ik door het slechte weer een redelijk grote vertraging hadden opgelopen en dat we telefonisch het Sophia hebben gebeld dat we onderweg zijn en dat ze de chemo maar alvast aan de paal moesten hangen. We hadden er ruim 2 uur overgedaan en zijn uiteindelijk via de uitgang de parkeergarage ingereden.

De parkeergarage inrijden was vandaag geen probleem. De file die er normaal gesproken stond was weg en binnen een mum van tijd hadden we geparkeerd en na een wc bezoekje was het dan echt zover en met lood in onze schoenen liepen we naar de lift om vervolgens twee verdiepingen hoger weer uit te stappen. Niets bijzonders, maar het op de knopjes drukken was iets wat Fleur altijd deed en dit keer, tja dit keer moesten wij het doen.

Eenmaal op de poli ging het snel. We werden fijn ontvangen en werden direct meegenomen naar een afdeling die we nog nooit gezien hadden. Dit bleek de gang te zijn waar alleen maar artsen, oncologen, professors en mensen komen die in het ziekenhuis werken. Toen de koffie en thee op tafel stonden begon het gesprek. We hebben naar mijn idee alles gevraagd wat we wilden vragen en alle antwoorden waren luid, duidelijk en eerlijk. We hebben ook verteld hoe Fleur is overleden en hoe wij dat hebben ervaren. Dat kwam wel even binnen. Daarnaast heb ik mijn grootste ergernis op tafel neergegooid, maar we hebben ook eerlijk verteld dat we erg tevreden waren over de gang van zaken. Het was er niet altijd rozen geur en maneschijn, maar als wij de grote lijnen bekijken dan zijn wij tevreden over de behandeling.

Ook
had oncoloog ons nog wel iets te zeggen en dat is dat ze het heel erg fijn vondt dat ze ons alles kon vragen/zeggen. Geen getreuzel en geen gelul, nee recht voor zijn raap, dat is waar wij van houden, want hoe je het ook wend of keert het goede of slechte nieuws moest toch verteld worden. De oncoloog zei letterlijk “in jullie geval was het meestal, zeg maar gerust altijd, slecht nieuws” en ze vondt het erg prettig dat ze dus niet om de pap hoefde heen te draaien.

Daarnaast vertelden ze ook wat hun nog helder voor de geest staat. Niets bijzonders, maar het gesprek van 12 april 2011 was ook voor hun een dieptepunt. Dit was de dag dat ik alleen naar het Sophia ging om een doktersverklaring te halen voor onze reis naar Curaçao en dit was ook de dag dat we onverwachts te horen kregen dat Fleur het niet zou halen. Altijd waren Fleur, Nicole en ik met dit soort gesprekken bij elkaar en konden we elkaar steunen, alleen deze dag…nee dag liep anders dan gepland. Nicole zat thuis met buurvrouw Suus en ik zat met een delegatie artsen in het Sophia. De intercom stond aan en werkelijk waar het verdriet wat wij door die intercom hoorden ging verder dan door alleen maar merg en been. Nicole was intens verdrietig en ik…ik zat ruim 40 kilometer verderop en kon haar niet even vastpakken. Als ik terugdenk aan dat moment dan voel ik weer die steek in mijn lijf brrrrrrrr……

Maar goed, na een kleine 3 kwartier was alles besproken en hebben we afscheid genomen van Inge van der Sluis, de oncoloog en samen met Maria de Jong, de verpleegkundige consulent, hebben we nog een rondje gemaakt over de afdeling. Toen wij nog in het ziekenhuis liepen waren ze bezig met een grote verbouwing en het eindresultaat hebben we gisteren even bekeken. Het is mooi geworden en gelukkig hebben ze, doormiddel van attributen, een hele warme, fijne en in mijn ogen een huiselijke sfeer gecreëerd. Die sfeer is erg belangrijk, want als je kind kanker heeft krijg je er ook een tweede huis bij. Een tweede huis klinkt raar dat weet ik, maar zo hebben Nicole en ik het wel ervaren, daar kwamen we gisteren dus achter.

Tijdens onze tocht hebben we alles even goed bekeken en hebben alle dingen gezien die ik graag wilde zien. Daarnaast was de verpleging ook erg lief. Van de een kregen we een knuffel en de ander gaf een zoen. Nee, de verpleging zien wij ondertussen niet meer als verpleging, maar het voelde eerder aan als familie. Stom ik weet het, maar zo voelde het wel. Laat ik het anders zeggen. Nicole en ik zagen wel op tegen dit bezoekje, maar het viel ons 100% mee. We hadden echt het gevoel dat we weer even thuis kwamen en vonden het heerlijk om daar weer even te zijn. We hebben immers redelijk wat nachtjes daar gelegen en iedereen wilde maar twee dingen en dat was dat de kinderen tijdens de opnames het naar hun zin hadden en we knokten allemaal voor een kankervrij leventje.

Ons is het kankervrije leventje niet gegund dat is wel duidelijk, maar de posivititeit naar een leven zonder kanker was voelbaar op de afdeling. Er liepen ouders met hun ziel onder de armen, de chemo’s vloeiden rijkelijk naar binnen, het ene kindje was kaal, de ander wist van gekkigheid niet meer hoe hij/zij moest liggen en leeftijd varieerde dit keer van 0 tot ongeveer een jaar of 16. Allemaal niet leuk, maar zolang de chemo loopt en de vader of moeder maken zich zorgen over de bijwerkingen is er hoop. Hoop op een kankervrij leventje……en een kankervrij leventje….tjsa….dat willen we toch allemaal.

Via deze weg willen we nogmaals iedereen bedanken die ons de afgelopen jaren heeft geholpen. En met iedereen bedoel ik ook echt iedereen. Of het nu ging om een luisterend oor of een schouder het was fijn om te weten dat we toen en ook nu nog steeds niet alleen zijn. Dus lieve….

Familie
Vrienden
Kennissen
Lotgenoten
Goede doelen
Werkgevers
Alle ziekenhuizen
En iedereen die we vergeten zijn

Bedankt….jullie zijn stuk voor stuk toppertjes.

Laafje joost

Nog 1 keer naar het Sophia......

2012-01-26T20:29:00.000+01:00

Zo mensen daar is ie weer en dit keer kan ik weer melden dat de afgelopen dagen redelijk soepel zijn verlopen. We hebben twee verjaardagen achter de rug en zijn daarnaast druk in de weer met Saartje. Ze poept en piest als de beste en of het nu binnen of buiten is maakt haar niet zoveel uit. De nachten gaan trouwens perfect. Nicole en ik liggen gemiddeld rond half twaalf in de lakenstraat en om zes uur laten we haar dan weer even uit.

Afgelopen dinsdag is Roos ook voor het eerst bij Kim de psycholoog geweest en ze had het er prima naar haar zin. Waar ze het over hebben gehad is voor ons een groot raadsel en als we erom vragen zegt ze niets. Dit vinden we ook helemaal niet erg en dat laten we ook zo. Het belangrijkste is dat ze praat.

Nicole en ik moeten morgen trouwens ook weer naar het Sophia. Dit keer moeten we ons melden in verband met het eindgeprek rondom Fleur. Het eindgesprek van de diabetes viel ons toen erg zwaar en dat was ook de reden dat we de boot in het Sophia hebben afgehouden. Nu is dan zover en durven we de confrontatie aan. We moeten ons melden op de poli om vervolgens in een kamertje te verdwijnen met onze oncoloog. We hebben ook wel een paar vragen die ons bezig houden en waar we graag een antwoord op willen. Een kleine greep uit de lijst.

Wat hebben ze met haar geamputeerde arm gedaan.
Waarom geen preventieve antibiotica tijdens het kuren, terwijl dit in andere ziekenhuizen wel gebeurt.
Ons protocol was toch het beste, dus waarom strookt dat niet met andere ziekenhuizen.
Waar zijn alle tumoren gebleven. Zijn deze vernietigd of worden deze gebruikt voor de wetenschap.

Daarnaast wil ik zelf nog een keertje over die kankergang lopen. Dit klinkt lullig en het is harde taal, maar het is wel de waarheid. Ik wil nog een keer de kamer zien waar het allemaal is begonnen, nog een keer haar bed, haar plekkie, haar tweede huis en nog een keer haar tv. Het zal best heftig zijn, maar dat wil ik nu eenmaal en ik laat met door niemand tegenhouden. Als alles achter de rug is en we gaan weer naar huis ben ik ook van plan om een pizza broodje te halen uit het winkeltje. Dit deed Fleur ook altijd als ze naar huis ging en ik zal die traditie in ere houden.

Lieve mensen, slaaplekker allemaal en geniet een beetje van het leven, want voordat je het weet zit je tot je oren in de stront en daar weten Roosje, Nicole en ik alles vanaf. Dus mag het morgen om wat voor een reden even niet lukken en je kwaad bent dat ze je suiker in je koffie zijn vergeten....denk dan even aan ons en aan onze lotgenoten.

Nogmaals slaaplekker en waarschijnlijk tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

i love you.......

2012-01-24T19:24:00.001+01:00

I love you dat zou ik zeggen,

I love you dat zou ik schrijven,

I love you zeg ik tegen jou,

Ik zeg I love you omdat ik van je hou.

Voor mij ben je speciaal anders dan de rest,

En in mijn hartje pas jij het best,

Ik weet dat ik fouten maak maar dat doet iedereen,

Ik maak fouten,maar door jou is mijn hartje scheen.

Mijn hartje schijnt nu als de zon,

Dat is de rede dat ik van je houden kon!

roos

We gaan hulp zoeken......

2012-01-22T20:26:00.000+01:00

Zo daar ben ik weer en er is deze week op het emotionele gebied voor mij een hele hoop gebeurd. Laat ik voor de verandering maar eens bij het begin beginnen. De maandag en dinsdag zijn qua dagelijkse dingetjes prima verlopen en de woensdag ging eigenlijk ook best lekker. Tot 15.40 uur athans, want toen werd ik weer eens de hoofdrolspeler in een ongeval. Niets bijzonders, maar ik ben weer eens van achter aangereden.

Locatie…de tunnelbak in Zoetermeer en rijdend in de richting van Snowworld. Tijdens het remmen ramde de tegenpartij mij aan. Gevolg een steek in de onderrug en weer last van de nek. Bij blikschade wordt er verwacht dat de verdere afwikkeling gedaan wordt op een rustig plekje. Dit zag ik niet zitten, omdat ik bijna zeker wist dat de jongens hem dan zouden smeren. Het gebeurde voor het politiebureau dus die waren ook snel aanwezig. Uit naderonderzoek bleek dat hun auto niet verzekerd was en dat de bestuurder hoogstwaarschijnlijk had gedronken. Reden genoeg om de hele papierenkwestie op het bureau in te vullen. Prima en ik was daar best wel blij om, want binnen 5 minuten na het ongeval stonden er 5 of 6 vriendjes van de tegenpartij om me heen te dwarrelen. Na een uurtje zitten en wachten kon ik weer gaan.

Gezien de klachten die ik had leek het ome agent, maar ook mijzelf erg verstandig om dit even na te laten kijken. De volgende ben ik dus even naar de huisarts geweest en die wist te vertellen dat mijn schouders minimaal 2 cm ongelijk stonden. Uiteraard schrok ik, maar de goede man wist te vertellen dat het wel ok was en dat dat kwam doordat mijn spieren een goede optater hadden gekregen. Ik moet netjes de dagelijkse dingetjes blijven doen en met een beetje geluk zit alles van de week weer op de juiste plek.

Toen het consult achter de rug was gebeurde het. De arts vroeg recht op de man af of het goed ging. Ik probeerde er nog onderuit te komen, maar dat mislukte en ik heb verteld dat ik zo nu en dan met mezelf overhoop lig en niet zo goed weet hoe ik dan moet handelen. Even een klein voorbeeld,

Een aantal weken geleden ben ik tijdens mijn werk onterecht voor lul gezet door een klant. Probleem was alleen dat daar wel 30 of 40 mensen bij stonden. De pionnen die vlak bij me stonden heb ik een zwieper gegeven en tegen die eikel heb ik gezegt dat ik met hem klaar ben. Ik heb de eer aan mezelf gehouden en ben weggelopen. Het stoom kwam ondertussen wel uit mijn oren en mijn handen begonnen te jeuken, maar het belangrijkste was, ik ben weggelopen.

De juiste oplossing voor dat moment, dat weet ik zeker. Probleem is echter dat ik niet zou weten wat ik zou doen als de persoon in kwestie nog iets had gezegd. Waarschijnlijk had ik hem helemaal lam geslagen met alle gevolgen van dien. Dit is niet gebeurd, maar dat kwade gevoel wat er dan in mij zit raak ik niet kwijt. Urenlang loop ik dan opgefokt rond en dat is niet fijn. De dag duurt dan erg lang en eenmaal thuis kom ik weer een beetje bij. Nicole en praten hier dan over en dan zakt alles weer.

Daarnaast kan deze jongen in bed heerlijk liggen piekeren over dingen waarover ik niet moet piekeren. Ik ben bang dat Roosje of Nicole ziekt word en krijg zo nu en dan een Flashback van Fleur haar laatste uur. Daarnaast kan ik me opeens erg nerveus voelen en dat is ook niet fijn. Ik zou niet weten hoe ik met dit soort gevoelens moet omgaan en heb daarom ook besloten om in zee te gaan met een psycholoog. De arts heeft een verwijsbrief gemaakt en uit voorzorg heeft hij ook een sticker erop geplakt met Nicole haar gegevens. Deze heeft vervolgens gefaxt naar PsyQ. Dit bedrijf biedt uitstekende, specialistische en toegankelijke hulp voor mensen met psychische problemen. Terwijl de fax ratelde werd ik overvallen door hele heftige emoties. Ik ben direct naar huis gereden en heb enorm gehuild in de armen van Nicole. Ik zat er helemaal doorheen en was echt kapot.

Ik vond deze stap verschikkelijk moeilijk, want hoe ik het ook bekijk ik heb toe moeten geven dat Nicole en ik er niet meer helemaal uitkomen. Dit doet zeer, heel zeer kan ik zeggen, maar wat ben ik blij dat ik deze stap heb gezet. Van de week bellen we PsyQ op en dan zal er met spoed een gesprek volgen. Nicole heeft ook besloten om er naar toe te gaan en dit betekend dat het hele gezin hulp krijgt. Roos bijt aanstaande dinsdag het spits af bij haar kinderpsycholoog en Nicole en ik volgen snel daarop. Of het ons gaat helpen dat is nog maar de vraag, maar dat is weer een zorg voor later.

En nu het laatste mooie nieuws van deze week, Saartje de pup hebben we gisteren opgehaald en slentert nu heerlijk door de huiskamer. Ze piest en poept goed, zowel binnen als buiten. Ze vind knuffelen erg fijn en eet en drinkt goed. Roos, Nicole en ik zijn er lekker druk mee, maar ook dat komt wel goed. Ze is enorm verwend door iedereen en heeft al heel veel leuke speeltjes gehad. Morgen begint het echte leven weer en dat betekend dat ik weer ga werken, Roosje naar school moet en Nicole…..whaaaaahaaaa die moet elk uur de hond uitlaten.

Laafje Joost

TOGETHER.......

2012-01-17T23:12:00.010+01:00

Hallo,

ten eerste wil ik zeggen dat, behalve voor jullie kindje, ook heel veel respect voor jullie heb. Jullie blogs zijn mooi en enorm pakkend. Een blog waar ik stil van word en wat ik met tranen in mijn ogen lees. Verder wil ik toegeven dat ik het best lastig vind om deze mail te schrijven, aangezien ik uw reactie niet kan bedenken.

Dan zal ik mij nu even voorstellen. Ik ben Carlijn, een meisje van vijftien jaar. Ik zit nu in 4 VWO en na mijn examen wil ik naar de toneelschool. Naast acteren, maak ik ook graag films. Gewoon als hobby. En dat is de reden dat ik u mail.

Mijn vriendin (Leah Menge) zit in Groningen op school, waar ze een personal project heeft gemaakt. Zij heeft als personal project een liedje geschreven over kinderkanker, voor KIKA: Het lied heet TOGEHTER Omdat ik het een prachtig nummer vind, zou ik er graag een clip bij willen maken. Behalve shots van Leah zelf, zou ik heel graag foto's erin willen van zieke kinderen, ik denk zelf namelijk dat dan de boodschap overkomt, omdat het veel pakkender is.

Maar nu komt de vraag, die ik nauwelijks durf te stellen: zouden wij voor de videoclip foto's van Fleur mogen gebruiken?

Ik ben een hobby filmer met grote ideeën, waarvan ik niet weet of die te realiseren zijn. Maar ik hou me vast aan de zin: 'nooit geschoten is altijd mis.'

Ik hoop van u te horen en wil jullie enorm veel sterkte wensen.

Met vriendelijke groeten,

Carlijn Borsboom

En dit mailtje lieve mensen zat op 16 december 2011 ineens in onze mailbox. Het idee dat, voor ons twee totaal onbekend meisjes, foto's van Fleur en nog twee andere kinderen wilde gebruiken om de kanker onder de aandacht te brengen vonden wij een meer dan super idee. Wij hebben deze dus dame toestemming gegeven en na wat hak en plakwerk kregen we vandaag weer een mailtje binnen, maar dit keer met de link van het fotofilmpje. Wij zien dit fotofilmpje echt als een kado en dat konden we wel even gebruiken, want het is vandaag immers precies 23 weken geleden dat onze lieve Fleur en grote zus is overleden.

Carlijn en Leah bedankt en ik hoop echt met jullie mee dat de clip de mensen diep raakt en dat ze inderdaad gaan nadenken over over de vreselijke zieke kanker.

Laafje Joost

Een redelijke week.....

2012-01-14T23:26:00.009+01:00

Zo lieve kijkbuisbloglezertjes van me daar is ie weer. Ik heb het blog bewust een weekje met rust gelaten en om heel eerlijk te zijn beviel me dat prima. De reden van het niet bloggen houd in dat het hier redelijk gaat. Roos zit weer op school, Nicole doet haar ding thuis en ik werk. Laat ik het zo zeggen, we proberen weer mee te draaien met de maatschappij en gelukkig ging dat afgelopen week aardig goed. En omdat die week redelijk ging weet ik dus ook niet zo heel goed wat ik moet melden.

Dit betekend dus dat we terug kunnen kijken op een redelijke week. Saartje, het nieuwe hondje, heeft hier wel veel mee te maken. De hele week zijn we al met dit lieve monster bezig. Voerbakje hier en mandje daar, brokje zus en speeltje zo. Nee alle voorbereidingen zijn getroffen en wij zijn er klaar voor. Vandaag zijn we nog even bij haar geweest en het is een schatje. Ze is klein, lief, ondeugend en houd van knuffelen.

Effe lekker knuffelen

Na dit hondenbezoekje zijn we geheel onverwachts bij onze lieve lotgenoten/vriendjes in Alblasserdam geweest. Het was er gezellig en we werden met open armen ontvangen. Na een anderhalf uur zijn we vertrokken met een heel prettig gevoel. Zo’n gevoel dat ik zeker weet dat dat we zéér binnenkort nog een keer aanwaaien. Aanwaaien….nee….Els en Eus we komen héél snel weer langs en dan blijven we eten.

Zo en dan wil ik nu nog een ding kwijt en dat is dat ik gisteren ben wezen uiteten met Nicole. Uiteten is op zich niet zo bijzonder, maar de laatste keer dat we dit hadden gedaan was ruim 4 jaar geleden. Mensen ruim 4 jaar, maar door de omstandigheden kon het “gewoon” niet eerder. Maar nu had Roos een partijtje dus Nicole zag haar kans schoon en nam mij als verassing mee. “gewoon” even gezellig met zijn tweetjes eten in een shusibar. Ik heb er van genoten. Nee ik zeg het verkeerd, ik heb meer dan genoten. Zowel van het eten als van Nicole. Het was in een woord super en kan alleen maar zeggen “Nicole…..ik hou van je met elke vezel in mijn lijf” Dank je wel.

Laafje Joost

Gezinsuitbreiding.....

2012-01-07T16:15:00.001+01:00

Zo en nu eens een voedend blog. Niet voedend voor jullie, maar sinds vandaag wel voor ons. Wat is er aan de hand??? Nicole en ik zitten al jaren te denken om een hondje te kopen, maar door de situatie rondom Fleur leek ons dat erg verstandig. Ten eerste Fleur had niet veel met honden en ten tweede moesten wij al onze aandacht richten op de zorg van Fleur.

Maar ja, toen wij op 12 april 2011 te horen kregen dat Fleur het niet zou redden van die kut kanker gingen de raderen omtrent de viervoeter weer draaien. Moeten we nu wel of niet een hondje kopen als Fleur is overleden. Doen we er wel goed aan en is het wel wijsheid. Uiteraard zien we het niet als vervangen, maar het brengt wel weer een beetje vreugde in ons leven. We zien het wel en hadden eigenlijk het hele hondjes gebeuren weer op een laag pitje gezet. Tot gisteren….

Onze vriendjes hebben ook een hondje en ze riepen weken geleden al dat er een nestje op marktplaats stond. Gisteren waren we er klaar mee en hebben we definitief de knoop doorgehakt. Ik ben gaan bellen met een Assen en na een moeizaam gesprek kregen we een half uur later telefonisch te horen dat ze ervan af zag. Ik reed dus Nicole nam de telefoon aan. Enigsinds verbaast en teleurgesteld hing ze op. Ik snapte het niet helemaal en wilde graag weten waarom ze afhaakte. De details zal ik jullie besparen, maar het kwam erop neer dat ik teveel druk op haar uitoefende en dat ze mijn stem niet fijn vond. Nou toen ik dat hoorde was de maat vol en heb ik haar even haarfijn uitgelegd dat ze nu een klein foutje had gemaakt en dat ze de advertentie maar moest verwijderen. Ik kookte…….wat een stom wijf zeg…….stik maar in je hond……wij teleurgesteld, maar het meest erge vond ik het nog voor Roos.

’s-Avonds zijn we toch verder gaan kijken en daar viel mijn oog op een ander nestje. Gezien het feit dat ik een klote stem heb en niet met mensen kan omgaan en Nicole geen held aan de telefoon is hadden we besloten dat onze vriendin maar moest bellen. Het gesprek verliep meer dan goed en het resultaat was dat we vanmorgen zijn wezen kijken. En kijken....tsjaaa......kijken is kopen zeggen ze wel eens.

Mensen geloof het of niet, maar het is echt een schatje. Haar moeder is een kruising van een shi tzu en een chihuahua en haar vader is een maltezer leeuwtje. Met andere woorden, het is “gewoon” een asbak, maar wel een hele leuke waar wij heel erg blij mee zijn. Ze moet nu nog even bij haar moeder blijven, maar vandaag over twee weken mogen we haar echt ophalen. Spannend, maar we hebben er heel veel zin.

Oja….niet geheel onbelangrijk, we noemen haar Saartje.

Laafje Joost

De eerste week in 2012....

2012-01-07T14:46:00.000+01:00

Zo we zijn ondertussen weer een paar dagen verder in het jaar 2012. Tijd om te vertellen hoe ik me voel en wat we hebben gedaan. Als eerste is Nicole op 3 januari even bij de huisarts geweest. Er was iets met haar oog. Niets ernstig hoor, maar het nare gevoel van 4 jaar geleden kwam weer helemaal naar boven. Niets vermoedend had ik de auto neergezet op dezelfde plek als toen en samen met Roos zat ik te kijken hoe Nicole van de auto weg liep richting de huisarts. Joost hoe krijg je het voor elkaar, dacht ik nog, want 4 jaar geleden stonden we ook hier alleen draaide het toen om Fleur.

3 januari 2009….. Fleur krijgt diabetes type 1 en dat was tevens ook de datum die mijn leven voorgoed veranderde. 4 jaar geleden begon mijn nachtmerrie met het resultaat dat mijn lieve gezinnetje waar ik zoveel van hou op brute wijze uit elkaar is gerukt door kanker, kinderkanker om wel te verstaan.

Het feit blijft dat ik in 2012 weer op die parkeerplaats stond en dat voelde niet goed. Het klinkt stom, maar ik was als de dood dat Nicole terug zou komen met slecht nieuws en dat we weer richting het ziekenhuis konden met alle gevolgen van dien. Om die redenen heb ik de auto verzet en ben ergens gaan staan waar ik een bekeuring kon oplopen. Vreemd, maar nu kon ik mijn gedachten een beetje verzetten en was druk in de weer met de spiegels om te zien of en geen politie aankwam. Na verloop van tijd was Nicole weer terug, met het nieuws dat er niets aan de hand was en dat na een antibiotica kuur haar oog weer de oude zou zijn.

De woensdag en donderdag hebben we lekker in Limburg bij onze vriendjes gezeten. Daar is het altijd ok. We hebben lekker gegeten, hebben in het “Het Hijgende Hert” heerlijk iets gedronken en na 2 lange dagen ploften we moe maar voldaan in ons eigen bedje weer in slaap.

Gisteren zijn we met wat vriendjes uit de buurt een dag naar Nemo in Amsterdam geweest. Alles in Nemo heeft te maken met wetenschap en technologie. Tentoonstellingen, theatervoorstellingen, films, workshops en demonstraties. Je ruikt, hoort, voelt en ziet hoe de wereld werkt. Na een bezoek aan Nemo weet je waarom bruggen zo sterk zijn, hoe je er over dertig jaar uitziet, waarom je zoveel op je ouders lijkt, hoe je water zuivert, wat er gebeurt als je zoent, hoe bliksem en satellieten werken en nog veel meer. Zowel de kinderen als de ouders hebben zich prima vermaakt en de kans dat we ooit nog eens gaan sluiten we zeker niet uit.

De avond hebben we afgesloten met een onverwachte gourmet. Dit was lekker en gezellig en ook deze avond vielen we moe en voldaan in slaap. Hebben we lekker geslapen???? Ja, maar ook weer niet. Hoe dit komt…..ehhh.....dat lezen jullie later wel.

Laafje Joost

Oud en nieuw.......

2012-01-01T23:21:00.000+01:00

Zo mensen daar ben ik weer en dit is het eerste blog in 2012. Dit betekend dat 2011 achter de rug is en of ik daar blij mee ben…..nee ik baal ervan en vind het verschikkelijk. Toch kunnen we terugkijken op een mooie oudejaarsavond. We hebben genoten van het feit dat Roos heerlijk heeft staan knallen en dat ik op 29 december nog maar net onder een proces verbaal uitkwam.

Een procesverbaal???? Niet dat ik iets gedaan had hoor, maar volgens de wet mag pas op oudjaarsdag vuurwerk afsteken en niet eerder. En als de meiden iets leuk vonden was het wel vuurwerk, dus met Fleur in ons achterhoofd hebben we de regeltjes van het vuurwerk bestaan aan onze laars gelapt en hebben staan knallen of ons leven ervan afhing. Na een aantal uur stond ome agent dus in de tuin en kregen we een officiële waarschuwing en daar mee was het klaar. De volgende dag is Roos weer heerlijk illegaal wezen rommelen in de tuin met vuurwerk. De mannen in het blauw hebben we niet meer gezien en als ze er wel waren dan had ik die bekeuring met open armen ontvangen.

Oudjaarsdag werd een ander verhaal. Het afsteken kon legaal gedaan worden en we hebben het geweten. Roos heeft heerlijk buiten gespeeld en ik……ach ik deed net zo hard mee. We hebben ook dit keer de regeltjes aan onze laars gelapt en hebben samen met wat andere vaders dingen opgeblazen. We hebben eigenlijk gedaan wat Fleur ook graag deed en dat is “kloten”. Kloten met vuurwerk het is fout maar het was heerlijk.

Tsja…. en dan tikken de laatste minuutjes van 2011 langzaam weg. We hadden weer een huisje vol en ik voelde een spannende en rare sfeer opkomen. Toen het precies 12 uur was werd er in mij een emmer met verdriet leeg gegooit en waar dat verdriet nu ineens vandaan kwam zou ik niet weten, maar het was er wel. Ik heb staan janken van heb ik jouw daar en zoals ik het me nog kan herinneren was ik niet de enigste. Fleur was aanwezig en dat was aan iedereen te zien. Dit deed mij goed en toen het kleine vuurtje op het veld aanstond was ik er klaar mee. Mijn taak was volbracht en heb het toen eigenlijk een klein beetje op het zuipen gezet.

Deze Fleur...deze was voor jouw.
dikke kus papa, mama en je zusje Roos

We hebben vervolgens samen met een aantal lieve vrienden tot diep in de nacht gesproken over allerlei zaken. Niets bijzonders, maar het was wel fijn. Het was ook half 6 voordat we het wisten. Pfffffftttt….half 6 zeg wat een tijd. Nicole twijfelde nog of ze wel moest gaan slapen. Ik niet hoor, ik was na een lekkere douche zo vertrokken.

Tsja…..en dan is het 1 januari 2012. Het eerste jaartal zonder Fleur. Dit is heftig kan ik nu al melden. Toch zijn Nicole, Roos en ik, ondanks dat ik totaal geen had, even bij de opa’s en oma’s geweest om vervolgens thuis weer op de bank neer te ploffen.

Lieve lieve mensen, wij wensen iedereen een fijn, mooi en hopelijk een gezond 2012 toe. Ik kan alleen maar zeggen geniet van je leven en van de kinderen, want je voordat je het weet sta je in onze schoenen en die….die schoenen……die doen op dit moment heel zeer, héél erg zeer.

Allemaal een dikke warme knuffel en tot morgen, overmorgen of overmorgen.

Laafje Joost

"gewoon" praten over.......kinderkanker

2011-12-30T08:37:00.000+01:00

Zo mensen daar zijn we weer. De kerstboom ligt in de achtertuin, de kaarten zijn van de deur, de ballen zijn weer opgeborgen en alleen aan de gezellige lampjes in het raamkozijn kun je nog zien dat het kerst was. Niet dat ik de boom zat was, maar we hebben “gewoon” een redelijk druk programma en vullen de vrije tijd die we nog hebben dus ook maar zo efficiënt mogelijk in. Niet dat we veel weg zijn hoor, maar er moeten / moesten hier in huis “gewoon” een paar dingetjes gedaan worden. En op de momenten dat we weg zijn, zijn we ook weg. We trekken de deur achter onze kont dicht en genieten dan ook van ons uitje. Zo ook afgelopen woensdag.

Die dag zijn we met lotgenoten, naar lotgenoten geweest. De meeste van jullie zouden niet weten wie het zijn, maar de naam Hanneke zie je met grote regelmaat tussen de reacties staan en Gerard, haar man, is vrijwilliger bij Stichting Opkikker en heeft onze Opkikkerdag geregeld verslag opkikkerdag Deze lieve mensen hebben een zoon van 18 jaar die ook kinderkanker had. Welke soort kanker…..Het rhabdomyosarcoom om precies te zijn.

De andere lotgenoten waren Rene en Esmee. Mensen die we hebben ontmoet in Villa Pardoes. Zij hebben hun dochtertje Isa jammer genoeg in maart van dit jaar verloren aan kinderkanker. Welke soort kanker…..het rhabdomyosarcoom om precies te zijn.

De laatste van de lotgenoten waren wij. Nicole, Roos en ik weten als geen geen ander wat kinderkanker betekend en wat het met een gezin kan doen. Welke soort kanker…..het rhabdomyosarcoom om precies te zijn.

Jaja, jullie lezen het goed. Alle gezinnen hebben te maken gehad met diezelfde soort kanker. Het enigste verschil is dat David, de zoon van Gerard en Hanneke het godzijdank heeft overleefd. Dit betekend dat er dus 1 op de 3 het rhabdomyosarcoom overleefd. Schrikbarende cijfers, maar als ik daar Midas en Thomas ook nog eens bij optel dan lopen de rillingen pas echt over mijn rug. Deze jongens had ook kanker. Welke soort kanker…..het rhabdomyosarcoom om precies te zijn.

Met andere woorden, van de vijf kinderen met het rhabdomyosarcoom zijn er vier dood. Dit zijn kei en keiharde feiten en het geeft weer eens aan hoe agressief deze kankersoort is. Het was dan ook best wel spannend om naar een gezin te gaan waarbij het goed is gekomen. Eenmaal binnen was het duidelijk, dit word gezellig. En weet je, het was ook gezellig. We hebben wat gedronken, hebben heerlijk gegourmet en terwijl de kinderen in de huisbioscoop zaten hebben wij het over kinderkanker en alles wat daarbij hoort gehad. Het is moeilijk uit te leggen en voor jullie waarschijnlijk moeilijk te begrijpen, maar het was fijn. “gewoon” even over de chemo’s praten, “gewoon” even over de bijwerkingen praten, “gewoon” even over operatie’s en bestralingen praten.

“gewoon” even praten over het wereldje dat kinderkanker heet. We hoeven hun niet uit te leggen dat ons gevoel overhoop ligt en dat we bang waren en nog steeds zijn. We hoeven hun niet uit te leggen dat we het eigenlijk niet snappen, we hoeven hun niet uit te leggen dat de je relatie onder druk komt te staan, we hoeven hun niet uit te leggen dat je je ook zorgen maakt over je andere kind, we hoeven hun op het gebied van kinderkanker “gewoon” niets uit te leggen. En dat…….dat is fijn.

Wat ook fijn was, en dan druk ik me nog zachtjes uit, is dat we David gezien hebben. Een volwassen man van 18 jaar die de kinderkanker heeft overleefd. Opeens was het stil in de kamer. Iedereen zat verzonken in zijn gedachten en dat…..dat was wel even goed. Ik vond het fijn om te zien dat het rhabdomyosarcoom niet iedereen dood maakt, maar ondertussen was ik toch ook een beetje jaloers. Dit is niet rot bedoeld, maar wat had ik graag gezien dat Fleur en Isa daar ook vrolijk rond liepen. Gerard en Hanneke zullen als survivor ouders zo ook hun gedachten hebben gehad. Ik kan me heel goed voorstellen dat het voor hun even een ongemakkelijke situatie was.

Uiteindelijk gingen we na de koffie weer naar huis en kunnen we terugkijken op een mooie woensdag. Het was fijn om over kinderkanker te kunnen praten, het was fijn om vragen - die een ander niet durft te stellen - te beantwoorden en het was fijn om te zien dat niet iedereen aan het rhabdomyosarcoom overlijd.

Eenmaal weer thuis hebben we Roosje op bed gelegd en hebben Nicole en ik te avond doorgebracht op de bank. Beetje tv kijken, beetje wordfeuten en beetje surfen op het web en opeens stond daar dit stukje op facebook.

Wie vandaag langs Keetje Knus zou zijn gelopen, had z'n ogen uitgekeken.

Leuk huisje, mooi in kerstsferen met al die kerstmannen en niet te vergeten:

6 volwassenen en een aantal kinderen, gezellig aan het gourmetten.

Wie iets langer zou hebben gekeken, misschien wel stil zou hebben gestaan, zou iets meer zien.

...

Bij vier van de zes ouders pijn en verdriet.....

Intens verdriet om het overlijden van hun dochters in dit jaar, 2011.

Ik noem ze bij naam: Isa en Fleur.

Twee bikkels van meiden die tot het einde toe één wens hadden: beter worden.

Pijn en verdriet in de ogen van hun krachtige ouders.

Gemis en pijn in de ogen van de overgebleven (jongere) brusjes.

Gerard en ik mogen onze handen dichtknijpen met onze jongste puber David, die na het werk heeft even binnen komt waaien en weer de hort op gaat.

Wij hebben de angst voor de dood beleefd en gevoeld.

Wij prijzen ons gelukkig en dankbaar dat we als gezin compleet mogen zijn, soms ook bijna "schuldig", Joost, Nicole, René en Esmee weten wat we bedoelen.

Nu zijn onze lieve lotgenoten weer thuis of op weg naar huis.

Gerard en ik kunnen alleen maar diep respect hebben en buigen voor hen.

Voor hun kracht om het leven weer op te pakken.

Om het leven weer glans te geven.

Om er te zijn.....

KUS!

Lieve, lieve Gerard en Hanneke.

Ik kan nu wel een heel verhaal opschrijven, maar als ik zeg bedankt snappen jullie het denk ik ook wel.

Dikke kus Joost en zijn vrouwen.

Laafje Joost

Kerst 2011.....

2011-12-27T17:57:00.002+01:00

Zo daar is ie weer en kerst 2011 is achter de rug. Waar we geweest zijn is nu niet zo belangrijk, maar hoe ik hem heb beleeft daar hecht ik meer waarde aan. Het antwoord is vrij simpel. We zijn de dagen goed doorgekomen, we hebben gelachen, maar hebben ook gehuild. Huilen, ja zelf ik heb een traantje gelaten. Ze kwamen wel van heel diep, maar ze waren er. Uiteraard niet te lang, want daar hou ik niet van, maar ze waren er. Daarnaast kijken we terug op een geslaagde kerst. Niet dat we een kerstgevoel hadden hoor, maar we hebben wel genoten. Laat ik het anders zeggen. Wij hebben de kerst niet meer nodig om gezellig bij elkaar te zijn.

Ons leventje is dit jaar behoorlijk veranderd en hebben ook geleerd om van elk moment te genieten. Niet dat het altijd lukt, maar als wij gezelligheid willen hebben dan zorgen wij dat wij het gezellig hebben. Hoe een ander hierover denkt dat zal mij een biet wezen en als mensen het niet eens zijn met mijn gedachten hebben zij een probleem en niet wij. Wij laten op dit moment alleen nog maar mensen toe die ons energie geven en niet kosten. Klinkt misschien lullig, maar het werkt wel. Dit wil niet zeggen dat niemand meer mag komen, integendeel, iedereen is en blijft welkom en we zullen nooit maar dan ooit nooit iemand zonder goede reden de deur uitsturen. Zo snappen jullie het nog een beetje. Ik niet in ieder geval.

Het feit blijft wel dat we een paar fijne dagen achter de rug hebben en nog een hoop fijne dagen gaan mee maken. Het volgende uitje dat op de planning staat is morgen. Dan gaan we gezellig naar een paar lotgenoten. Gezellig, ja gezellig. Het klinkt misschien cru maar het is best fijn om met mensen te praten die alles weten over chemo’s, bestralingen, operatie’s, overleven, de dood, maar de strubbelingen op het werk en de dagelijkse koetjes en kalfjes mogen we ook zeker niet vergeten. “gewoon” even ouwehoeren over het wereldje dat kinderkanker heet. Het klinkt vreemd, maar ik heb er zin in. Het zal er vast een worden met een traan, maar we gaan zeker ook lachen.

Jullie veel plezier met het werken of vieren van je vakantie en geniet een beetje van je leven, want kinderkanker kent geen genade…dat hebben we vandaag weer eens gelezen….

Laafje Joost

Flower Power 4&5 is weer thuis....

2011-12-21T21:50:00.005+01:00

Maandag en dinsdagavond was ik het spuugzat vandaar een dagje blogrust. Niet dat ik nu erg veel zin heb, maar ik vind het wel belangrijk te zeggen dat het schilderij van Fleur weer thuis is. Jullie weten wel, dat schilderij wat ze samen met Ansjel heeft gemaakt voor Kika. Na een aantal telefoontjes en wat mailverkeer was het duidelijk en konden we het op maandag 19 december 2011 ophalen in Zwolle. Spannend kan ik wel zeggen, meer dan spannend zelfs.

We hadden aan Ansjel gevraagd of ze meewilde en dat was niet tegen een dove gezegd. Ze vond het geweldig en had als verassing voor de gulle gever een schilderijtje meegenomen. Dus gewapend met een bloemetje, een schilderij en uiteraard een setje buttons vertrokken we aan het begin van de middag richting Zwolle. We waren netjes op tijd en na wat handjes schudden was het dan zover en konden we zien waar het schilderij Flower Power 4&5 al een paar maanden hing.

De eerste ontmoeting na maanden

Vreemd was het en diep van binnen huilde ik. Niet van verdriet maar van blijdschap. De zoektocht had zijn hoogtepunt bereikt en dat was voelbaar. Terwijl de heren van het grote bedrijf de koffie en thee haalden konden wij er alleen maar naar kijken. Die kleuren…….op de foto zagen ze er al zo mooi uit, maar nu we doekje weer live zien lijkt het wel of de kleuren veel feller zijn. Ze knaller er letterlijk uit.

Was getekend Fleur en Ansjel

Voorzichtig!!!!!!!

Maar goed tijdens de koffie kregen we van de goede mannen hun verhaal te horen. Niets bijzonders, maar toen ze een paar weken geleden mijn mail lazen met de vraag of we het nog een keer konden bekijken lazen ze ook dat ik een blog bijhield. Hoeveel ze gelezen hebben dat zou ik niet weten, maar de waarde van Flower Power 4&5 steeg bij elk blog. Het schilderij kreeg vanaf dat moment een andere betekenis. Laten we maar zeggen dat ze nu het echte verhaal erachter kennen. Ze hoefde er niet lang over na te denken en in overleg met de grote bazen is er dus besloten dat het schilderij niet bij hun hoort te hangen maar bij de rechtmatige eigenaar. En die eigenaar…..tsja….da’s toevallig wel onze Fleur.

Wissel

Toen we een beetje klaar waren met praten heeft Ansjel samen met Roos de doeken verwisseld en vervolgens zijn we weer naar huis gegaan met het idee dat we het tijdelijk boven op onze slaapkamer zouden hangen. We moeten de woonkamer hoognodig opknappen en zouden tegen die tijd wel een mooi plekje verzinnen. Toch wilden we even kijken hoe hij zou hangen en geloof het of niet, het is net alsof het laatste stukje van de puzzel was gevonden. De lijst, de kleuren, het formaat alles, maar dan ook alles klopt “gewoon”. Ik kon niet anders en moest hem ook definitief ophangen. En eerlijk is eerlijk hij hangt waar hij hoort en als ik ernaar kijk zie en voel ik Fleur. Waarom????

MOOI OF NIET MOOI.........

Schilderen is wat ze goed kon en erg fijn vond om te doen. Ze heeft alles gegeven en haar hele ziel en zaligheid zit erin. Ze heeft genoten en elke streep en elk kloddertje heeft een speciale betekenis. Nee lieve mensen, ondanks de nare afloop ben ik enorm trots op Fleur en ben blij dat zij deel uitmaakt van mijn overhoop gehaalde leventje.

Laafje Joost.

Derek Oglivie.....

2011-12-19T12:43:00.000+01:00

Zo mensen daar zit ik weer. Het weekend is voorbij en ook dit keer kan ik melden dat hij vol met emoties zat. Hoe en waar dat nu allemaal precies aan ligt weet ik niet, maar het uitje wat Nicole gisteren met haar nicht Sabine heeft gemaakt speelde daar een grote rol in. Laten we even bij het begin beginnen.

Ik ben erachter dat de weekenden zwaarder vallen dan een doordeweekse dag. Doordeweeks leven we in een soort van vast ritme. Werken, school, huishouden enz enz enz. In weekend is dat niet zo en zo ook dit weekend. De enigste date die stond gepland was Nicole haar uitje naar Derek Oglivie en voor de rest hadden we totaal niets. Heerlijk, maar ook erg zwaar. Het besef dat Fleur er niet is en ook nooit meer terug zal komen druppelt langzaam bij ons naar binnen. Dit gebeurt vaak op momenten die je niet verwacht.

Zaterdagochtend bijvoorbeeld kwam de man met de hamer even bij Nicole langs. Toen ik boven kwam stond ze in de slaapkamer en was helemaal in tranen. Ze zat er letterlijk helemaal doorheen en het enigste wat ik kon doen was haar vastpakken. Het was verschikkelijk en als ze dan ook nog eens zeg dat ze diep ongelukkig is weet je “gewoon” niet meer wat je moet doen. Toch ben ik blij dat ze zich zo uit, maar dat zijn dan ook de momenten dat je beseft dat je je oude leventje voorgoed kwijt ben. En dat….tjsa dat valt dan wel erg zwaar. Op een een of andere manier raap je jezelf dan weer bij elkaar en ga je weer verder. Nicole dus ook en daar ben ik trots op. Trots op hoe zij uit zo’n diepe put omhoog weet te klimmen. De meeste van ons weten gelukkig niet hoe die put eruit ziet en dat moet ook zo blijven, maar ik weet als geen ander dat het daar erg somber is en het erg veel energie kost om daaruit te komen. De ene keer sta je binnen een uurtje weer met beide benen op de grond de andere keer heb je daar twee dagen voor nodig.

Ondanks dat rotte gevoel hebben we wel leuke dingen gedaan. Vrijdagavond zijn we met Edward en Lisette, een neef van Nicole, ergens gaan eten. Zaterdagmiddag zijn we naar de bios geweest om vervolgens de rest van de dag/avond te door te brengen bij een paar lieve vrienden. Dit was fijn en die warmte die zij ons gaven hadden we net even nodig.

De zondag word even een ander verhaal. Nicole werd door Sabine meegenomen naar Den Haag om een show van Derek Oglivie bij te wonen. Dit was spannend en dat was goed te merken. Nicole was de hele middag toch wat nerveus, want hoe je het ook wend of keert ze ging ergens heen waar iemand in contact kan komen met overleden mensen. Uiteraard hoop je dat Fleur dit zou zijn, maar een andere bekende zou ook geweldig zijn. Totaal blanco zijn de dames vertrokken en het was een zeer, zeer bijzondere avond. Alles wat ik nu schrijf heb ik van horen zeggen en of het duidelijk overkomt weet ik dus niet. Toch waag ik een poging.

Ergens in Den Haag zou het dus gebeuren. Het moest een behoorlijke ruimte zijn was er maar liefst 600 man. 600 man dus de kans dat er contact zou zijn met een bekende was dus erg gering. Na de nodige uitleg van de mensen die daar werken begon het dus echt. Tijdens de opkomst moest iedereen klappen en werd het nummer You’re the voice, van John Farnham snoeihard gedraaid. Direct daarna liep Derek door de zaal heen en roept allerlei dingen die hij doorkreeg. Pijn in de nek, iets met de longen en ga zo maar door. Iedereen die dit herkende moest zijn beide armen omhoog doen en naarmate er steeds meer informatie kwam gingen er ook steeds meer armen naar beneden. Behalve die van Sabine, want alles wat Derek zei sloeg op haar vader Wim, voor ons Ome Wim.

Om een lang verhaal kort te maken, de allereerste die die avond doorkwam was dus Ome Wim. Erg bijzonder en Derek heeft dingen verteld wat hij nooit kon weten. Voor ons de bevestiging dat er dus echt meer is tussen hemel en aarde. De rest van de avond heeft Derek de dames met rust gelaten. Dus geen Fleur of een andere bekende. Vond Nicole dit erg…nee totaal niet. Zij heeft met eigen ogen gezien dat Derek puur is en ze vind het erg bijzonder dat er zowiezo contact is geweest met de vader van Sabine.

Na de show zijn de dames naar Wassenaar gereden en hebben bij de broers van Sabine hun hele verhaal verteld. Nicole vond dit erg fijn en was ook pas om kwart over twaalf thuis. Thuis kon ze het nog eens vertellen, want daar zat ik samen met de buurtjes te wachten. Ik zag aan haar gezicht dat het goed was. Ze had een glimlach en ze straalde rust uit en dat erg fijn om te zien. Om half twee was het verhaal verteld en het komt erop neer dat ze het een zeer en zeer bijzondere avond heeft gehad met de bevestiging dat er meer is naar de dood.

Zo en nu kap ik ermee. Ik hoop dat ik alles goed heb omschreven en mag dit niet zo zijn dan hoor ik dat wel van Nicole. Nu stap ik snel in de auto, want we moeten naar Zwolle. Zwolle??? Ja Zwolle. Wat we daar nu weer moeten doen dat lezen jullie vanavond wel weer.

Laafje Joost

Lieve mensen.......

2011-12-17T13:06:00.001+01:00

Net als vorig jaar hebben Nicole, Roos en ik besloten dat we weer geen kerstkaarten versturen. Sommige vinden dit erg jammer, maar wij geven het geld wat we anders voor de kaarten en postzegels kwijt zijn liever aan een goed doel. En met het goede doel bedoelen we dus Kika, Kwf, De Opkikker, Doe een wens, Villa Pardoes, Hoogvliegers of iets anders wat met kanker of zieke kinderen te maken heeft.

Nicole is geen ster op het internet, maar toen ik haar had uitgelegd hoe ze plaatjes kon zoeken en die weer kon opslaan in de laptop ging ze ijverig aan de slag. Nou ja ijverig is nog een groot woord. Ik kan uren zoeken naar de juiste afbeelding en mijn vrouw, nee die typt een woord in en op de eerste pagina staat de foto die ze nodig had voor haar facebook.

We vonden de kaart zo mooi dat we ook besloten hadden om hem te gebruiken op dit blog. Zoals jullie zien is de kerstboom opgebouwd uit sterretjes. Niets mis mee, maar ons gevoel zegt dat de bovenste ster Fleur is en dat ze met al haar kracht een zee van liefdevolle sterretjes naar beneden gooit. Wij sturen op onze manier die liefdevolle sterretjes weer door naar jullie. Waarom???

Lieve mensen,

De afgelopen jaren waren voor ons erg zwaar en willen iedereen nogmaals bedanken voor alle steun. Die steun kon een kaartje zijn, een telefoontje, een reactie, een luisterend oor of wat dan ook. Het maakte ons niet zoveel uit hoe, maar het gaf ons wel de kracht om door te gaan en dat was fijn. Ook merken we goed dat we er nog niet zijn en dat de bergen die voor ons liggen verschrikkelijk hoog zijn. We hebben het erg zwaar kan ik melden en merken ook dat het steeds zwaarder word. Toch ik weet zeker dat we ook die top gaan bereiken. Maar goed….

Lieve, lieve mensen, nogmaals bedankt en uit het diepst van ons hart willen we jullie zeggen, geniet de komende dagen van elkaar, maak er wat moois van en als er een of meerdere keren geproost gaat worden proost dan ook een keer naar boven. Dit heeft Fleur en al die andere kanjers naast haar meer dan verdiend. We weet zeker dat ze dat fijn vinden en dat ze met een glimlach van oor tot oor trots naar ons kijken.

Veel liefs,

Roos, Nicole, Joost en ons sterretje Fleur

18 weken zonder Fleur.......

2011-12-13T19:34:00.001+01:00

Zo mensen, vandaag precies 18 weken geleden is Fleur overleden. Al 18 weken of is het pas 18 weken? Het ligt er maar net aan hoe ik me voel. Het afgelopen weekend gaat bij ons in ieder gaval de boeken in als pas. Hij was heftig, dat was wel duidelijk en om jullie een kleine indruk te geven van wat er die dag is gebeurt heb ik even op internet een rondje gemaakt en heb het allereerste nummer, wat wij persoonlijk erg mooi vonden, gevonden.

Hoe je het ook wend of keert 18 weken zijn 18 weken en daar kunnen we niets meer aan veranderen. Konden we de tijd maar terugdraaien. Ja konden we dat maar, dan had ik het wel geweten. Dit terugdraaien lukt me niet met het gevolg dat vanmorgen om 5.45 uur die rotte wekker weer afging en ik al schommelend een beetje wakker werd. De rest van de dag was niet veel beter, maar toen Ellen kwam was het toch weer even gezellig.

Ellen….die ehhhh…..ja mensen Ellen Kruijer van De Wending is even geweest. Niets ernstig, maar ze moest voor haar werk in Zoetermeer zijn en ze maakte direct van die gelegenheid gebruik om bij ons een bakkie te halen. Geen probleem, maar het is toevallig wel precies 18 weken geleden toen zij bij ons over de vloer kwam.

We hebben het uitgebreid gehad over afgelopen zondag en ook zij vond het erg bijzonder. Ze heeft een beetje verteld hoe zij het heeft ervaren en daaruit bleek dat ze “gewoon” geen tijd heeft om terug te kijken op deze dag. Ze heeft het zo druk dat ze “gewoon” nee tegen mensen moet zeggen. Dit betekend dat er nog steeds kinderen dood gaan en dat kan en mag “gewoon” niet meer. De mensen die Ellen wel kan helpen hebben in mijn ogen dus geluk. Geluk is misschien niet helemaal het juiste woord, maar zo zie ik het wel. Wij waren blij met Ellen en dat zijn we nog steeds. Ze heeft ons zo fijn en goed geholpen dat we terug kunnen kijken op een zeer mooie herdenkingsdag.

Dat haar werk zwaar moet zijn dat weten we allemaal en ik ben ook van mening dat je je hart op de goede plek moet hebben zitten om dit soort werk te kunnen doen. Laten we het maar een soort roeping noemen. Om jullie een kleine indruk te geven over haar werk moet je maar even klikken op de link die hieronder staat. Het geeft een meer dan goed beeld van haar werk en telkens als ik het fotofilmpje zie kan ik alleen maar denken, die 18 weken………het is maar pas.

www.uitvaartdewending.nl/clip.html

En Fleur….kom nu maar weer terug. Het heeft lang genoeg geduurd.

Laafje Joost

Iets heftig kan dus ook mooi zijn.....

2011-12-12T21:43:00.003+01:00

Zo lieve kijkbuisbloglezertjes van me daar ben ik weer. Het weekend is achter de rug en ik kan volmondig zeggen dat hij erg prettig was, maar emotioneel gezien erg erg zwaar. Zo pittig dat ik vandaag, niet me draai kon vinden op mijn werk. Wat is er gebeurt???

Om te beginnen hadden we afgelopen zaterdag de Villa Pardoes reunie. We zijn lekker wezen bowlen en hebben heerlijk gegeten. Daarnaast hebben we gelachen en wat gedronken. Laat ik maar zeggen dat het “gewoon” fijn was dat we iedereen weer even zagen.

De zondag werd even een heel ander verhaal. Het was wereldlichtjesdag en Ellen presenteerde het boek “leven na de wending – als je kind overleden is”. Ergens in Utrecht moesten we ons melden in een mooie boerderij. Daar zou alles gebeuren alleen wist niemand wat er precies ging gebeuren. Toen de zaal vol zat, ongeveer 200 man, werd er een ontzettend mooi liedje gespeeld en de toon was gelijk gezet. Vervolgens heeft Ellen verteld hoe De Wending is ontstaan en dat het met vallen en opstaan geworden is zoals het nu is. Toen alles gezegd was werden de namen van de overleden kinderen getoond en mensen geloof me maar, dit was zeer, zeer en zeer indrukwekkend.

De stilte, het verdriet, de pijn, het gesnik was zo intens dat zelfs ik een brok in mijn keel had en met tranen in mijn ogen de meer dan 300 kinderen voorbij zag komen. Opeens besef je dan dat je in een ruimte zit met alleen maar ouders die ook hun kind zijn verloren. Die een is gestorven na een ongeval de ander aan kanker. Hoe die kinderen zijn gestorven maakt nu even niet uit, het feit blijft dat alle ouders dezelfde pijn hadden als mij. Dat is vreemd kan ik zeggen, maar ergens was dit ook wel prettig. Dit klinkt heel raar en dat was het ook, maar zo voelde ik het wel.

Het hoogtepunt was natuurlijk het boek. Het boek is geschreven door Rob Bruntink. Deze goede man heeft een aantal ouders van overleden kinderen geïnterviewd en heeft alles uiteindelijk samengevat tot een boek. Nicole heeft thuis al een stukje gelezen en herkend erg veel. Zelfs zoveel dat de dikke tranen over haar wang rollen.

Na de uitreiking was het tijd voor een hapje en een drankje. Terwijl we zaten te kleppen werden we door een man aangeschoten en hij wist ons te vertellen dat wij de ouders van Fleur waren. Vreemd, want wij kenden hem niet. Toen kreeg ik te horen dat hij mijn blog meelas en zelf ook een kindje had gehad met diezelfde soort kanker als Fleur. Raar, heel raar. Per jaar krijgen ongeveer 20 tot 25 kinderen het rhabdomyosarcoom (RMS). En op deze middag waren er dus vier gezinnen die daar alles vanaf wisten. “gewoon” BIZAR!!!!!

Eenmaal thuis ben ik zijn blog gaan lezen en herken heel erg veel. Nu zullen de meeste wel denken, Joost lees dat nu niet want dat is niet goed, maar op een een af andere manier vind ik het toch wel prettig. Ik herken een hoop en dat is fijn. Dit lezen heb ik tot 23 uur gedaan, want we moesten en zouden de uitzending van Kruispunt zien. Nou we hebben het geweten.

Ik weet niet wie er heeft gekeken en als je heb gekeken weet ik niet wat jullie ervan denken, maar ik weet uit eigen ervaring dat alles wat Ellen zei klopt en dat het ook echt zo is. De verhalen / ervaringen die door de drie gezinnen werd verteld hakte er ook lekker in met het gevolg dat Nicole en ik om 1.30 uur nog steeds wakker lagen.

En vandaag, de dag kroop voorbij, maar we hebben het gehaald. Nu weer lekker naar bed en morgen hopelijk weer fris en fruitig naar het werk. Niet de hele dag, want om 15 uur krijgen we als het goed is bezoek en dat wil ik niet missen. Wie dat is….tsjaa….dat lezen jullie morgen, overmorgen of overovermorgen wel weer.

Welterusten en slaap lekker.

Laafje Joost

Wereldlichtjesdag 2011.....

2011-12-11T11:53:00.003+01:00

Zo lieve kijkbuisbloglezertjes van daar ben ik weer en dit keer wil ik vragen of iedereen vanavond, zondag 11 december, de moeite wil nemen om om 19.00 een kaarsje aan te steken voor alle overleden kinderen. Waarom???

Elke tweede zondag in december wordt dit over de hele wereld gedaan. Als iedereen hieraan meewerkt dan zal er een gloed van licht over de wereld overspoelen. Mijn lieve Fleur en alle anderen kinderen die een sterretje zijn geworden zullen dit zien en weten dan dat ze niet vergeten zijn.

Uiteraard hopen we dat iedereen hieraan meewerkt en als je geen kaarsen in huis heb leen er dan even een bij de buren. En als je hem dan aansteekt denk dan even aan alle kinderen die zijn overleden.

Dank je wel.

Op deze bijzondere avond laat Kruispunt TV laat op de avond het bijzondere werk van uitvaartonderneemster Ellen Kruijer zien. Bijna tien jaar geleden richtte Ellen uitvaartonderneming De Wending op. Zij kiest ervoor om haar werk te beperken tot de uitvaarten van kinderen. In de dagen voor de uitvaart trekt ze intensief met de ouders op. Maar ze betrekt ook de broertjes en zusjes bij het afscheid.

Ellen Kruijer

Wij weten als geen ander hoe Ellen werk en zijn ook erg blij dat zij ons heeft geholpen. We hebben gehuild, maar ze zorgde er ook voor dat we konden lachen en dat alles precies ging zoals het moest gaan. We konden haar dag en nacht bellen en niets was te gek. Een vrouw uit duizenden kan ik zeggen die precies weet wat ze doet.

Vanavond is er op dus Nederland 2 om 23.05 uur in het programma kruispunt een uitzending over haar bedrijf De Wending. Ik ga niemand verplichten, maar als je niets te doen heb en doelloos vooruit zit te staren kijk dan om 23.05 uur even naar het programma Kruispunt op Nederland 2. Ellen is daar te zien en kijkt ze met drie gezinnen terug op het afscheid van hun kind.

Voor de rest wens ik iedereen een mooie zondag toe en geniet ervan. Tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost.

Ik voel me eindelijk een keer lekker......

2011-12-09T22:36:00.002+01:00

Zo mensen daar is hij weer en geloof het of niet ik voel opperbest. De kerstboom staat, de pepernoten staan nog op tafels, heb twee dagen heerlijk gewerkt en we hebben ook nog eens leuk weekend in het vooruitzicht. Daarnaast kan ik melden dat we bijna alle buttons hebben verkocht en dat betekend dan dat we binnenkort 2500 euro aan Kika kunnen overhandigen. En als uitsmijter hebben we van Danielle “de fotograaf” weer een paar verschrikkelijke mooie foto’s gekregen.

IN ÉÉN WOORD "GEWELDIG"

Als ik de regeltjes van hierboven teruglees zou ik denken dat ik droom, maar niets is minder waar. Hoe ellendig ik me van de week ook voelde zo lekker voel ik me nu. Hoe dit nu komt weet ik niet en hoop ook echt dat die emmer met ellende even op de grond blijft staan en niet onverwachts in mij leeg gekieperd word. Dit hebben we niet voor het zeggen en zal dus maar vlug opschrijven wat er in mijn hoofd zit.

Om te beginnen even iets over die buttons. We zijn er bijna vanaf en dat betekend dat we volgend jaar door kunnen gaan met de buttonactie. Er zijn er nog een paar over. De setjes van 10 kunnen al niet meer gemaakt worden en de losse zijn op dit moment alleen nog maar te koop via de webshop. Kijk even en als iemand iets wil…..koop en maak ons los http://www.griezeliggoed.nl/

Tsja en dan de kerst. De sint heeft zijn hielen nog niet gelicht en de volgende baardaap staat alweer om de hoek. Ik zag er als een blok tegenop, en eerlijk is eerlijk dat doe ik nog steeds, maar Roos trekt me op dit moment overal doorheen. Ze weet het niet, maar het grietje is zo enthousiast in alles en dat werkt wel aanstekelijk. Er moest een boom komen en ja, hij staat. Het dametje heeft hem zelf uitgezocht en heeft samen met Nicole de ballen erin gehangen. Nou ja samen, na drie ballen zat mevrouw bij de buren en kon Nicole de rest afmaken. Dit was iets minder, maar het feit blijft dat het ding staat. Het enigste verschil is dat de kamer iets minder uitbundig is versierd dan de afgelopen jaren.

Nu het weekend. Morgen, zaterdag, hebben we een Villa Pardoes reünie. Niets bijzonders zou je denken, maar niets is minder waar. We hebben toen zo’n fijne week gehad en het contact met die mensen bestaat nog steeds. Het zijn stuk voor stuk lotgenoten en het voordeel is dat ik hun niet hoef uit te leggen hoe ik me voel. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en dat maakt het allemaal wel erg bijzonder. Jammer genoeg zijn we niet meer compleet, want van alle villa bewoners zijn er ondertussen wel twee overleden en dat zijn Fleur en Isa. Hoe we de middag en avond zullen beleven zou ik niet weten, maar het zal ongetwijfeld gezellig zijn. Misschien dat er hier en daar een traantje weggepinkt gaat worden, maar ook dat hoort erbij.

De zondag wordt een ander verhaal, want dan moeten we ons melden bij Ellen, de begrafenisondernemer. Waarom??? Het bedrijf “De Wending” heeft een boek gemaakt en dat wordt zondag officieel uitgebracht. Ik had per toeval Ellen een uur geleden nog aan de telefoon en kreeg toen te horen dat het heel druk word. Hoe en wat er precies gaat gebeuren is een groot vraagteken, maar dat we daar met heel veel lotgenoten zijn is een feit. Het zal best raar zijn, maar het idee dat de ouders van Midas en Isa er ook zijn vind ik persoonlijk wel erg fijn.

Wat ik wel even wil melden is dat er aanstaande zondag op Nederland 2 om 23.05 bij het programma kruispunt een uitzending is die iedereen even moet kijken/opnemen. Waar het precies overgaat weet ik niet, maar het bedrijf De Wending komt hierin voor en ik heb gehoord dat het erg bijzonder is.

Ja lieve kijkbuisbloglezertjes van me, zoals jullie kunnen lezen wordt het een soort lotgenotenweekend. We zien allemaal mensen die we de afgelopen twee jaar hebben leren kennen en hoe vreemd het ook klinkt, ik heb er best wel wel zin in.

Wie we in die twee jaar ook hebben leren kennen is de fotograaf Danielle. Deze vrouw heeft zich toen, samen met Roos de visagist, een hele dag lang het zweet in de bilnaat gewerkt voor een gigantische photoshoot. Al deze foto’s hebben we toen gekregen…..dachten wij. Gisteren heeft ze ons op facebook verrast en vandaag stroomde de mail vol met prachtige foto’s. Laten we het een pleister op onze wond noemen. Nogmaals Daan bedankt en zodra we wat meer lucht hebben komen we naar je toe.

GEEN WOORDEN VOOR!!!!!!

Zo en nu kap ik ermee en het ziet ernaar uit dat ik morgen en overmorgen ook niet blog. Zeker weet doe ik dit niet en om die reden zeg ik welterusten allemaal en tot morgen. Mag dit niet lukken dan tot overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost.

Sinterklaas 2011

2011-12-07T21:10:00.001+01:00

Zo de sinterklaas is achter de rug en ondanks alles hebben we er wel iets aan gedaan. Afgelopen zondagmiddag zijn we bij mijn zusje geweest en daar hebben we een dobbelspel gedaan en ieder moest voor zijn lootjesvriend een cadeau kopen en een gedichtje maken. Lachen gieren en brullen natuurlijk, want op dat soort momenten worden er wel eens oude koeien uit de sloot gehaald en krijgen sommige te horen wat hij / zij misschien nooit had willen vertellen. Al met al een redelijk geslaagde middag.

De maandagavond zelf zijn we bij Nicole haar broertje geweest. Lekker wezen eten en het zat nauwelijks achter de kiezen of er werd al op de deur gebonkt. De kids waren razendsnel, maar tot sint grote opluchting was de piet toch net ietsje sneller. Drie grote zakken en wat losse dingen werd naar binnen gesleept waar vervolgens iedereen flink kon gaan scheuren. De kids zijn heerlijk verwend en in de loop van de avond vertrokken we weer naar huis.

Klinkt allemaal leuk en gezellig en ik kan jullie ook vertellen dat het leuk en gezellig was. Maar als iemand mij persoonlijk vraagt hoe ik het heb ervaren kan ik jullie melden dat het toch wel iets wat zwaarder viel dan gepland.

De zondagochtend werden we wakker en ieder heeft “gewoon” zijn eigen ding gedaan. Roos is lekker wezen keutelen, Nicole heeft op de bank een serie gekeken en ik moest drie gedichtjes maken. Opeens was het twaaf uur en moesten we nog opschieten ook. De middag bij mijn zus was gezellig, maar voor mijn gevoel erg beladen. We hebben inderdaad gelachen en hebben lol gehad, maar dat was het dan ook wel. Ik miste Fleur in alles wat er gebeurde en dat doet zeer, heel zeer.

De maandag was niet veel beter. Roos is naar school geweest en Nicole was thuis. Hoe zij de dag hebben beleefd zou ik eigenlijk niet weten, maar bij mij was hij echt bagger. Ik zat in de spiraal naar beneden en had de grootste moeite om mijn kop boven water te houden. Ik had een erg kort lontje en had knallende koppijn. Waarom??? Vroeg ik mezelf telkens af. Lang nadenken hoefde ik niet te doen want ik zag als een berg op tegen de tweede sinterklaasavond.

In de auto richting Berkel zei ik nog tegen Nicole “zo en we zetten het glimlachmasker maar weer op” Eenmaal binnen was het ijs snel gebroken en hebben we zo en zo kwaad als het kon genoten van de avond. Ook hier hebben we gelachen en hebben we lol gehad, maar ik miste Fleur bijna nog meer dan de zondag. En met missen druk ik me nog zachtjes uit.

De dinsdag en woensdag waren voor mijn gevoel een stuk beter. De druk van de sint is weg, maar ik merk nu al dat de kerstman zijn druk uitoefend op zijn dagen. Als iemand aan mij vraag of ik een kerstboom wil is het antwoord nee, nee en nog eens nee. Die hele kerst kan me gestolen worden en het liefst val ik in een diepe slaap tot eind februari. Roos was hier niet van gediend en wil een boom met alles erop en eraan.

Geen probleem, want ik wil haar gelukkig zien en dat is me alles waard. Dus lieve mensen, van de week zal er een boom gehaald worden en we hangen alle ballen erin die we hebben. De tafeltjes, de kastjes, de ramen en deuren worden weer versierd. Fleur hield er ook van en Roos wil dit graag. Tsjaaaa....en wie ben ik dan om nee te zeggen. We zetten “gewoon” weer het glimlachmasker op en gaan ervoor.

Weltrusten allemaal en wie weet tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Glimlachmaskertlaafje Joost

Het gevoelsmatige buttonblog.....

2011-12-04T20:53:00.000+01:00

Zo hierbij presenteer ik jullie het button blog met een beetje gevoel. Waarom nu met gevoel?? Het antwoord is vrij simpel, ik ben “gewoon” geen ster in zakelijke berichten en voel me “gewoon” het prettigst als ik dicht bij mezelf blijf.

De kop van dit blog klopt ook niet helemaal, want er is deze week genoeg gebeurd buiten de button om. We hebben een aantal “klote” dagen gehad en geloof het of niet, die waren zwaar erg zwaar. Nicole haar tranen hebben rijkelijk gevloeid terwijl ik inwendig verzoop. Het zal bij het proces horen en we laten het ook allemaal maar op ons afkomen. Toch doet Nicole er alles aan om het thuis zo “gewoon” mogelijk te laten zijn. Ze doet wat ze moet doen en daar zijn de afwas, de strijk, de boodschappen, koken en theeleuten met de buurvrouw een paar onderdelen van. Een vrouw uit duizenden kan ik met een gerust hart zeggen waar ik meer dan trots op ben.

En roos…..die voelt en doet hetzelfde als ons. Ze gaat naar school, leert iets, eet, leert nog meer, komt vervolgens weer naar huis, gaat spelen, moet eten en na gtst moet mevrouw weer naar bed.

En ik, tjsaaa……stiekem ben ik onbewust erg veel bezig met die button. Het gaat allemaal nog ok en als Nicole denkt dat het de spuwgaten uitloopt trekt ze even aan de bel. Dit is fijn, want als ik de kans krijg verzuip ik in het goede doel. Ook niet erg, maar dat is niet de bedoeling. Toch ben ik enorm trots op hetgeen we al bereikt hebben, want Fleur wilde geld inzamelen voor Kika en aan mij de taak taak om Ansjel daarbij te helpen. Die buttons verkopen vind ik leuk om te doen, maar de toekomst maakt me toch ook iets wat zenuwachtig en zelf een beetje bang.

Waarom zenuwachtig en bang? Vrij simpel, ik ben maar een eenvoudige boerenlul die een weg inslaat waarvan hij niet weet hoe hij eruit ziet. Je kunt je best wel voorstellen dat die 1000 nog goed te doen zijn, maar die andere 5000 worden al lastiger. In mijn kringetje kan ik er echt een heleboel slijten, maar er komt een moment dat iedereen ze heeft. Maar hoe en waar we de rest dan heen moeten. Een vraag die me de gehele dag bezig houd.

We zullen sponsors moeten zoeken, bedrijven en winkels moeten aanschieten, folders en flyers moeten gemaakt woorden en weet ik veel wat nog meer. Daarnaast zijn er genoeg mensen die ideeën hebben, maar het feit blijft hoeveel buttons zullen we in de toekomst nu echt nodig hebben. Zal de actie een doorslaand succes worden of lopen we binnen een paar weken muurvast. Alles is prima en ik doe het met heel mijn hart, maar als er kosten gemaakt moeten worden wat dan.

Allemaal vragen en onzekerheden die aan je gevoel knabbelen en knagen en dat is best wel eng. Ik ga er voor de volle 100% voor, maar dit soort gedachten hebben er wel voor gezorgd dat ik van de week een nacht super slecht heb geslapen. Ik vind het rete spannend dat mag iedereen best weten en hoe het balletje gaat rollen…..we zien het wel. Nu ga ik even lekker bij Nicole op de bank hangen en ga voor de verandering niet om 2 uur naar bed, wat ik de hele week al doe, maar een keer om een uurtje of 10.

Welterusten allemaal en geniet een beetje van je leven, want voordat je het weet sta tot je oren in de stront en daar is het echt niet leuk. Tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

Het zakelijke button blog.....

2011-12-04T00:00:00.002+01:00

Zo lieve kijkbuisbloglezertjes van me daar is de laaf weer. Ik heb bewust een dagje overgeslagen met bloggen, maar gevoelsmatig was dit een foute zet. Er is in drie dagen zoveel gebeurt in mijn hoofd dat ik bijna door de bomen het bos niet meer kan zien. Om die reden heb ik dus ook besloten om twee blogs te maken. Nummer 1 noemen we dan maar weer eens het “zakelijke button blog” en nummer twee het “gevoelsmatige button blog”.

Zoals vele mensen ondertussen nu wel weten zijn we afgelopen donderdag 1 december gestart met de 1000 buttonactie voor Kika. Hoe dit zou uitpakken was nog maar de vraag, maar we kunnen gerust zeggen dat er een ware buttonexplosie is ontstaan. In drie dagen tijd zijn we al meer dan 500 buttons kwijt en dat is meer dan we ooit had durven dromen. Voor Ansjel en mij waren er dus genoeg rededen om heel even met elkaar om de tafel te gaan zitten. Dit is vanmorgen gebeurt en daar hebben we een aantal knopen doorgehakt. Of jullie het hier mee eens zijn of niet dat zullen we wel zien, maar we hebben eigenlijk geen andere keus.

Ik vind het niet leuk om te zeggen, maar vanaf vandaag zijn de “losse” buttons alleen nog maar te koop via de webshop en de twee vaste verkooppunten.

De complete setjes van 10 buttons zijn wel bij ons te koop en zodra iemand die ontvangt betalen ze ook 25 euro. Boter bij de vis zullen we maar zeggen.

Het klinkt allemaal erg onvriendelijk, maar we hebben even geen keus. We wisten niet dat het zo snel zou gaan en we volgen nu ook echt ons gevoel en dat zegt dat we nog steeds die 1000 zo snel mogelijk moeten verkopen. En die 1000…..die zijn volgens mij alleen maar haalbaar als er complete setjes van 10 stuks worden verkocht.

Dit betekend dat alle “losse” bestellingen die via dit blog en onze mail binnen kwamen even doorverwezen worden naar het de webshop van Ansjel griezeliggoed en de twee winkels Kunst huis Alkaar en en-designshop Nogmaals, dit hadden we niet verwacht, maar we zien even geen andere uitweg. Sorry daarvoor en we hopen dat jullie begrijpen waarom we dit doen.

Als laatste wil ik jullie even zeggen dat button nummer twee geen ontwerp is van Fleur. De mensen die dit hebben ontworpen kenden en wisten totaal niets af van Fleur en het is dus ook stomtoevallig dat die buton Fleur heet. De vraag of er ooit een button komt die Fleur heeft ontworpen sluiten we niet uit, maar of dit echt gaat gebeuren......we zullen het wel zien.

Laafje joost

De buttonactie is begonnen.......

2011-12-01T21:10:00.001+01:00

Zo lieve mensen, daar ben ik weer en dit keer met een blog waar ik probeer uit te leggen wat nu precies de bedoeling is van al dat geheimzinnige gedoe rondom Fleur, Ansjel, Kika en dat blauwe oog. Om te beginnen stel ik jullie even aan het Monster voor.

Naam: "Monster"

Broers/zussen: 1 zusje & heel veel neefjes en nichtjes.
Houdt van: knagen aan houten hekjes, veel eten & gezelligheid.
Woont in: een grot met een modderpoel.
Belangrijke weetjes: haalt graag grapjes uit.

Wat is nu de bedoeling?

De bedoeling is dat we binnen 30 dagen 1000 buttons gaan verkopen. Geen gewone buttons, maar buttons van 25 mm groot met een blauw monstertje erop. Het monstertje is van Ansjel en een aantal vormgevers hebben het verder ontworpen. Het resultaat is dat er nu 10 verschillende buttons zijn.

De buttons zijn 2.50 per stuk en het totale bedrag gaat voor de volle 100% naar Kika. Buttons laten maken kost geld en dat weten we allemaal, maar Ansjel heeft door middel van sponsors de kosten kunnen dekken wat inhoudt dat het volledige bedrag dus echt voor Kika is. Dus geen Pink Ribbon praktijken, maar “gewoon” 2.50 naar Kika. Een slimme rekenaar zal nu weten dat als die 1000 verkocht zijn er een mooi bedrag van 2500 euro in de knip zit.

Tot hier is volgens mij alles nog redelijk duidelijk en het antwoord op de vraag wat we gaan doen als die 1000 weg zijn is vrij simpel. We gaan in 2012 door met de verkoop alleen word het dan groter aangepakt. Het groter aanpakken is erg spannend, dat merken we nu al, er zal een speciale site komen, meer verkooppunten enz enz, maar dat gebeurt alleen maar als die 1000 voor eind 2011 weg zijn. Zijn we die 1000 dus niet voor het eind van het jaar kwijt dan stoppen we de actie.

Uiteraard willen we dat niet en daarom vragen we ook aan iedereen KOOP EEN BUTTON!!!!! Het mag er 1 zijn, maar we vinden het ook niet erg als het er 10 zijn. Nogmaals het hele bedrag gaat naar Kika.

Waarom Nicole en ik achter de actie staan heeft te maken met onze Fleur. Vier dagen voor haar overlijden heeft Ansjel een plan verteld wat te maken had met Kika. Ze wilde geld inzamelen en daar was Fleur het helemaal mee eens. Fleur vond het meer dan geweldig, want hoe meer geld er naar Kika zou gaan hoe beter. Wij wisten niets van dit gesprek tot Ansjel het een week of twee geleden aan ons vertelde. Het idee waar de dames eerst mee liepen was financieel niet haalbaar en Ansjel kwam uiteindelijk met het idee om buttons te gaan verkopen.

De bedenkers van de actie

Omdat Fleur graag geld wilde inzamelen voor Kika hebben wij besloten om Ansjel dus te gaan helpen. Een leuk weetje is misschien dat ik vandaag via de mail een bevestiging heb gekregen van de volgende 5000 buttons. Ik heb van de week twee bedrijven benaderd, een drukbedrijf en een buttonbedrijf, en die maken kosteloos de volgende reeks. Dit zou betekenen dat als die ook weer weg zijn dat er 12.500 euro naar kika gaat.

Maar goed, laat ik niet op de zaken vooruitlopen. We concentreren ons eerst op die 1000.

Deze zijn te koop bij:

& design shop: Zwaanhals 520, Rotterdam en-designshop

Kunsthuis Alkmaar: Fnidsen 97, Alkmaar kunsthuis alkmaar

Webshop Griezelgoed griezeliggoed

Via dit blog Joost Nicole Fleur en Roos

Nicole en mij mailen is ook goed: onze mail

En uiteraard heb ik ook een mobiel 06-52730139

Laafje Joost

Het is bijna het zover.....

2011-11-30T23:56:00.001+01:00

Kiekeboe

Een boom voor het leven.....

2011-11-27T12:42:00.004+01:00

Even een korte inleiding,

Toen we 12 april te horen kregen dat Fleurtje niet meer beter zou worden lag er een aantal dagen later een kaart in de bus van iemand met de vraag of we het misschien een mooi zouden vinden om een boom te planten voor Fleur. Dit vonden we uiteraard een mooi gebaar, maar om de een of andere reden hebben we hier nooit op gereageerd. We hadden het simpelweg te druk met het hele gebeuren rondom die vuile vieze rotte kanker.

Een maand of 5 / 6 later kregen wij een brief van de KWF kankerbestrijding met de mededeling dat we ons op 26 november 2011 mochten melden in Dronten, want daar zouden wij in het Wilhelminabos een boom voor Fleur mogen planten. Dit aanbod vonden wij erg mooi en hebben gemaild dat we zouden komen.

Wat wij niet wisten en waar we per toeval achterkwamen is dat je deze boom moest kopen. De uitnodiging was al binnen en het enigste wat wij moesten doen was erna toe gaan. Dus de vraag die wij hadden was nu “wie zit hierachter” Nicole haar raderen gingen weer draaien en ze heeft de kaart, die we toen hebben gekregen, opgezocht. Er stond een naam onder en toen wisten we vrijwel zeker wie hier achterzat. Na nog een eenvoudig telefoontje was het ons duidelijk en wisten zeker we wie de lieve dader was.

Nu de grote dag,

Zaterdag 26 november, gisteren dus, was het moment daar en moesten we in alle vroegte de auto in, want om 10 uur moesten we ons melden bij de pakeerplaats van Walibi Flevo. Daar stonden enorm veel bussen klaar die ons naar het Wilhelminabos zouden vervoeren. In de bus zelf hadden we de brief nog eens nagelezen en daar kwamen we erachter dat we konden kiezen uit vijf verschillende bomen. Een berk, beuk, eik, grove den, lijsterbes of linde. Mijn eerste ingeving was de eik, want naar mijn idee is dat een mooie, grote, sterke, stevige boom die heel oud kan worden. Nicole was het hier wel mee eens dus de keus was definitief op de eik gevallen.

Bij het bos werden we uit de bus geknikkerd en na een “ziekenhuis” bakkie thee en koffie moesten we gewapend met een ballon naar de gedenkplek. Bij deze plek aangekomen, die vol met glazen zuilen staat, hebben we onze vrienden uit Rhenen opgezocht die een boom gingen planten voor hun Isa. Tsja…..daar sta je dan. Helemaal opgeslokt in de mensenmassa van 1200 man. Om elf uur startte het programma wat bestond uit liederen, gedichten en verhalen. Toen dit allemaal voorbij was, was er een minuut stilte en na die minuut werden alle ballonnen losgelaten.

Niets bijzonders zou je denken, maar niets is minder waar. De toespraken, liedjes en gedichten vond ik persoonlijk niet erg interessant, maar die minuut stilte kwam wel even binnen. Uiteraard moest ik aan Fleur denken, maar de gedachten dat we daar met 1200 mensen stonden en dat ieder daar staat met zijn of haar verhaal over kanker was erg raar. Je kon een speld horen vallen, zo stil was het. De enigste die bezig was, was de wind. Deze speelde met die duizend ballonnen en dat was mooi. Toen de minuut voorbij was zochten de ballonnen het luchtruim op en dat was in een woord fantastisch.

Het moment dat de zuilen, waar alle namen op staan, werd onthult was een beetje rommelig. Drie zuilen die vol staan met namen van mensen die overleden zijn aan kanker en 1200 man die hun dierbare even willen zien staan. Nee, dit onderdeel was eigenlijk super slecht geregeld. Na lang wachten en een beetje trek, duw en porwerk stonden we vooraan en zagen we inderdaad de naam van onze lieve kleine dochter en grote zus staan. Het was vreemd, maar toch ook wel fijn. Vreemd, omdat het niet klopt en fijn, omdat het toch fijn is dat er mensen zijn die dit voor ons geregeld hebben.

Had het liever niet gezien.

Fleur en Roos samen

Na de onthulling was het tijd om de eik te planten. Per toeval dachten onze vriendjes precies hetzelfde dus gewapend met twee eiken zochten we een mooi plekje op waar we onze kanjers konden planten. Ook dit is vreemd, maar het warme gevoel dat door mijn kop en lichaam stroomde voelde goed aan. Nicole en Roos zo bezig zien zijn vond ik meer dan fijn en dat was dan ook het enigste moment van de dag dat ik een keer moest slikken.

dit was mooi.

De bedoeling is nu dat alle bomen gaan groeien en samen een mooi bos gaan vormen en de mensen die willen gaan kijken moeten het met de glazen zuilen doen die ergens in het bos staan. Toch hebben we een blauwdraadje aan de boom gehangen en gaan in het voorjaar nog eens terug om alles even goed te bekijken.

Al met al was het een fijne bedoeling en zijn we blij dat Astrid en Wouter ons dit kado hebben gegeven. Het was en is een bijzonder bos en het is meer dan de moeite waard om er eens naar toe te gaan.

Joost, Roos, Nicole en boom Fleur

Laafje Joost

Aan ons lag het niet.....

2011-11-24T19:05:00.001+01:00

Daar is hij weer met een vervolgblog van het schilderij Flower Power 4 & 5. Zoals jullie begrijpen zijn we rete blij dat het schilderij binnenkort naar huis komt en als we ooit de woonkamer hebben opgeknapt krijgt het een mooi plekje aan de muur. Toch hadden Nicole en ik besloten om er nog iets meer mee te doen. De heren uit Zwolle gaven te kennen dat het misschien wel een idee was om het nog eens te veilen. Dat leek ons inderdaad een mooi iets, want Fleur haar bedoeling was immers om er zoveel mogelijk geld mee op te halen.

Nee heb je en ja kan je krijgen denk ik altijd, dus deze jongen had een mailtje gestuurd naar Kika en de veilingmeester van Sotheby’s met de vraag of ze het iets vonden om het schilderij nogmaals in de veiling te gooien. De enigste voorwaarde die Nicole, Roos en ik hadden was dat wij de wettelijke eigenaar blijven en dat we wel willen weten waar het terecht zou komen.

Gisteren kreeg ik al een mail terug met de mededeling dat Kika het wel een mooi idee vond, maar dat het toch iets wat te gecompliceerd was. Het is erg jammer, maar het feit blijft dat Fleur er zoveel mogelijk geld mee op wilde halen en dat betekend dat de raderen nog steeds doordraaien.

Word vervolgd….

Even blog over Roosje.....

2011-11-24T17:34:00.000+01:00

Zo laten ik dit blog eens benutten om te vertellen hoe het met Roos gaat, want die hebben we ook nog. Het antwoord is vrij simpel. Ook zij heeft ups en downs. Afgelopen zondag bijvoorbeeld had ze aan het einde van de dag een down.

We mochten ons om elf uur ‘s-ochtend melden bij een verjaardag en tot onze stomme verbazing werden wij uiteindelijk meegenomen naar het omniversum om daar twee mooie films te bekijken. Vervolgens moesten we ook mee naar een Italiaans restaurant in Scheveningen, waar het eten meer dan lekker was. Klinkt leuk, lekker en gezellig en dat was het ook.

Hoe het dan gebeurt dat weet niemand, maar ineens sloeg Roos haar humeur ietsje om. Ze werd stiller en stiller en haar gezicht stond op half zeven. We vroegen wat er was en ze zei dat ze Fleur miste. Wat je op dat moment dan moet doen is vrij moeilijk. Tegen haar praten heeft geen zin en op goed bedoelde adviezen zit ze ook niet te wachten. Het enige wat je kunt doen is haar even vastpakken en dat is wat Nicole dan ook heeft gedaan.

Uiteraard heeft het grietje ook de nodige ups en dat is fijn om te zien. Ze is niet op haar mondje gevallen en het lijkt wel of de scherpe opmerkingen die Fleur had nu door haar gezegd gaan worden. Naast die bijdehante opmerkingen heeft mevrouw ook haar haren laten inkorten. De kapster kwam langs en ze was vastbesloten…..er moest een heel stuk van af. De hele week heeft ze het geroepen en gisteravond was het dus zover. De schaar ging erin en eerlijk is eerlijk het was een goede keus. Jaja….de foto komt nog.

Op school doet ze het wel aardig. Ze heeft het naar haar zin, alleen het naar school gaan is best wel eens vervelend. Pijn in de buik en niet lekker zijn dan wat kwaaltjes, maar negen van de tien keer lost dat zichzelf wel weer op. Eenmaal thuis is ze erg veel te vinden bij buurvrouw Suus. Ze vind het thuis ook wel leuk, maar ja, bij de buuf is meer te beleven, want die heeft drie jongens. Soms doet dat wel zeer, want dan merk je dat ze Fleur mist. We laten haar meestal maar gaan, want haar tegenhouden, wat we wel eens doen, dat werk alleen maar averechts.

Voor de rest slaat ze zich er als een bikkel doorheen. Nicole en ik zijn in ieder geval trots op haar en wat een ander ervan vind. Tsjaa….dat maakt me eigenlijk geen ene reet uit.

Laafje Joost

Flower Power 4 & 5.......komt terug naar huis......

2011-11-21T21:47:00.001+01:00

Vandaag precies een jaar geleden hebben Fleur en Ansjel met zijn tweetjes een schilderij gemaakt voor Kika. Uiteindelijk is het verkocht voor 4500 euro en daar zijn wij meer dan trots op. Toen het schilderij geveild was wilde ik graag weten waar het was gebleven. Ik heb er nooit naar gezocht, maar sinds het overlijden van Fleur werd die drang om te zoeken steeds groter.

Ruim twee weken geleden was ik er klaar mee en heb gebeld met Kika. Een week later was er nog een telefoontje nodig en eigenlijk liep ik daar tegen een dikke muur op. Ik kon een mailtje met mijn verzoek sturen naar het algemene e-mail adres en dan zou het wel bij de juiste persoon terecht komen. Enig sinds teleurgesteld hing ik op en na logisch nadenken heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben via via aan het nummer van Sotheby’s gekomen.

Daar heb ik telefonisch verteld wat ik van plan was en ze beloofde me nog dat ik diezelfde dag teruggebeld zou worden. Hier was niets aan gelogen en de veilingmeester Mark Grol zelf nam contact met mij op. De goed man zat op dat moment in Parijs en vond mijn verhaal wel mooi en gaf de e-mails van de juiste mensen van Kika. Eenmaal opgehangen heb ik even zijn naam gegoogle en kwam er achter dat Mark Grol de directeur van Sotheby’s was. Daar schok ik wel van maar ik was vast besloten en ging door met de zoektocht naar het schilderij van Fleur.

Het mailtje wat ik naar Kika heb gestuurd heb ik met dieplood in mijn schoenen gemaakt, maar na twee dagen kreeg ik het antwoord dat ze inderdaad wisten waar het was, maar dat ze me niet konden beloven of die, man / vrouw / instelling of bedrijf in zee wou gaan met mijn verzoek. Mijn verzoek was vrij simpel, ik wilde weten of ik het schilderij nog een keer in het echt kon komen bekijken. Als ze niet hieraan mee wilde werken, wat ik goed kon begrijpen, wilde ik wel dat Kika zou vertellen wat er ondertussen met Fleur was gebeurt. Naar mijn idee had de koper hier alle recht op en ik wilde ze nogmaals het gevoel geven dat we erg blij waren dat ze het hadden gekocht.

Nadat het mailtje weg was kon ik niets meer doen dan afwachten en stiekem wist ik dat de koper nooit op mijn verzoek zou ingaan. Maar ja, niet geschoten is altijd mis denk ik altijd. Tot vanmiddag mijn mobieltje afging en ik een bedrijf uit Zwolle aan de lijn kreeg. Ik snapte niet wat en wie ik aan de lijn had, maar ze zeiden dat me dat snel wat duidelijker zou worden. De mensen die ik aan de lijn had waren dus de kopers en waren zeer verrast dat ik contact zocht. Ik begreep dat ze direct verliefd waren op het schilderij en ze al hun zinnen erop gezet hadden. Toen ik hoorde dat ik mocht komen om het te zien liepen de emoties bij mij wel erg hoog op. YESSSS…….het is me gelukt en kan dus het kunstwerk van mijn kleine meisje nog één keer zien, dacht ik nog.

Daar waren de heren aan de andere kant van de lijn het niet helemaal mee eens en kreeg toen ook nog eens te horen dat ze met de directie hadden besloten om het schilderij kado te geven aan ons. Praten kon ik niet meer en dit was wel het laatste wat ik had verwacht. Ze zouden me nog een mail sturen en dat was zeer verstandig, want ik was letterlijk lam geslagen. Ik heb direct Nicole en Ansjel gebeld en toen ik weer thuis was heb ik de mail gecheckt en heb nogmaal met het bedrijf gebeld. Ik droomde dus niet en Nicole, Roos en ik moeten binnenkort naar Zwolle toe om te kijken hoe het hangt en krijgen dan vervolgens het stuk echt mee naar huis. Jullie snappen dat we super blij zijn en we het bedrijf in Zwolle zeer dankbaar zijn voor dit prachtige het kado.

Flower Power 4 & 5 hangt in een bedrijfsrestaurant van Zwolle

Een gelukkig Laafje

Fleur, Ansjel en Kika....

2011-11-20T22:38:00.000+01:00

Zo, en nu iets over de zaterdagavond. Ansjel, Fleur haar schildersmaatje, is langsgeweest en het dit was erg fijn en zeer bijzonder. Fijn, omdat deze dame "gewoon" een leuke frisse dame is en bijzonder, omdat ze heel wat van plan is. Wat ze precies van plan is daar kan ik nu nog niet teveel over vertellen, maar wat ze gaat doen heeft te maken met Fleur en Kika.

Ik heb Ansjel vanmiddag nog gesproken en heb in overleg met haar besloten om nog heel even te wachten met een blog. Zodra ik groen licht krijg maak ik hier bekend wat de bedoeling is en heb dan ook ieders hulp hard nodig om er iets moois van te maken. Nicole en ik zijn in ieder geval razend enthousiast.

Voor jullie is het nu nog allemaal erg vaag, maar dat er iets gaat gebeuren is zeker en wij gaan er alles aan doen om Ansjel daarbij te helpen. Wat Nicole en ik niet wisten is dat Fleur hiervan af wist en ook in deze hoek dus een vinger in de pap had. En dat.....dat maakt de hele handel zo bijzonder.

Word vervolgd....

We zijn weer uit het dalletje......

2011-11-20T22:05:00.001+01:00

Wat ik niet had verwacht waren de reacties, de telefoontjes, de mails en sms-jes die loskwamen na het vorige blog. Het was fijn, maar het feit blijft dat Nicole en ik de hele handel in ons hoofd zelf moeten opruimen. Dit opruimen is ondertussen gebeurt en we voelen ons weer goed. Dus de externe hulp......nee.....dat is verlopig nog niet nodig. Wij hebben een club mensen om ons heen verzameld met wie we goed kunnen praten en daar zijn wij bijzonder trots op. Praten hebben we de afgelopen 2 dagen dus veel gedaan met het gevolg dat we weer uit het dalletje vandaan zijn.

Maar ja, de vraag die veel mensen denk ik nu hebben is "hoe komt het nu dat je ineens naar beneden kukelt". Het antwoord is dat we dat niet weten en dat zomaar gebeurt.

Gisteren ging Nicole naar beneden en als eerste trof ze een dooie vogel aan. Ja lieve mensen, onze parkiet Luna is gisteren overleden. Hij deed de afgelopen dagen al erg vreemd, want het rijen op attributen deed hij niet meer. Rijen op attributen??? jaja jullie lezen het goed. Onze vogels was denk ik verslaafd aan seks en dat lieg ik niet. Luna pakte alles aan om er een mooie dag van te maken. Of het nu zijn voerbak, propje papier of een snoepstengel was, het beestje gebruikte alles om klaar te kunnen komen. Uiteraard hebben we hier erg veel om gelachen. Nicole heeft het dit keer aan Roos verteld, omdat ik dit soort dingen niet tackties kan overbrengen. Toch moest Roos erg huilen en na een kort overleg was het duidelijk dat ook Luna in de voortuin begraven moest worden en niet in de groenbak mocht verdwijnen.

Vervelend, maar dit was uiteraard niet de druppel voor een rotte zaterdag. Wat het wel was zou ik nog niet niet weten. Bij mij kwam dit nare gevoel ineens naar boven en op dat soort momenten kruip ik achter de computer. Muziekje hier en een muziekje daar en klaar is klara en de sluizen gingen open. Ik heb op dat moment besloten om mijn gevoel op papier te zetten met het gevolg dat vele mensen reageerden en contact zochten. Nicole daarin tegen voelde zich ook meer dan klote en heeft bijna de hele zaterdag lopen huilen. Ook zij kon hier niets aan doen en liet alles maar over zich heen komen. Het zal er wel bij horen en laten dit soort dingen dus maar "gewoon" gebeuren.

Laafje Joost

Wil je weten hoe ik me voel...."gewoon" KLOTE!!!!!!

2011-11-19T14:42:00.001+01:00

Het enigste wat ik wil is mijn meisje terug en de draad van 3 jaar geleden weer oppakken. Dus geen blogs, geen bestralingen, geen koppijn, geen dokters, geen gezeik, geen slapeloze nachten, geen diabetes, geen kanker, geen amuputie, geen zware gedachtes, geen chemo's, geen ziekenhuizen, geen nieuwe vrienden, geen nagesprekken, nee het enigste wat ik wil is die draad van 3 jaar geleden.

Maar ja, het was ons niet gegunt met het gevolg dat ik me op dit moment meer dan zwaar klote voel. Het liefst wil ik dat er iemand een verkeerde opmerking maakt, want die kan ik dan even lekker inelkaar rossen, maar ja.....daar schiet ik niets mee op dus doe je dat niet.

Alles doet me zeer, mijn hart huilt en mijn kop zit barstens vol met dingen eruit moeten, maar ik kan stomweg niet logisch nadenken. Hoe ik nu met dit gevoel moet omgaan.....en hoe ik de zooi in mijn hoofd op een rijtje moet krijgen.......zeggen jullie het maar.

Ik hoor het graag.

Een pijnlijke verandering.....

2011-11-18T22:59:00.000+01:00

Zo mensen daar ben ik weer. Het is vrijdagavond en precies 101 dagen geleden is Fleur overleden. 101 dagen, het lijkt niet veel en dat is het ook niet, maar mij gevoel zegt iets anders. Wat kan er in 101 dagen nu veranderen zou je denken. Niet veel kan ik melden, want we voelen ons nog net zo klote als toen, maar toch is er iets veranderd. De meeste mensen staan hier niet bij stil, maar elke week loop ik tegen die rotte berg van muziek aan.

Muziek, ja muziek. Niets bijzonders, maar als ik de top 40 hoor dan hoor ik de liedjes die 101 dagen geleden werden gedraaid niet meer. Ze zijn niet meer hot dus verdwijnen ze langzaam uit de lijst. Het leven gaat door en de muzieklijst dus ook. Het is vreemd dat weet ik, maar op dit moment kan ik de gehele dag de radio aanhebben en is er geen één nummer die linkt naar Fleur. Persoonlijk vind ik dat erg jammer en op een bepaalde manier doet het nog zeer ook.

Conclusie, het leven gaat door netzoals de muziek, dat werd me vandaag weer eens duidelijk.

Voor de rest wens ik iedereen een fijn weekend toe.

Dikke knuffels van laafje Joost.

Fleur zit in mij getatoeëerd......

2011-11-17T23:32:00.007+01:00

Vandaag was voor mij persoonlijk een spannende dag, want de tatoeage die ik vrijdag 17 juni heb laten zetten werd vandaag afgemaakt. Niets bijzonders, maar dit keer werd wel het as van Fleur erin verwerkt. Ik heb even het oude blog opgezocht, want daar staat de volledige omschrijving bij.

De tatoe zonder as.

Om te beginnen vond Nicole de linkerboven arm een mooie plek, omdat die dichter bij je hart zit dan rechts. Ook was al snel duidelijk dat er iets met lotusbloemen gedaan moest worden. Dit komt waarschijnlijk door het feit dat we alleen maar tekeningen van bloemen hadden. Daarnaast wilde ik ook dat Roos betrokken werd in het plaatje. Vandaar de twee bloemen. De bovenste bloem is dus Roos en dat is te zien aan de letter R die in het midden staat.

De onderste bloem is van fleur en die bestaat ook uit elf blaadjes. Elf blaadjes is de leeftijd van Fleur. Ook zit de letter F in de bloem verstopt. Nou ja, niet precies in de bloem maar er net boven. Hij vliegt als het ware in een vlammenzee omhoog. Omhoog naar de plek waar ze nu is. Deze vlammenzee verbindt ondertussen bijde bloemen met elkaar wat inhoud dat de meiden voor altijd bij elkaar blijven.

Zonder as van Fleur

Met as van Fleur

De tatoe met as,

Zoals jullie zien zijn er een aantal dingen in veranderd. Om te beginnen zijn alle blaadjes dicht en is de letter R van Roos ietsjepietsie dikker gemaakt. De letter F van Fleur is dit keer wel omlijnt, omdat het toch iets te moeilijk te vinden was. Die omlijnning is op de foto bijna niet te zien, maar ik heb met eigen ogen gezien dat het is gebeurt. Daarnaast is te zien dat de vlammenzee, zowel links als rechts, wat groter is geworden. Deze plekjes hadden we toen opengelaten voor eventuele extra levensblaadjes. Dit heeft niet zo mogen zijn dus jullie begrijpen wel hoeveel pijn en wat een rot gevoel ik van binnen had toen we besloten hadden dat we die twee plekjes ook zouden inkleuren. Uiteindelijk heeft Rene, de tatoageman, besloten om de gehele tatoage over te trekken voor een nog mooier eindresultaat. In feite is hij eigenlijk opnieuw gezet.

Maar ja de vraag is nu waar zit Fleur? Fleur zit dus in de outlijnen, de zijn dikke lijnen van de bloemen.

Voor de rest valt er weinig te vermelden. Of toch wel.......de aanpassingen die gedaan zijn daar hebben we het hier thuis uitgebreid over gehad. Ja ja, jullie lezen het goed, Fleur heeft zelfs hier nog aangegeven wat er veranderd moest worden en wie ben ik om daar nog tegen in te gaan.

Zo en ondertussen is het tijd voor de eerste spoelbeurt. Ik ga dus naar boven en kom morgen pas beneden. Dus lieve kijkbuisbloglezertjes van me, weltrusten en tot morgen. mag die niet lukken dan tot over twee of drie dagen.

Het getatoeëerde laafje Joost

NICOLE DOET OOK MEE.....U OOK.....

2011-11-14T17:15:00.003+01:00

16 november 20:30 uur Nederland 1

https://apps.facebook.com/ikstaopvoor/inz/100003072056941/

12 november...... nu met een beetje gevoel

2011-11-13T23:15:00.004+01:00

Zo, in dit blog zal ik nogmaals vertellen hoe ik de eerste verjaardag zonder Fleur heb ervaren. Hopelijk zit er iets meer gevoel in, want de vorige vond ik persoonlijk toch redelijk kil. Om te beginnen waren we op tijd wakker en daar ik merkte gelijk dat er een steen in mijn maag lag. Ik schommelde vanuit het bed direct richting de computer om te kijken of er al wat reacties waren geplaatst bij het blog van 12 november. Terwijl ik daar zat gingen de sluizen langzaam open en kwamen er wat tranen naar boven. Vreemd, want tijdens het maken van die fotofilmpjes had ik daar totaal geen problemen mee.

Eenmaal beneden was het nare gevoel van die stenen toegenomen. Ik miste de slingers, de ballonnen en de geur van vers gebakken taart. Nee, wat ik zag was dat Nicole met haar ziel onder haar armen rondliep, dat Roos bezig was met niets en dat er bij de foto van Fleur een kaarsje brandde. Nee mijn gevoel werd weer eens geconfronteerd met het feit dat Fleur er niet meer is.

Ondertussen vielen de eerste kaarten op de deurmat en werden er ook wat bloemstukken gebracht. Dit was erg fijn, maar die rotte steen bleef zitten.

Na het douchen zijn we vertrokken richting de winkels. Toen de boodschappen binnen waren zijn we lekker wezen eten in de stad. Kut…..sinterklaas…..vergeten. allememaggies wat een mensen. Wel leuk om te zien, maar ik vond er geen reet aan. Toen de broodjes op waren zijn we ook direct vertrokken richting huis.

Daar heeft ieder zijn ding gedaan en dat was ok, maar ook hier werd die steen gevoelsmatig steeds zwaarder. Terwijl ik in de tuin stond de vegen kon ik alleen maar denken aan de tent die er een jaar geleden had gestaan. Het super en wat had ik graag die tent dit jaar ook op gezet. Maar ja, het was niet anders en met een brok in mijn keel ging ik rustig verder.

Nicole stond ondertussen te stoeien in de keuken. Ze was bezig met het eten. Belegde turkse broden, niets bijzonders en een klusje wat meestal binnen een uurtje geregeld is. Dit keer ging het anders. Ook haar gevoel was klote en er kwam niets uit haar handen vandaan. Toch heeft ze doorgezet en na de nodige tranen en 2, 3 uurtjes werk was het eten klaar. Terwijl ze dan zo staat te vechten doet mij dat veel pijn. Ik vraag me vaak af wat ze dan denkt en hoe zij de rommel in haar hoofd opruimt.

Ondertussen was de postbode ook geweest, er waren zoveel kaarten dat ik het maar “gewoon” heb aangepakt. Al die kaartjes doen ons goed net zoals die lieve teksten die erin stonden.

Tijdens het avondeten stroomde de woonkamer vol. Een beetje erg vol naar mijn idee, want ondanks dat we het “klein” zouden aanpakken liepen er toch ongeveer 35 mensen rond. Dit was fijn, maar het gevoel van “worden geleefd” kwam toch weer naar boven. Mijn hoofd zat helemaal vast en ik kon werkelijk waar niets meer onthouden. Als er iemand koffie met suiker wilde, moest ik dat 3 keer vragen en dan nog vergat ik het. Lijp werd ik ervan en had ook snel besloten dat iedereen maar voor zichzelf moest zorgen.

Toen iedereen er was, was de sfeer naar mijn gevoel duidelijk “vreemd”. Ik denk dat iedereen zijn eigen gedachte rondom de vreemde verjaardag had en dat was dan ook het moment dat de vuurpijlen, lichtkogel en de wensballonnen de lucht in moesten.

De versierde pijl van Roos

Achter op het veld, waar Fleur graag speelde, werd alles afgestoken. De eerste pijl mocht roos afsteken. Deze pijl had ze versierd met een mooie tekening en op het stokje had ze geschreven dat ze Fleur miste en dat ze van haar hield. De tweede en de derde waren voor Nicole en mij en de rest waren voor de overgebleven kinderen. Toen de lichtkogel, maar die viel vond ik toch wel wat tegen. Als laatste waren de wensballonnen aan de beurt. Lieve mensen, geloof het of niet, maar dit was in één woord meer dan geweldig. Die ballonnen zijn behoorlijk groot en iedereen was even nodig om de hele handel in de fik te zetten. Dit vond ik zo’n mooi moment, want iedereen was op dat moment wel bezig voor mijn Fleur.

Iedereen is druk in de weer

Na verloop van tijd waren de ballonnetjes heet genoeg en konden ze losgelaten worden. Er stond geen zuchtje wind dus hebben we heel lang mogen genieten van dit speciale moment. De stenen die in mijn maag lagen verdwenen langzaam en maakte plaats voor een bevredigend gevoel. Ik heb Nicole en Roosje even goed beet gepakt en besefte dat ik ondanks alles toch een gelukkige jongen ben. Natuurlijk schijt ik op die rotte kanker, want die heeft letterlijk mijn leven verwoest, maar gisteren werd me wel duidelijk dat ik nog twee vrouwen heb en daar ben ik bijzonder trots op.

Daar gaan de eerste zeven

Tsjaa…..het mooie moment was voorbij en iedereen kon weer lekker naar de veranda of naar de woonkamer. Wat me toen gebeurde zal ik dus nooit meer vergeten en iedereen die aanwezig was kan het bevestigen. Ik stond in de kamer en wilde een biertje drinken in de veranda. Terwijl ik de deur open deed merkte ik dat het waaide en dacht nog, zo we zijn op tijd geweest, want een wensballon oplaten met wind gaat het niet worden. De fakkels in de tuin wapperde er flink op los en het windmolentje draaide letterlijk overuren. Terwijl ik dat zeg gaat de wind weer liggen en de rest van de avond was het weer windstil. De fakkels hebben niet meer gewapperd en het windmolentje bewoog niet meer.

Wat iedereen ervan denk dat moet zij weten, maar ik weet zeker dat het Fleur was die hierachter zat.

NIET compleet......

Aan het einde van de avond toen bijna iedereen weg was gebeurde er nog iets raars. We stonden met de overgebleven visite in de veranda en de buurman vroeg mij iets. Tijd om een antwoord te geven had ik niet, want het antwoord kwam vanuit de radio. Christina Aguilera met Hurt werd ingezet. Iedereen was er stil van en de radio heb ik ook even harder gezet. Dit was een heel bijzonder moment.

Toen ik uiteindelijk vanmorgen vroeg van Nicole ook nog eens kreeg te horen dat mijn buurvrouw Fleur naast Roos op de bank heeft gezien was de maat vol. Iedereen kan denken wat hij wil, maar ik weet zeker dat Fleur er gisteren bij was en dat is ze nu nog steeds. Ik voel het en dat is meer dan fijn.

Voor de rest weet ik eigenlijk nog steeds niet hoe ik de dag heb ervaren. Hij was meer dan emotioneel, we hebben gelachen en hebben vreemde dingen meegemaakt. Het was ook fijn dat er mensen waren, maar het was ook fijn dat we even een moment voor onszelf hadden.

Wat ik wel zeker weet is dat ik trots ben op jullie. Ik wil iedereen daarom ook bedanken voor alle reacties op Fleur, Roos, Nicole en mijn facebook / hyves. Alle kaarten zijn hartverwarmend, de bloemen zijn mooi en dan heb ik het nog niet eens over alle sms-jes en reacties op het blog. Het doet ons goed om te zien dat jullie ons steunen en dat mag best eens gezegd worden. Iedereen nogmaals bedankt, bedankt en bedankt.

Zo en nu kap ik ermee. Weltrusten en wie weet tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

12 november 2011…..zonder gevoel

2011-11-13T21:05:00.000+01:00

Zo het is zondagavond en de grote vraag die ik mezelf vandaag een paar heb gesteld is, hoe heb je gisteren de dag ervaren? Het antwoord is dat ik het eigenlijk nog niet weet en dat ik mijn gevoel moeilijk onder woorden kan brengen. Misschien dat het nog komt en tot die tijd kan ik jullie wel vertellen wat op Fleur haar geboortedag hebben gedaan.

Om te beginnen waren we allemaal redelijk op tijd wakker en na het zien van het vorige blog zijn toch de nodige traantje naar boven gekomen. Na het dreinuurtje hadden we besloten dat het tijd was om te vertrekken. Geen dierentuin, geen strand en ook geen zwembad. Nee wat we wel hebben gedaan is boodschappen.

Boodschappen??? Ja boodschappen, want het kleine clubje mensen wat in de avond zou komen moesten wel een natje en een droogje krijgen en aangezien de voorraadkast helemaal leeg was moesten we dus wel richting de winkel. Na dit boodschappenuitje hadden we wel besloten om bij de V&D in het stadshart te gaan lunchen. Dit deden we om de eventuele bezoekers die toch zouden komen te ontwijken. Uiteraard is dit niet lullig bedoeld, maar we wilden graag even met zijn drietjes zijn.

Na de lunch gingen we wel naar huis en hebben daar eigenlijk de tijd gevuld met de voorbereidingen die nodig waren voor de avond. Nicole heeft onder andere het avondeten klaargemaakt en ik ben wat wezen rommelen in de tuin/veranda.

Om een uurtje of 5 kwamen de eerste binnen en om 21.00 uur was het moment daar om de 8 vuurpijlen en lichtkogel de lucht in te jagen. Als afsluiter hadden we ook nog eens 11 wensballonnen. Eenmaal weer binnen hebben we de avond ingevuld met een lach en een traan. Uiteindelijk gingen de laatste om drie uur naar huis en was de dag definitief voorbij.

Laafje Joost.

De geboortedag van onze lieve Fleur.....

2011-11-12T02:22:00.005+01:00

Lieve, lieve schat,

Vandaag is voor Roos, mamma en pappa een zeer bijzondere dag, want 12 jaar geleden werd jij om 18.48 uur geboren. Ik zou je zoveel willen zeggen dat ik van gekkigheid eigenlijk niet weet waar ik moet beginnen. Wat ik wel weet is dat we van elkaar houden en dat we elkaar nooit meer zullen vergeten.

We hebben besloten om elk jaar op jouw geboorte dag géén taart te eten en géén slingers op te hangen, maar we sturen vanaf vandaag elk jaar wat vuurpijlen de lucht in en een paar mooie wensballonnen daar weer achteraan. Als jij op dat moment dat even naar beneden kijkt en wij naar boven dan zien of voelen we elkaar even.

Ook wil ik je nog eens zeggen dat we zielsveel van je houden en daarom ook hebben besloten om een aantal nummers die ons aan jouw doen denken hier te plaatsen. Alle nummers zijn tijdens de uitvaart gedraaid, alleen hebben we bij die van mamma en van mij nog een paar foto’s geplaatst. Ik moet je eerlijk zeggen dat het niet meeviel, maar het is gelukt.

Het nummer wat Roos heeft uitgekozen is YOU'RE BEAUTIFUL van James Blunt. Dit was jouw eerste lievelingsliedje.
Je zus heeft zelf het nummer uitgezocht en met een beetje hulp van mij ook de foto's.

Het nummer HERO van Mariah Carey is het nummer van mamma.

Als mamma dit nummer hoort gaan alle vezels in haar lichaam overeind staan en worden de nodige traantjes weggepinkt.

Het nummer HURT van Christinna Aguilera hoorde bij ons.

De avond voor je amputatie zaten we in de speelkamer van het Sophia en daar hoorden we onder andere dit nummer. Als we dit lied ergens hoorden keken we elkaar aan en wisten we allebei genoeg.

Weet voor de rest dat ik van je hou en let een beetje op je zus en mamma.

Ik voel en ruik je snel.

Liefs Pappa

nog 1 dag.....

2011-11-11T23:48:00.003+01:00

Zo lieve mensen, daar zit ik dan. Nog één nachtje slapen en dan is het 12 november, de verjaardag van Fleur. Het woordje verjaardag klopt niet meer en heb daarom ook besloten om het de geboortedag van Fleur te gaan noemen. Maar ja, hoe vul je de zo’n dag voor de grote dag nu in. Roos zat op school, ik ben met mijn werkgever een paar uurtjes wezen varen op het Grevelingenmeer in Zeeland en Nicole is even bij haar nichtje geweest en heeft ook een goed gesprek gehad op haar werk. We hebben eigenlijk gedaan wat we de hele week al doen en dat is proberen mee te draaien in de maatschappij.

Toch knaagt er heel diep in mij iets. Wat en waar dat overgaat daar hoef ik niet lang over na te denken, want alles draait op dit moment om Fleur. De afgelopen 11 jaar waren Nicole en ik de 11^de altijd druk in de weer met slingers en taarten, maar dit jaar is het anders. Fleur is er niet meer en om nu een spetterend feest te geven…..nee….dat is het ook niet. Toch laten we deze bijzondere dag niet zomaar voorbij gaan. Wat we van plan zijn is vrij simpel, op de dag zijn we er niet en na het avondeten komen er een aantal mensen.

Hoe we uiteindelijk deze dag beleven en ervaren dat lezen jullie uiteraard later wel weer. Voor nu wens ik iedereen een fijne nachtrust toe en ook hoop ik dat iedereen ietsje beter slaapt dan Nicole en ik, want slapen….tjsaaaa……ik weet nu al dat dat vannacht bijna niet zal lukken.

Laafje Joost

Uitslag Roos.....

2011-11-11T23:06:00.000+01:00

Van de week schreef ik dat we vandaag de uitslag van Roos haar bloed zouden krijgen. Er was niets aan gelogen, want dokter Stam belde vanmorgen vroeg Nicole al op om te zeggen dat alles in orde was. Geen rare dingen dus en dat is precies wat we even nodig hebben. Blijft het feit dat er iets fout zit. We merken dit aan alles en hebben dus ook besloten om in zee te gaan met de kinderpsycholoog van het LLZ. Waarom die van het LLZ en niet die van het Sophia vragen sommige zich nu af.

Het antwoord is vrij simpel, Fleur, Roos, Nicole en ik hadden eigenlijk geen goede aansluiting met de vrouw van het Sophia met het gevolg dat we geen vooruitgang zagen van alle gesprekken die in het verleden gedaan zijn. Hoe en wat er nu precies gaat gebeuren zien we van de week wel. Nicole en ik gaan binnenkort eerst om de tafel zitten met een gespecialiseerd iemand en nemen naar aanleiding van dat gesprek verdere besluiten.

Laafje Joost

Sta op tegen kanker.....Sta op voor Fleur.....

2011-11-09T22:12:00.002+01:00

https://apps.facebook.com/ikstaopvoor/inz/100001476875285/?ref=nf

Roosje daar maken we ons een beetje zorgen om.....

2011-11-09T22:10:00.001+01:00

Zo lieve mensen,hier even een blog over Roosje. Er word mij regelmatig gevraagd hoe het met ons gaat en het antwoord wat ik dan geef is dan meestal “goed” of “ok”. Om jullie uit de droom te helpen, het kan altijd beter en het gemis word steeds groter. Nicole en ik praten goed met elkaar en geven elkaar ook alle ruimte die we nodig hebben. Roos daarin tegen praat soms en wat er dan uitkomt is bitter weinig. Daarnaast is het wakker worden en het naar school gaan een vrij groot drama. Het grietje word negen van de tien keer wakker met pijn in haar buik en gaat met zeer grote tegenzin naar school. Wel moet ik even zeggen dat ze de school helemaal top vind dus daar zit het probleem niet. Maar ja waar zit het probleem dan wel.

De problemen die ze heeft zijn en paar weken aan de gang. We zien haar beetje bij beetje achteruit gaan en dat baart ons toch wel wat zorgen. Ze is niet echt actief en de kleur op haar bekkie is eigenlijk niet zoals hij hoort te zijn. Van de week had Nicole haar naar school gebracht en het was één groot drama. Roos bleef huilend achter op school en Nicole zat huilend op de fiets. Dit is niet de bedoeling en het besluit om contact op te nemen met dokter Stam van Lange Land Ziekenhuis was dus snel gemaakt.

Vandaag, woensdag 9 november 2011, om 14.00 uur konden we al langskomen. Omdat ik op dit moment voor mijn werk in Zierikzee zit, ruim 100 kilometer van huis, kon ik er niet bijzijn en dat was knap vervelend kan ik jullie melden. Niets aan te doen dus de dames moesten het met zijn tweetjes oplossen.

In het LLZ heeft de kinderarts Roos even goed onderzocht en na wat voel, meet, weeg en luisterwerk bleek dat we om die onderdelen ons geen zorgen hoefden te maken. Toch vond hij dat Roos er wel wat slechter uitzag dan twee weken geleden. Toen waren we immers in het LLZ voor het eindgesprek van Fleur haar diabets http://joost-nicole.blogspot.com/2011/10/het-diabetes-eindgesprekslik.html De kleur en de klachten die ze heeft, hebben ervoor gezorgd dat er een buisje bloed werd afgenomen.

Wat ik van Nicole heb begrepen is dat Roosje tijdens het prikken geen kik heeft gegeven en zich heeft gedragen als een echte stoere meid. Uiteraard was ze erg nerveus en er werd ook nog geprikt zonder emla zalf. Voor de mensen die niet weten wat emla is, dit is een verdovende zalf die we gebruiken voor Fleur haar diabetes.

Aanstaande vrijdag krijgen we de uitslag en hopelijk kunnen we aan de hand van die gegevens Roos weer een beetje opkrikken. Naast het lichamelijk onderzoek en bloed prikken hebben ze het ook even gehad over het psychische gedeelte. Het LLZ, maar ook school staan klaar om in te grijpen. We hebben zelf besloten om te wachten op de uitslag van het bloed en zullen daarna wel weer verder kijken.

Lieve mensen welterusten en wie weet tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Overovermorgen……pffffft…..dan is het 12 november……

Laafje Joost

November ziet eruit als een berg....

2011-11-07T20:13:00.002+01:00

November, een maand waar ik toch wel een beetje erg veel tegenop zie. 17 november word mijn tatoeage afgemaakt, aan het eind van de maand planten we een boom voor Fleur, Ansjel de kunstenares heeft nog iets bijzonders in petto, maar het allerbelangrijkste is toch wel de verjaardag van Fleur. Jaja mensen november is de geboortemaand van Fleur. Aanstaande zaterdag de 12^de had me kleine meisje 12 jaar geworden.

Raar, vreemd en ook wel spannend. Wat gaan we doen, hoe pakken we aan en hoe zal ons gevoel daarbij zijn. Eigenlijk weten we niet zo goed hoe we deze dag moeten invullen. Of toch wel, we hangen geen slingers op, er is geen taart en op de dag zijn we “gewoon” met zijn drietjes. Nou ja “gewoon”, het is maar wat je “gewoon” noemt. Misschien dat we weggaan, misschien blijven we thuis, misschien gaan ergens lunchen, maar misschien ook wel niet. Wat we wel zeker weten is dat we de avond thuis zijn en dat we met een klein clubje vrienden en familie er toch nog iets bijzonders van proberen te maken. Fleur heeft dit verdiend en de 12 november zal nooit, maar dan ook nooit vergeten worden.

Zoals jullie lezen staat er deze maand genoeg op de agenda en om heel eerlijk te zijn merk ik dat mijn gevoel een beetje dwars gaat liggen. Vorige week was ik meer emotioneel dan anders en het lijkt wel of de berg steeds hoger en zwaarder word. Waarschijnlijk komt dit door alle activiteiten die gepland staan. Stuk voor stuk hebben ze met Fleur te maken en wat het helemaal bijzonder maakt is dat sommige dingen geregeld zijn door andere mensen. Het doet me goed om te zien dat Fleur niet vergeten wordt en daar ben ik iedereen bijzonder dankbaar voor.

Hoe we ons door deze de maand gaan worstelen zullen we dus wel weer zien. Mijn hoofd stroomt ondertussen over en om die te legen moet ik bloggen. Naast het bloggen ben ik ook hard bezig om alle teksten die gebruikt zijn in de kerk te verwerken in een blog met de bijbehorende filmpjes en muziek. Emotioneel is dit een hele kluif, maar het is fijn om te doen. Hopelijk krijg ik dit van de week ook voor elkaar en kan iedereen op het gemakkie alles even teruglezen.

Voor de rest wens ik iedereen een mooi week toe en probeer eens te genieten van alles en iedereen om je heen. Het zal niet altijd meevallen, maar doe het nu maar, want je staat tot je oren in de stront voordat je het weet en daar weten Roos, Nicole en ik alles vanaf.

Tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Dikke knuffels van laafje Joost

Vaarwel Guusje…..

2011-11-06T15:18:00.001+01:00

De afgelopen maanden ben ik in contact gekomen met een nieuwe lotgenoot. Hij heeft net zoals mij ook een blog www.guusje-lowie.blogspot.com/ en zo af en toe reageren we op elkaars blog of sturen we een mail naar elkaar. Tot mijn grote verdriet las ik vorige zondag dat zijn dochtertje Guusje, op een leeftijd van 10 jaar, is overleden. Een bericht wat achteraf veel gevoelens in mij heeft los gemaakt. Ik heb ook getwijfeld of ik hier een blog over moet maken en ik twijfel daar nog steeds aan, maar iets in mij zegt dat ik het moet doen.

De hele week zit het grietje in mijn hoofd en ik krijg het er ook niet uit. Het verdriet en het rotte gevoel wat haar ouders nu hebben weet ik als geen ander en dat doet zeer, meer dan zeer. Alles wat ze moesten regelen en alles wat erbij komt kijken hebben wij ook meegemaakt en het lijkt wel of ik die week weer heb meegemaakt.

Guusje is een meisje wat ruim 7 maanden heeft geknokt tegen die vuile kanker en het jammer genoeg ook niet heeft gewonnen. Ik heb haar nooit ontmoet, maar als ik het blog van haar vader lees weet ik dat er weer een kanjer is gestorven en dat de, ondertussen overvolle hemel, een verschrikkelijke mooie ster rijker is geworden. Mijn gedachten waren deze week erg veel bij hun en stuur Lowie, Yvonne, Janneke, Lisa, Hans, Anton en Loes ook alle kracht toe die ik kan vinden om dit grote verlies te verwerken.

Laafje Joost

Allerzielen 2011

2011-11-06T14:09:00.000+01:00

Zo eindelijk heb ik weer wat tijd gevonden om wat te bloggen. Er is deze week in mijn hoofd een heleboel gebeurt en weet daarom ook eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen. Om alles een klein beetje te splitsen lijkt het me verstandig om de blogs maar even in stukken te hakken. Dit blog gebruik ik even om te vertellen hoe ik de woensdagavond heb beleefd.

Afgelopen woensdag was het Allerzielen. Om jullie eerlijk de waarheid te zeggen wist en weet ik eigenlijk nog steeds niet wat allerzielen precies inhoudt. Wat ik wel begrijp is dat we de doden eren en dat er veel mensen naar de kerk gaan om hun geliefden te herdenken. Tijdens deze dienst worden dan de namen, inclusief leeftijd, opgenoemd van de mensen die het afgelopen jaar zijn overleden en mogen de nabestaanden het kruisje waar de naam, geboortedatum en sterfdatum op staat meenemen naar huis. Wij dus ook……

Afgelopen woensdag zijn we dus met zijn drietjes naar de kerk geweest om Fleur te eren. Waar ik niet op gerekend had is dat het ietsje zwaarder viel dan ik had verwacht. Om te beginnen draaide de hele film rondom Fleur haar herdenkingsdienst weer af. De kerk zat toen tot de nok gevuld en we hebben alles op alles gezet om er iets bijzonders van te maken. En bijzonder was het.

Nu, ruim drie maanden later, zaten we dus weer in die kerk en kon ik alles op mijn manier de revue laten passeren. Wat ik toen niet echt heb gezien was dat de kerk inderdaad erg groot, hoog, ruim en mooi was. Ik weet dat er tijdens de dienst 650 man zat, maar nu besefte ik pas hoeveel mensen dat zijn. Ook kwam ik tot de conclusie dat we er goed aan hadden gedaan om een bedrijf in de arm te nemen die voor het geluid zorgde.

Maar goed, toen we eenmaal in de banken zaten en de dienst was begonnen las de pastoor na verloop van tijd alle namen op. Dit is hard heel hard. De gemiddelde leeftijd was ongeveer 85 jaar dus jullie kunnen je wel voorstellen dat de leeftijd van 11 erg op viel. 93, 79, 83, 87, 88, 11, 98, 81, 89, 90, 82. Het klopt “gewoon” niet. Toen we het kruisje eenmaal in handen vloog mijn gevoel van hot naar haar. De emotie zaten toch wel erg hoog en dat is iets waar ik niet echt van hou. Het gevoel wat dan naar bovenkomt druk ik met de zelfde vaart weer terug. Ik weet dat ik dat niet moet doen, maar het gaat vanzelf.

Het klopt "gewoon" niet

Aan het eind van de mis was de communie en ook dat was vreemd. Je loopt dan door de kerk naar voor en wacht netjes op je beurt. Eenmaal vooraan liet ik mijn rechterarm zakken en wreef even over de kist die er niet meer stond. Het klinkt allemaal erg stom, maar het was wel zo. Daarnaast liep ik met de gedachten “zal ze er zijn” en “zal ze ons nu zien”. Ik hoop van wel en ga er ook stiekem vanuit dat ze dat echt kan. Wij hebben haar daar in ieder geval niet gezien, gehoord, gevoeld of geroken. Jammer, maar het is niet erg. Ze weet dondersgoed dat ze in ons hart zit en dat ze daar nooit en ook nooit meer uit zal verdwijnen.

Laafje Joost

FLEUR IS THUIS……..

2011-10-31T21:36:00.003+01:00

Zo lieve kijkbuisbloglezertjes van me daar ben ik weer. Ongeveer drie weken geleden heb ik alle blogverhalen van het internet afgehaald om het vervolgens te kopiëren naar een word document om het daarna definitief op te slaan op de harde externe schijf. Niet dat het jullie wat kan schelen, maar tijdens deze toch iets wat rotte klus kwam ik erachter dat ik nooit iets heb op geschreven waar Fleur nu is en hoe wij het ervaren hebben toen we haar hebben opgehaald bij het crematorium. Of jullie op dit blog zitten te wachten zou ik niet weten, maar als Roosje later dit dagboek misschien leest is het wel fijn dat ze weet hoe en waar we haar zus toen hebben opgehaald.

We hebben Fleur, toen ze er nog was, een paar keer gevraagd wat ze wilde, een begrafenis of een crematie. Ze koos voor de crematie. Een dappere beslissing die ze op 11 jarige al kon maken. Wij hebben gedaan wat ze wilde en achteraf kunnen we zeggen dat we enorm blij zijn met haar keus. Waarom we blij zijn??? Het is “gewoon” fijn om haar weer in huis te hebben.

Maar goed, om haar thuis te hebben moesten we haar nog wel even ophalen. Dit ophalen is een officieel onderdeel en gewapend met een paspoort moest ik me bij het crematorium melden. We wisten van te voren dat ze in een strooikoker zat en niet in een urn. Het idee dat ze in een uit te kluiten gewassen kartonnen wijnkoker zat stond ons niet aan en zijn voordat we haar hebben gehaald even langs de Intratuin gereden.

Na een zoektocht hadden we een aardenwerkse pot gevonden die was beschilderd met delfsblauwe kleurtjes. Meer dan dat stond er niet en daar waren we niet echt blij mee. Nicole kreeg het gevoel dat het een koekjespot was en het idee dat ze daarin moest zitten stond ons niet echt aan. Enig sinds teleurgesteld gingen we verder en liepen toen per toeval tegen een glazen pot aan waar ook nog een dekseltje opzat. Kijk dat moeten hebben alleen moesten we kiezen uit een grote of een kleine.

De vraag was alleen hoeveel liter as blijft erover na de crematie. Het antwoord was ongeveer vier. Dit wist ik toevallig, omdat ik tijdens het maken van de kist het crematorium had gebeld voor wat praktische vragen en omdat Nicole zelf de urn gaat maken leek het me wel ook verstandig om direct te vragen hoeveel as er gemiddeld overblijft. De keus of we nu de kleine of grote glazenpot moesten nemen was dus snel gemaakt.

Na de Intratuin was het dan zover en konden we Fleur ophalen. Dit was een raar iets. Nicole en Roosje bleven in de auto zitten en ik mocht naar binnen. Eenmaal binnen wilde ik zo snel mogelijk weer naar buiten, maar ja, de goede man had wel even tijd nodig om het een en ander goed op papier te zetten dus de geschatte 2 minuten werden er ongeveer 15. Toen alle gegevens waren gecontroleerd en hij zeker wist dat ik de vader was kreeg ik een hand en vervolgens liep ik met Fleur, in een papier tas, naar buiten. Vreemd, héél vreemd, maar het idee dat het gezin weer compleet is was erg fijn.

Maar ja, een glazen pot betekend ook dat je de as blijft zien. We hadden dus besloten om de koker thuis te brengen om vervolgens even een lapje stof te gaan kopen in de winkel. Eenmaal thuis hebben we de strooikoker even opgemaakt en tot onze stomme verbazing zagen we geen as. Hé wat is dit nou, dachten we nog en na een snelle zoektocht op internet kwamen we erachter dat na een verbranding alleen het skelet nog over bleef. Dit wordt vervolgens vermalen en wat daarvan overblijft krijg je dus mee. Eigenlijk is het dus geen as, maar zijn het gemalen botjes.

Na deze ontdekking leek het ons misschien toch een fraai gezicht om de glazenpot “gewoon” doorzichtig te laten. Buiten op de tuintafel hebben we met zijn drietjes de strooikoker geleegd en eerlijk is eerlijk we vonden het geen naar gezicht. Nicole heeft de sitetable die we hadden omgetoverd tot een soort herdenkingstafeltje en na een halfuurtje puzzelen was mevrouw klaar en stond Fleur op de plek waar ze nu nog steeds staat.

Uiteraard waren we benieuwd wat anderen ervan vonden en op de vraag of het niet te choquerend was kregen we een duidelijk antwoord. Nee totaal niet. Ondertussen hebben een hele hoop mensen Fleur bekeken. Zo ook Ellen de begrafenisonderneemster. Zij vond het ook een mooi en zeker een apart gezicht. Wel vond ze de kleur iets wat anders dan normaal. Wat wij eruit begrepen is dat de kleur meestal wat lichter is dan Fleur nu is. Maar ja, Fleur is Fleur en blijft Fleur en of mevrouw nu donker, licht, zwart, wit of geel is maakt mij allemaal niets meer uit, het feit blijft dat ze in een glazen pot zit en hoe stom en vreemd het ook klinkt, wij zijn daar toch enorm trots op. Nogmaals Fleur is Fleur en het idee dat ze op deze manier nog aanwezig is, meekijkt en een oogje in het zeil houdt geeft me een fijn gevoel.

Fleur in de glazen urn

Zo voor nu is het wel even genoeg en met een beetje geluk ben ik morgen weer aanwezig. Mag dit niet lukken dan tot over twee of drie dagen.

Welterusten allemaal en een dikke knuffel van laafje Joost

Hoe verbrand men zijn bek.....

2011-10-29T12:17:00.000+02:00

Zet de wekker om 6.00 uur, kleed je aan en ga naar beneden.
Maak je ontbijt klaar en zet het koffiezetapparaat aan.
Poets je tanden na het eten, ga plassen en trek je jas aan.
Pak je werktasje, de versgezette koffie en ga naar buiten.
Klem het koffiebekertje tussen je tanden en doe de deur op slot.
Nadat de deur op slot is kijk je even naar het verrotte plafond boven je.

Jaja mensen jullie lezen het goed en zullen allemaal wel denken dat je echt een lul moet zijn om zo’n actie te kunnen uitvoeren. Mij is het dus gelukt, want terwijl ik naar boven keek goot ik de hele inhoudt van het bekerkertje over mijn gezicht. Een pijnlijk moment wat gepaard ging met een arsenaal aan vloekwoorden. Uiteraard ging ik snel naar binnen om het gezicht / nek te wassen om vervolgens met bakkie twee te vertrekken richting werk.

Dat ik een domme actie had uitgehaald was me wel duidelijk en was eigenlijk ook van plan om het lekker voor mezelf te houden. Maar ja, op het werk begon het toch lekker te prikken en te trekken en toen ik eenmaal weer thuis was en had gedoucht zat er een mooie rode plek onder mijn linkeroog, bij mijn mond en in mijn nek. Ik kon geen kant meer op en moest wel vertellen wat er was gebeurt. Lachen natuurlijk en na een dag of 5 was alles weer achter de rug en is er bijna niets meer te zien van de schade.

De rest van de week heb ik tijdens het op slot doen van de deur de koffie netjes op de vuilnisbak gezet en kon alleen maar denken wat een lul ik was. Het was volgens mij een daad die alleen mij weer kan overkomen en rijk om die reden het shirt met “lul van de week” erop dan ook uit aan mezelf. Sorry daarvoor en ga er ook vanuit dat het volgende shirt voor een ander is.

Laafje Joost

Het diabetes eindgesprek……slik…..

2011-10-27T00:08:00.005+02:00

Vandaag, woensdag 26 oktober 2011, hadden we een afspraak in het Lange Land Ziekenhuis. Een eind gesprek over de diabetes om precies te zijn. Wat we ervan moesten verwachten wist ik niet, maar dat het over Fleur ging dat stond als een paal boven water. Dit wisten we al dagen en naar mijn idee stelde zo’n gesprek niet veel voor dus maakte ik me er totaal geen zorgen om. Appeltje eitje zal ik maar zeggen. Tot vanmorgen de wekker ging.

Een vreemd gevoel jaagde er door mijn lichaam en ik snapte er geen ene drol van. Op het werk bleef dit rare gevoel doorknagen en langzaam kwam ik erachter wat er aan de hand was. Ik zag ertegenop om naar Edo & Sylvia te gaan. Waarom ik ertegenop zag werd me in het ziekenhuis geheel duidelijk. Het was fijn maar heftig tegelijk om daar te zijn.

De laatste keer dat we in het LLZ waren was het gezin nog compleet en hebben we besproken wat zij eventueel voor ons konden betekenen op het moment dat Fleur achteruit zou gaan. Vandaag liepen we het ziekenhuis binnen en het klopte “gewoon” voor geen kant. Maar ja, we hadden weinig keus en vol goede moed liepen we door naar de kinderpoli. Daaraan gekomen werden we in een kamer gedropt en toen de thee en koffie werd geserveerd werd ook het dossier van Fleur op tafel neergelegd.

Het eerste wat me opviel was de datum die met een dikke zwarte stift was opgeschreven. 9-11-2011 (de sterfdatum), er stond met een dikke viltstift een grote rode krul door de naam van Fleur en rechts boven in de hoek zat de patiënten sticker met de geboorte datum en de rest van de gegevens. Slik….een redelijk confronterend momentje waar we niet op gerekend hadden. Maar het was niet anders.

Het gesprek verliep verder redelijk soepel. We hebben het uiteraard over Fleur, maar ook over onszelf en Roos gehad. Het ging eigenlijk alle kanten op. Wat wel fijn was om te horen is dat we in de toekomst met Roos om wat voor een reden dan ook altijd bij Stam mogen aankloppen. Niet dat we dat graag willen, maar als er iets is, en dan praten we over standaard pijntjes, kwaaltjes en minder leuke dingen dan helpt hij ons. Het klinkt stom, maar toen we dit kregen te horen viel er een grote last van mijn schouders af. Daarnaast zijn en blijven Nicole en ik ook altijd welkom. Het maakt niet zoveel uit of we voor een bakkie komen of alleen maar om te praten, we mogen komen.

Tsja….en voor de rest was het was fijn om te horen dat Fleur een speciaal plekje bij hun had en dat ze trots waren op hoe Fleur de dingen aanpakte. Ze zeiden dat Fleur van alle diabetes kindjes toch een uitzondering op de regel was en dat ze dat al was voordat ze kanker had. Waar dit is op gebaseerd zouden we niet weten en dat maakt me ook niet uit, maar ik ben daar wel enorm trots op.

Ook kregen we te horen dat het hele gebeuren rondom het ziektebeeld van Fleur zijn sporen heeft achtergelaten. Het kwam erop neer dat wij als gezin het middelpunt zijn en dat de olievlek om ons heen erg groot is geworden. Met andere woorden en komen kinderen met ouders bij artsen die na het overlijden van Fleur om raad vragen. Ditzelfde kreeg ik weken geleden ook al van de huisarts te horen. Uiteraard weten wij niet over wie dit gaat en dat willen we ook niet weten.

Ondertussen waren we lekker op dreef en kon ik ook de vinger leggen op die gevoelige plek van vanmorgen. Jarenlang was Fleur met haar diabetes onder behandeling bij Edo en Sylvia. We zijn altijd open en eerlijk geweest naar elkaar en hebben deze twee mensen leren kennen als twee fijne maar vooral lieve mensen. Niets was te gek en als de suikers een keer overhoop lagen werd er alles aan gedaan om ons weer in het goede spoor te krijgen. Eens in de 3 maanden moesten we ook verplicht langskomen op het diabetesspreekuur en op gezette tijden kwam Sylvia ook bij ons thuis. Daar werd dan de diabetes zorgvuldig doorgenomen en werden we op de hoogte gebracht van de nieuwste ontwikkelingen. Als alles dan was verteld werd de tafel gedekt en aten we gezellig wat boterhammetjes op. En als ik zeg gezellig dan bedoel ik ook gezellig, want het was altijd leuk als Sylvia er was.

Nu zijn we die vaste bezoekjes kwijt en dat doet zeer. Ik wou dat Fleur er nog was en dat we tot vervelends aan toe naar het ziekenhuis hadden kunnen gaan en dat er nog heel veel boterhammetjes thuis gegeten werden. Dit kan dus niet meer en vanmiddag werd me dat weer eens duidelijk. Ikzelf had er veel moeite mee, want hoe ik het ook went of keert het diabetesdossier van Fleur is vandaag definitief gesloten.

Lieve Edo en Sylvia,

Hoe ik het moet zeggen zou ik niet weten, maar wat zijn jullie toppers. Niets was te gek, we konden altijd bellen…zelfs privé en wat waren we blij dat we samen met jullie Fleur zo goed en snel ingesteld hadden. We hebben diepe dalen gekend, maar eerlijk is eerlijk we hebben ook gelachen. We hebben jullie leren kennen als twee lieve mensen en zo zal ik jullie ook altijd blijven herinneren. Bedankt, bedankt en nogmaals bedankt voor alles.

Dikke knuffels en een kus van Joost en Nicole

3 januari 2008

Eerste keer prikken

Zelf de insuline klaarmaken

Nicole haar eerste spuit

Laafje joost

Een weekje Lommerbergen....

2011-10-23T14:04:00.002+02:00

Dat lezen jullie waarschijnlijk morgen, overmorgen of overovermorgen wel.

Een mooie uitspraak die ik met grote regelmaat niet nakom. Mijn goede voornemen was om toch wat consequenter te gaan bloggen, omdat dat me dat wel wat handiger leek. Probleem waar ik afgelopen tegenaan liep was dat waar we waren geen internet was. Geen internet???? Jaja mensen en bestaan nog plekken in Nederland waar de laptop geen bereik heeft. De telefoon uiteraard wel, maar wij hebben nog een abonnement zonder internet. Waar we geweest zijn??? Naar de Lommerbergen in Reuver. Dit is een huisjespark van Landel waar ze in de huisjes nog geen WIFI hebben.

We hebben hier van maandag tot en met vrijdag gezeten met onze lieve buurtjes Hessel en Suus. Deze mensen vonden dat we wel een verzetje konden gebruiken en hebben ons dus meegenomen. Een uitnodiging die we met beide handen hebben aangegrepen, maar de vraag of het allemaal wel goed zou gaan was best wel even spannend. Als buren zijn ze best wel leuk, maar hoe ze zouden zijn als we ze 5 dagen en 24 uur per dag zien was nog maar de vraag. We kunnen volmondig zeggen dat ze dan ook wel leuk zijn en we het weekje zo over zouden doen.

Maar goed, dat terzijde. Het huisje waar we met 8 personen konden slapen zag er keurig en, als we de spinnenraggen en de platgeslagen muggen even vergeten, ook nog schoon uit. Het lag aan de buitenkant van het park en de plaza was maar een kleine vijf minuten lopen. Daarnaast was het bijna de hele week droog en in het zwembad was er voor iedere leeftijd wel iets te doen.

Naast alle gezelligheid hebben we Fleur ook gemist. Je kan goed merken wat haar inbreng zou zijn in het hele gebeuren. Haar geschreeuw, haar commentaar en het geregel zijn maar een paar voorbeelden. Ondanks alles hebben we het prima naar ons zin gehad en hebben het weekje niet willen missen.

Probleem van de week was alleen dat er dus geen internet was. In de Plaza was het wel aanwezig, maar deze jongen had geen zin om te gaan slepen met zijn laptop. Dit betekende dat we vijf dagen geen blog konden plaatsen en we eigenlijk vijf dagen echte rust hadden. De tijd die nu over was is een beetje gevuld met ouwehoeren, lezen en tv kijken. Al met al hebben we ons prima vermaakt en dat is precies waar het nu om gaat.

Zo, dit staat en dat betekend dat ik weer kan zeg tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

Dreamnight at the zoo 2011....

2011-10-16T13:30:00.000+02:00

De vaste bloglezers zullen nu wel denken, hé dreamnight at the zoo dat komt me vaag bekent voor. Nou lieve mensen dat kan kloppen, want wij zijn voor de derde keer uitgenodigd om hierna toe te gaan. In 2009 zijn we naar Afifauna geweest klik, in 2010 naar dierenpark Blijdorp klik en dit jaar, 2011, naar Circus Herman Renz. Voor diegene die totaal niet weten waar dit over gaat staat hier even een beknopte omschrijving.

Het doel van de "dreamnight at the zoo" is om 1 avond per jaar de deuren van de dierenparken gratis te openen voor chronisch zieke en gehandicapte kinderen en hun familieleden. Blijdorp is hier in 1996 mee begonnen. Ondertussen doen er 200 dierentuinen verdeeld over 35 landen mee. Elk jaar op de 1ste vrijdag van juni (en op het zuidelijk halfrond op de 1ste vrijdag van december) gooien de parken hun deuren van 18.00 tot 22.00 gratis open. De brandweer, politie, ambulance, muziekanten, artiesten, bedrijven en alle mensen die in het park werken, werken hier belangenloos aan mee.

Het enigste wat er dit jaar niet klopte was de datum, want de Dreamnight viel voor ons dit jaar op vrijdag 14 oktober 2011. Net zoals twee jaar geleden had Sylvia de diabetesverpleegkundige ons opgegeven. Probleem waar wij alleen tegenaan liepen is dat we toen nog niet wisten hoe het met Fleur zou zijn. Dit maakte het LLZ niets uit en we hebben in overleg toch besloten om ons op te geven. Ondertussen is Fleur overleden en kregen wij van het Lange Land Ziekenhuis te horen dat we, als we toch nog zin hadden, “gewoon” mochten komen. Hier hoefden we niet over na te denken en hebben met twee handen de uitnodiging aangepakt.

Afgelopen vrijdag was het dus zover en zijn we bij het Nederlands bekendste circus geweest. Per toeval kwamen we erachter dat onze vriendjes uit Rhenen hier ook naar toe gingen en we hebben er gelijk maar een leuk uitje van gemaakt. We zijn met zijn allen eerst wezen eten bij de Mac om vervolgens richting de grote tent te rijden die op het Malieveld in Den Haag was opgezet. Toen we ons hadden gemeld konden we een plekje uitzoeken op de tribune. In ons geval was het de derde rij van boven. Perfect uitzicht dus wat kon er mis gaan….

De voorstelling begon en eerlijk is eerlijk ik heb weer dingen gezien die ik totaal niet begrijp. Vrouwen die hoog in de piste hangen en daar hun kunsten vertonen, een stel mensen uit Cuba die de ene na de andere gevaarlijke salto lieten zien, een slangenmens die zichzelf letterlijk in de knoop kon leggen en de eenden, zeehonden en tijger/leeuwen mogen we ook niet vergeten. Uiteraard waren er ook twee clowns die de hele avond als een rode draad door de voorstelling liepen. Het was allemaal erg leuk in elkaar gezet, maar de vraag is nu hoe hebben wij het ervaren.

Om te beginnen zaten we op de verkeerde plek. Het uitzicht was meer dan goed, maar wat was het heet. De heaters/warmtekanonnen deden hun werk goed en het was boven in die tent naar mijn idee dan maar ook een graad of 30. Stop daar ook nog eens de spanning van de dames die gevaarlijke dingen hoog in de tent deden bij en de gevoelstemperatuur stijgt nog eens met 10 graden. Dat het warm was hadden de mannetjes die daar werkten ook wel door en in de pauze werden er een aantal warmtebronnen uitgeschakeld. Niet dat het wat hielp, maar het ging om het idee.

Na de pauze begonnen ze met de tijgertjes en tussen alle acts door kwamen die vervelende pipo’s telkens. Het zal ongetwijfeld een moeilijk vak zijn, maar ik en zeker Nicole hebben niets met clowns. Waar ik het meeste om moest lachen was om Nicole, kwam er weer zo’n leukepeuk op dan zakte haar gezicht op half zeven. Ze vindt het “gewoon” helemaal niets.

Toch hebben we een fijne avond gehad en hebben onze gedachten even kunnen verzetten. Wel moet ik eerlijk zeggen dat het is dat we kaartjes hadden gekregen, anders was ik nooit gegaan. Roos daarin tegen heeft een meer dan mooie avond achter de rug en heeft van elke minuut genoten. De clowns vond ze erg leuk en de zeehonden en eenden vond ze schattig.

Nu in het kort. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat The dreamnight at the zoo een supergoede organisatie is die niet alleen het zieke kind, maar ook de rest van de familie een fijne avond bezorgd. Blijft voor mij het feit dat het allerbelangrijkste was dat we Roos en een hoop andere kinderen weer hebben zien stralen en daar gaat het allemaal om. Jammergenoeg was dit onze laatste dreamnight, maar we hopen wel dat deze organisatie nog lang zal blijven bestaan, want ze leveren goed werk af. www.dreamnightatthezoo.nl

Zo, het blog staat en nu moet ik Nicole even helpen met de laatste dingetjes voor morgen. Welke dingetjes???? Dat lezen jullie waarschijnlijk morgen, overmorgen of overovermorgen wel.

Laafje Joost

Witje de cavia is er niet meer.....

2011-10-14T17:06:00.004+02:00

Een zaterdag in 2004

He pa mag ik een cavia? ……Nee.

Ohhhh alsjeblieft? ……Nee

Ze zijn zo lief en ik zal hem goed verzorgen…….Nee, nee en nog eens nee

Van mamma mag het misschien…….oh

Kom dan gaan we even in de winkel kijken……ok

Eenmaal bij de cavia’s waren de meiden verkocht en eerlijk is eerlijk het beestje zag er inderdaad leuk en wit uit. We hebben wat informatie ingewonnen en toen ik te horen kreeg dat de gemiddelde cavia ongeveer 3 jaar zou worden moest ik wel. We hebben 15 euro betaald, het beestje werd in een doosje gestopt en de kids waren blij. De witte cavia die thuis waarschijnlijk al gestrest uit het doosje kwam kreeg gelijk de naam Witje.

Donderdag 13 oktober 2011,

Tjsa….jullie raden het al, de verzorging ging de eerste 3 keer goed en de rest mocht het Laafje doen. Naast het feit dat ze het niet verzorgden hebben de meiden en zeker Roos, wel veel met het dingetje gespeeld. Toen het beestje ongeveer 3 jaar was, was ik redelijk opgelucht, want dat betekende ook dat het eind inzicht was en we snel weer wat ruimte in de tuin erbij hadden. Maar ja…..wat er ook gebeurde Witje ging niet dood. Het beestje werd 4 jaar, 5 jaar en zelfs de 6 jaar werd bereikt. Ondertussen was ik er al klaar mee en had al meerdere keren aan de meiden gevraagd of ze hem niet zat waren en of het geen goed idee was om hem naar zijn broertjes en zusjes te brengen op de kinderboerderij. Mij leek dat wel wat, maar daar dachten de dames toch iets anders over.

We hebben het beestje trouw verzorgd en soms, héél soms vergaten we hem wel eens. Als we dan op vakantie waren kwamen we erachter dat er geen oppas was. Als het vroor vergaten we wel eens zijn drinkfles en als de dierenwinkel dicht was kreeg hij een boterham in plaats van echt voer. Het maakte het beestje niets uit en of hij het nu deed om mij te pesten dat weet ik niet, maar dood gaan ho maar.

Tot Nicole gistermiddag naar me toe kwam en zei dat Witje wel erg stil in zijn hok lag en dat Roos het nog niet wist. We zijn naar het hok tegelopen en terwijl we dat deden lichte ik Roos op mijn manier in. “he Roosje, volgens mamma is de cavia dood”. Foute opmerking en het grietje moest erg huilen.

Na het avondeten heb ik haar gevraagd wat we ermee moesten doen. De groenbak in of een gaatje in de tuin maken. Ze koos voor de tuin. Na een kwartiertje scheppen was het gaatje diep genoeg en heb ik hem erin gelegd. Roosje heeft zelf het zand terug gegooid om het vervolgens met beide voeten weer aan te stampen. Toen we weer binnen waren plofte mevrouw weer in de bank en was alles weer ok.

Witje is uiteindelijk 7 jaar geworden.

Gedachten / gevoelens op papier………mislukt

2011-10-13T19:49:00.001+02:00

Zo nu weer even een kort blogje over de situatie in mijn hoofd. Dus geen gepiep over vingers, armen of ribben, maar “gewoon” iets schrijven wat er via de mond niet uit kan. Het klinkt een beetje vreemd, maar het is toch echt zo. Of ik het op papier krijg is ook nog maar de vraag, maar niet geschoten is altijd mis. We wagen het erop en of het wat word en of ik begrepen word…….we zullen het zien.

Op dit moment ben ik aan het werk in Haarlem. Om daar te komen moeten er een aantal kilometers afgelegd worden over het asfalt. Een saai stuk en alleen in de buurt van Schiphol is het wel interessant. Vanmiddag toen ik naar huis ging zat ik weer eens met de neus tegen de vooruit aangeplakt. De wind stond anders dan de rest van de week dus de vliegtuigen landen dit keer niet op de Polderbaan, maar ze stegen ervan op. Niets mis mee en het is de normaalste zaak van de wereld. Over het algemeen vind ik het landen van die koekblikken leuker om te zien, omdat ze dan vlak over je heen komen en je dan schitterende foto’s kan maken, maar het gevoel wat er door mij heen stroomt als zo’n ding stijgt is veel bijzonderder. Dit rare en toch ook wel fijne gevoel kwam vanmiddag weer omhoog.

Ik wou dat we erin zaten

Ik reed via de A5 naar de A9 en zag precies rechts van me een KLM toestel opstijgen. Opstijgen betekend voor mij vakantie en de laatste keer was dat richting Curaçao. De vakantie die we nooit meer zullen vergeten. Terwijl ik het vliegtuigje na keek stond in de auto de radio zachtjes aan. Ook niets bijzonders, maar het nummer Set fire to the rain van Adele werd gedraaid. En Adele is net een zangeres die bij ons met grote regelmaat de gevoelige snaar weet te vinden. De combinatie van die blauwe vogel en het liedje waren de juiste ingrediënten voor “een brok in je keel moment”. Blij en ietwat verdrietig vervolgde ik mijn weg.

Blij, omdat we een meer dan fijne tijd hebben gehad in Curaçao die we ook nooit maar dan ook nooit meer zullen vergeten. En verdrietig, omdat als we de volgende keer gaan we maar met zijn drietjes zijn en het nooit maar dan ook nooit meer zo zal worden zoals het eigenlijk hoort te zijn.

Ondertussen zijn we een blog rijker en durf ook te zeggen dat het eigenlijk nergens op slaat. Toch laat ik staan, want het moest er kennelijk uit. Voor de rest wens ik iedereen een fijne vrijdag en een mooi weekend toe en wie weet tot zo. Mag dit niet lukken dan tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

Weer een week voorbij

2011-10-12T20:05:00.005+02:00

Tsjaa, nu ik toch bezig ben zal ik ook maar even vertellen wat er deze week in huize de Jong allemaal is gebeurd. Weer niet veel, maar genoeg om een blog te vullen. Om te beginnen hebben we afgelopen zaterdag de BBQ weer eens aangehad. Dit keer niet huis, maar bij mijn schoonouders. Heerlijk was het. De zon scheen niet, de regen viel naar beneden en het was 12 graden, maar met een extra tent en twee terrasverwarmers en een groot vuur was het prima te doen. Stop bij dit hele handeltje ook nog eens 35 man en je bent verzekerd van een leuke middag/avond.

Voor de rest kan ik melden dat Roosje van de week een beetje grieperig is geweest en twee dagen thuis is gebleven. Het wijfie had daarnaast ook nog een ontstoken vinger wat het er niet fijner op maakte. Die ontsteking werd bestreden met een antibiotica kuur en het ziet er nu naar uit dat het allemaal weer achter de rug is.

Op 2 september had Krik, zoals jullie weten, haar arm gestoten en volgens de foto was er niets gebroken, maar was de arm wel zwaar gekneusd. Nu zijn we een week of wat verder en mevrouw doet alles weer zoals voorheen. Toch is het niet helemaal weg, want als ze op een bepaald punt drukt heeft ze nog wel wat last.

Met Krak zijn tennisarm gaat trouwens het ook wel lekker. De fisio is klaar en de arm krijgt nu even een paar weken rust. Hij verveelt op bepaalde momenten nog wel, maar kan alles gelukkig weer naar behoren doen. Nu ligt de rib een beetje dwars. Rib, rib ja mensen nu loop ik rond met een gekneusde rib. Hoe je daar aan komt??? Ga boksen, heb ik ook gedaan, alleen mijn beste vriend Ricardo vond het nodig om Rocky na te doen. Ik kreeg een beuk ik de linker zij en prompt vloog mijn lucht uit een long. Auw dat deed zeer, alleen had ik niet gerekend op de pijn die een paar dagen later kwam. Afgelopen maandag moest ik toch naar de fisio en de goede man heeft er even naar gekeken. Conclusie; de rib is gekneusd. Dus lieve mensen ga je een sport doen met een vriend of vriendin bedenkt dan heel goed welke sport je gaat beoefenen. Enne, Ric ik hou ook van jou.

Voor de rest gaat alles wel prima en we kijken uit naar het weekend. Wat ook wel fijn is dat we binnenkort een paar daagjes weggaan. Waarheen??? Dat lezen jullie later wel. Voor nu wens ik iedereen een fijne nacht toe en geniet een beetje van je leven, want voordat je het weet moet je hem anders indelen en uit ervaring weet ik dat dat niet meevalt. Tot morgen, overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

Problemen met reageren.....

2011-10-12T19:17:00.000+02:00

Zo mensen, daar ben ik weer en dit keer gaat het blog over de reacties. Aan alle kanten hoor en lees ik dat er weer eens problemen zijn met reageren op de blogs. Voor mij genoeg reden om zelf ook eens te reageren, maar tot mijn stomme verbazing zie ik jullie probleem dus niet. Erg jammer en kan dus niet meer doen dan op te schrijven hoe ik het doe. Reageren kan op een aantal manieren en om het niet ingewikkelder te maken dan dat het al is leg ik er twee uit.

De eerste manier,

Klik op reactie onderaan het bericht
Scroll naar beneden en plaats bij “een reacties plaatsen” een reactie
Klik daarna op profiel selecteren
Klik daarna op naam/URL en voer je naam in (URL hoeft niet mag wel)
Klik daarna op doorgaan
Klik daarna op reactie plaatsen

De tweede manier,

Klik op reactie onderaan het bericht
Scroll naar beneden en plaats bij “een reactie plaatsen” een reactie, inclusief naam
Klik daarna op profiel selecteren
Klik daarna op anoniem
Klik daarna op reactie plaatsen

Zo, een kind doet de was lijkt mij en het enigste verschil is dat je bij de eerste je naam, bij puntje vier, moet invullen en bij de tweede moet de naam ingevuld worden onderaan het berichtje, puntje 2. Word de naam bij de tweede manier niet ingevuld dan verwijder ik, hoe leuk en lief sommige ook zijn, de reactie. Nu kan ik alleen maar hopen dat het jullie lukt. Mag dit niet het geval zijn en je wilt graag is schrijven dan kan dat ook via de e-mail. Deze is ergens te vinden op de site, maar dat mogen jullie lekker zelf uitzoeken.

Lieve mensen, welterusten allemaal en misschien tot zo. Mag dit niet lukken dan tot morgen of overmorgen.

Laafje Joost

Een blog met weinig nieuws........

2011-10-06T20:47:00.005+02:00

Daar is ie weer, maar de vraag of ik iets nuttigs kan melden dat weet ik niet. Blijft wel het feit dat er weer ruim een week voorbij is en er toch iets gebeurt moet zijn. Ik moet echt even nadenken, maar het lijkt wel of we stil staan. Toch probeer ik iedereen even door te nemen. Roos bijt het spits dit keer af.

Roos,

Tsja......deze griet slaat zich er als een beer doorheen. Ze gaat elke dag naar school en buiten school speelt ze met vriendjes en vriendinnetjes en vlak voor het slapen gaan lees ze haar buurjongetje even voor. Trots ben ik op haar, maar ik merk dondersgoed dat ze het moeilijk heeft. Haar lontje is soms kort en als ze even op het verkeerde been word gezet is ze erg verdrietig of boos. Allemaal erg begrijpelijk en we helpen haar zo goed en zo kwaad als het kan.

Daarnaast heeft ze van de week een grote stap genomen en dat is dat ze nu definitief op de Curacaokamer slaapt. De zolder is een paar weken geleden al veranderd, maar ze is er nog niet aan toe om daar te slapen. Helemaal niet erg en wanneer ze wel gaat dat zal mij een worst wezen. Verlopig is de stretcher uit onze kamer vandaan en dat vind ik al heel wat.

Nicole,

Ehhhh......moeilijk. Een scheet en schat van een vrouw, maar ook zij heeft het zwaar. Ook zij heeft van de week een monster klus geklaard. Voor jullie waarschijnlijk niets bijzonders, maar mijn lieverd heeft wel het Curacaofotoboek afgemaakt. Het zijn maar zevenzeventig pagina's. Nicole had gehoopt dat het boek klaar zou zijn voor het overlijden, maar dit was op een aantal bladzijdes dus net niet gelukt.

Fleur heeft nog wel de zestig bladzijdes die al klaar waren daags voor haar overlijden bekeken. Jullie zullen dus best wel snappen dat die laatste zeventien voor Nicole erg emotioneel waren. Naast het fotoboek heeft ze ook nog eens het hele huis van boven tot beneden aangepakt, heeft ze de boodschappen gedaan en zorgt ervoor dat we iedere avond kunnen eten. Met andere woorden "ze hobbeld verder".

Joost,

Dat ben ik en om eerlijk te zijn is het best lastig om telkens iets over mezelf op te schrijven. Toch waag ik een poging. Afgelopen zondag had Nicole het fotoboek van Curacao dus definitief klaar en voordat ze hem verstuurde mocht ik even kijken hoe hij was geworden. Bij bladzijde zestig ging het mis en het leek wel of het programma vast liep. Er was geen bweging meer in te krijgen en de enigste oplossing was volgens mij het programma eerst opslaan, dan afsluiten en vervolgens weer opstaten.

Zo gezegd, zo gedaan, maar tot onze grote schrik waren de laatste zeventien pagina's helemaal zoek. Nicole uiteraard verdrietig en een beetje boos. Ik begreep er geen zak van en naar mijn idee had ik niets fout gedaan. Ik voelde me klote en ellendig tegelijk en had alweer spijt dat ik het programma had afgeloten. In een waas van boosheid op mijzelf sloeg ik op de badkamerdeur.

Ja.......je raad het al ik sloeg net te hard en de deur was een gat rijker. Toen de rust weer een beetje terug was heb ik nogmaals naar het fotoprogamma gekeken en wat er gebeurde weet ik nog niet, maar de verloren zeventien bladzijdes waren weer gevonden. Vreemd, maar voordat ik weer iets fout zou doen heeft Nicole het boek snel besteld. Ondertussen is het boek binnen en hij is meer dan geweldig.

Fleur,

Ehhhhh........wat moet je daar nu overschrijven zal iedereen denken. Ondanks dat ze er niet meer is weet ik genoeg te melden. Om te beginnen wil ik jullie graag vertellen dat er hier in de buurt een boom staat die ze erg mooi vond. Hij is groot, staat in veld langs het water en bied veel schaduw. Als het wijfie niet lekker in haar vel zat of "gewoon" even alleen wilde zijn, pakte ze een leesboek of haar kleurpotloden met tekenblok en ging op haar gemakkie naar haar boom toe om bij te komen.

Toen Fleur alleen nog maar in de rolstoel vervoerd kon worden heb ik haar nog gevraagd of ze nog eens naar de boom toe wilde. Dit wilde ze, maar de gemeente in Zoetermeer is nooit zo vlot met maaien. Gevolg, het gras stond hoog en er was geen doorkomen aan. Uiteindelijk zijn ze gaan maaien, maar nu zijn ze te laat. Erg jammer, maar elke dag als ik thuis kom zie ik die boom en probeer dan ook te begrijpen waarom Fleur die boom zo fijn vond.

Dagen gingen voorbij totdat ik als een magneet werd aangetrokken. De zon stond netjes hoog aan de hemel te schijnen, het gras werd weer wat langer en bedekte de kale plekken die de maaier had achtergelaten. Alleen de dode takken die er onderlagen gaven een treurig beeld. Ik ben er naar toe gelopen, heb de dode takken weggehaald en voelde daar plots de rust die zij ook gevoeld moet hebben. Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar ik had het gevoel dat ze dicht bij me was. Ondanks dat er een hoop mensen in de buurt waren had ik het idee dat ik alleen was. Vanuit alle kanten heb ik foto's gemaakt en zelf als ik die zie snap ik wat hem zo mooi maakt.

DE BOOM VAN FLEUR

Zo, ondertussen staat er toch weer het één en ander op papier en daar laat ik het nu ook even bij. Ik wens iedereen veel plezier met slapen en wie weet tot morgen. Mag dit niet lukken dan tot overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

Structuur.......

2011-09-28T21:53:00.001+02:00

Zo lieve mensen daar ben ik weer en dit keer met een klein blogje. "gewoon" om te vertellen dat het allemaal zijn gangetje gaat en we met vallen en opstaan doorhobbelen. Onze missie was en is nog steeds om de draad zo snel en veilig mogelijk op te pakken. Dit betekend dat Roos weer naar school gaat en Nicole haar ding thuis doet.

Mijn bijdrage aan dit proces is het werk. Ik me voorgenomen om me elke dag om zeven uur weer op mijn werk te melden. Niet dat dat altijd meevalt, maar het moet. "gewoon" om wat structuur in het dagelijkse leven te krijgen. Op het werk zelf gaat het redelijk. Niet al het werk vind ik leuk, maar het belangrijkste is nu dat ik alle vrijheid krijg die ik me maar kan wensen. Als ik weg wil kan dat en als ik langer wil blijven is dat ook geen probleem. Deze regeling heeft er wel voor gezorgd dat ik direct voor meer dan 50% terug ben op de werkvloer en dat is fijn.

Voor de rest is het vreemd om weer afspraken te kunnen maken. Voor de doorsnee Nederlander is dit de normaalste zaak van de wereld, maar voor ons nog niet. Het klinkt misschien raar, maar twee jaar lang heeft die rotte kanker onze agenda beheerst en als we eens een date hadden staan was het nog maar de vraag of het doorging. Het is niet rot bedoeld en begrijp het niet verkeerd, maar wat had ik graag alle afspraken afgezegd.

Ondertussen vallen mijn oogjes bijna dicht en dat betekend dat ik de lakenstraat even ga opzoeken. Ik wens jullie allemaal een fijne nachtrust toe en wie weet tot morgen. Tsjaaa.....en als dat niet lukt dan tot overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

De fijne kant van de medaille.....

2011-09-27T17:20:00.002+02:00

Zo nu proberen we even de fijne kant te omschrijven,

Hoe kan iets nu fijn zijn als je van te voren weet dat je alles met zijn drietjes moet doen in plaats van met zijn viertjes. Dit valt niet mee, maar we proberen het wel.

Zo hebben we afgelopen vrijdag lekker bij ons thuis met een paar fijne vrienden gegeten. Gourmetten om precies te zijn. Pannetjes, wijntje, een berg vlees en klaar is klara. Alle ingredienten die nodig zijn om het gezellig te maken waren er en het was inderdaad erg gezellig.

De zaterdag en zondag hebben we doorgebracht in centerparcks. Onze vriendjes uit Weert hebben ons meegenomen, maar het was wel even slikken toen we te horen kregen dat de keus op het Heijderbos was gevallen. Zij hadden verschillende parken gebeld en alleen in het Heijderbos was nog plek. Niet erg, maar dit was wel het park waar we 9 weken geleden nog met Fleur waren geweest. Tijdens het boeken hebben zij hier niet aangedacht en ik ben er ook van overtuigd dat het dan zo had moeten zijn.

Bij aankomst zijn we met de auto het park opgereden. Huisje 355 moesten we hebben en tot onze verbazing lag dit huisje verstopt in zone 3. Niets bijzonders, maar zone 3 had ook een vlinder als teken. Tsja...en vlinders.....echt iets voor Fleur. Tijdens onze safari kwamen we ook nog langs het huisje waar we toen zaten. Nummer 164......vreemd......kippenvel en de herinneringen van toen kwamen weer boven.

Eenmaal in het huisje was het ook even slikken. De indeling van de keuken / woonkamer was hetzelfde alleen was dit huisje bedoeld voor 8 personen. Toch was het vreemd en de deur waarachter Fleur toen lag maakte ik met een steen in mijn maag open, maar zag gelukkig dat de slaapkamer een hele andere indeling had. Pffft.....

Voor de rest hebben we geprobeerd er iets van te maken. Het wandelingtje richting het zwembad was erg fijn alleen als we langs de technische dienst liepen kreeg ik kippenvel, want daar moesten toen de zuurstofflessen van Fleur opgehaald worden. In het zwembad ging het niet veel beter. Het was druk en de enigste plek die nog vrij was was de plek waar we toen ook zaten. Tot overmaat van ramp was de wildwaterbaan ook nog eens dicht en zou pas maandag weer open gaan. Balen, balen en nog eens balen. Maarja, Fleur kon en mocht toen ook niet glijden en het leek wel of zij er iets mee te maken had.

Gourmetten, centerparks, zwemmen......nee het weekend was helemaal toppie.

Laafje Joost

De rotte kan van de medaille.....

2011-09-27T17:15:00.001+02:00

Tsjaa.....wat moet ik hier nu over vertellen. Fleur is er niet meer en wij moeten verder. Het is "gewoon" zwaar en zwaar klote en ik kan niet begrijpen waarom die verdomde rotte tering kanker zoveel kinderen ziek maakt en waarom het zoveel kinderen de dood in jaagt. Harde woorden ik weet het, maar het is wel zo en snap er ook werkelijkwaar geen ene drol van.

De vraag of er echt iets is na dit leven houdt me steeds meer bezig en ik wil dolgraag geloven dat er "iets" is. Mag dit niet zo zijn dan betekend dat dat ik mijn kleine meisje dus nooit meer zal zien. Ik weiger dus te geloven dat er niets is. Maarja, wie geeft mij die garantie en wie kan mij overtuigen dat "het" er wel is. Ik denk dat niemand dat kan, maar toch zijn er een paar strohalmpjes waar ik me aan kan vasthouden en dat doe ik met alle kracht die ik bezit. Eén van die strootjes is onder andere Fleur. In haar laatste uurtje hebben we gezegd dat er een tunnel is met een mooi licht aan het eind en dat er achter dat licht een wereld of zoiets is waar pijn, verdriet en ruzie niet in het woordenboek voorkomt. Of het echt klopt zou ik niet weten, maar als het er niet zou zijn had Fleur dat nog wel even laten weten.

Een ander rot ding is het gemis. We vergeten haar niet, maar missen haar wel. En met haar bedoel ik ook echt alles, haar stem, haar scheetjes, haar lach, haar knuffels, haar grote bek, haar warmte, haar sms-jes, haar kusjes, haar geur.........

Zo zijn er tal van kleine voorbeelden die pijn in onze ziel doen. Elke dag weer. We staan ermee op, gaan ermee naar bed en als het even tegenzit dromen we er ook nog eens over. We hebben geen keus en moeten wederom roeien met de riemen die we hebben. We doen ons best om de draad weer op te pakken en naar mijn idee lukt dat aardig. Blijft het feit dat die rotte kant van de medaille, hoe fijn de goede kant ook is, altijd zal blijven bestaan.

het vergeten blog van.........

2011-09-26T15:26:00.000+02:00

Zondag 18 september 2011,

Vorige week zondag, zat Roos niet goed in haar velletje. Ze was moe, futloos, koppig en weet ik veel wat allemaal nog meer. Om haar zo te zien is meer dan erg, maar uiteindelijk kwam de aap uit de mouw en zei ze dat ze Fleur miste. We waren blij dat ze "iets" zei en hebben direct van de gelegenheid gebruikt gemaakt om iets dieper op dit onderwerp in te gaan. Uiteindelijk zei ze dat ze Fleur dus miste en zeker met het buitenspelen. Roos en Fleur waren negen van de tien keer samen buiten, alleen bepaalde Fleur meestal wat ze gingen doen. Fleur was wat dat betreft een stuk creatiever en of ze nu binnen of buiten zaten, wel of geen speelgoed hadden, het maakte allemaal niet zoveel uit, Fleur verzon wel iets. Nu Fleur is overleden moet Roos het allemaal zelf doen. Dit valt niet mee en met grote regelmaat loopt mevrouw ook tegen de lamp.

We hebben haar ook duidelijk gemaakt dat ze moet proberen haar gevoel tegen ons te vertellen, dat we haar op allerlei manieren proberen te helpen en dat elke vraag, hoe stom of gek hij ook is, gesteld moet worden. Of Nicole en ik er dan iets mee kunnen zien we dan wel weer. Deze woorden klonken denk ik erg ingewikkeld in haar oortjes, maar toen we vertelden dat we dit met Fleur ook hadden gedaan werd het haar duidelijk. Ze wist dat als Fleur pijn had of niet lekker was we er alles aan deden om dit te verhelpen. Vanaf vorigeweek zondag laat Roos zo nu en dan iets los en daar zijn wij erg blij om.

Laafje Joost

Even een blogje tussendoor......

2011-09-20T16:26:00.000+02:00

En daar is ie weer en wat ik nu moeten vertellen zou ik niet weten. Toch zijn we weer zes dagen verder dus moet er hier of daar wel iets gebeurt zijn. We laten de gedachten voor de zoveelste keer de vrije loop maar gaan en zien wel waar het schip strand.

Van de week was er een klein probleemje, niets bijzonders, maar het betekende wel dat ik een weekje later begon op mijn werk. Prima en niets aan te doen, maar achteraf gezien was het wel klote. De donderdag en vrijdag heb ik min of meer met mijn ziel onder de armen gelopen en ik kan jullie melden dat dat iets is wat ik niet erg leuk vind. De hele dag heb ik als een oude lul achter de geraniums op de bank gehangen terwijl er in en om het huis genoeg te doen is. Probleem waar ik nu telkens tegen aanloop is dat ik wel wil rommelen, maar het op een één of andere manier niet kan. Als ik ergens aan begin ben ik het na twee minuten zat en zoek dan mijn draai weer op in de hoek van de bank. Genoeg redenen om de draad op het werk weer op te pakken.

Afgelopen weekend hebben we ook onverwachts bezoek gehad van een lotgenoot. Deze vrouw is een half jaar geleden ook haar kind verloren en was toevallig bij ons in de buurt. Ze kwam voor een bakkie, maar uiteindelijk is ze langer gebleven dan verwacht. We hebben het over de kinderen gehad en over het gevoel waarmee we aan het klote zijn. Een gevoel wat niet valt te omschrijven. Toch hebben we deze avond als fijn ervaren. "gewoon" even met iemand praten die precies weet wat we voelen.

Voor de rest gaat het wel zijn gangetje. Als we wakker worden doen we ons ding en als ik in bed lig ben ik blij dat ik lig. Ook zijn we vandaag precies zes weken verder. Zes weken....jezus man al zes weken. Of is het pas 6 weken??? Ik weet nu niet of het al of pas zes weken is. Al, pas, al, pas het maakt me eigenlijk geen ene reet uit. Het feit blijft dat het zes weken zijn. Zes weken afzien en zes weken doen wat je moet doen. Het is zwaar dat kan ik jullie wel vertellen, maar we hebben geen keus.

We moeten door en we gaan ook door. Het enigste verschil nu, met dat van de afgelopen 2 jaar is dat we voorzichtig nadenken over de komende tijd. Er staan wat dingetjes gepland, maar wij bepalen nog steeds wat goed voor ons is en wat niet. Sommige mensen krijgen een ja te horen en somige een nee. We hopen dat iedereen dat zal begrijpen en als dat niet zo is dan hebben ze pech.

Zo, voor nu is het even ok en of ik vanvond nog iets kwijt wil zien we vanavond wel weer. Zoniet dan misschien tot morgen of overmorgen. Mag dit niet lukken dan tot overovermorgen of nog verder.

Laafje Joost

Ojee.......een tennisarm

2011-09-15T17:15:00.000+02:00

Samen met mijn zwager Robin hebben we Fleur via de achtertuin weggebracht. Omdat ik achteruitliep en niet goed kon zien waar ik liep ging het bijna mis. We konden de draai niet maken en ik moest verplicht de struiken in met het gevolg dat mijn voeten vastkwamen te zitten. Gelukkig liep het met een sisser af, maar het was wel even spannend.

Tsjaa.....hierboven staat een stukje tekst wat ik gebruikt hebt in het blog
De herdenkingsdag Probleem is dat woordje sisser achteraf niet helemaal klopt. Wat is er gebeurd zullen jullie nu denken. Nou niet niets bijzonders, maar tijdens dit rare, enge, spannende en vervelende moment heb ik voor mijn gevoel alles uit de kast gehaald om Fleur haar huisje niet te laten vallen. Dit koste mij, en dat durf ik nu best te zeggen, erg veel kracht en energie. Wat Robin nu precies heeft gedaan weet ik niet, maar hij heeft op een bepaalde manier mij gered uit deze benauwde positie.

Waarom ik dit nu vertel heeft te maken met mijn armpje. Omdat ik de afgelopen maanden thuis heb gezeten hebben mijn armen niet veel gedaan tot het tilincident van hierboven. Mijn pees in de linkerarm heeft toen zo'n optater gekregen dat het nu een tennisarm is geworden. De pijn was de afgelopen weken te overzien, maar ben op aanraden van anderen toch even naar de huisarts geweest. Deze stuurde me weer naar huis met een pil en met een brief voor de fysio.

Het eerste kneedpartijtje van de fysio heb ik reeds achter de rug en volgens hem kunnen dit soort klachten lang aanhouden. Zelf geloof ik dit niet zo en ben er van overtuigd dat als ik weer goed en wel aan werk ben het allemaal weer op zijn pootjes terecht komt. Tot die tijd doen we "gewoon" waar we goed in zijn en dat is............

Dat is.......tsja.......ehhhh.........ik zou het eigenlijk niet weten.

Het tennislaafje

Weer een jaar erbij.....

2011-09-14T16:29:00.005+02:00

Afgelopen maandag was het weer 12 september en dat betekend dat we er weer een jaartje trouwen aan kunnen plakken. Om precies te zijn zijn we nu 14 jaar getrouwd. Vervelend???? nee, maar het was wel erg raar. Roos was die dag toevallig vrij dus dat kwam mooi uit. Maar ja.....hoe vul je nu zo'n dag in zonder Fleur.

Om te beginnen hebben we lekker uitgeslapen om vervolgens een ontbijtje naar binnen te schuiven. Toen dit was gebeurd zijn richting de stad en Scheveningen gereden. In de stad hebben we een gebakje gegeten, kleren gekocht en hebben ergens een taart gehaald voor de visite die ´s-avonds zou komen.

Scheveningen 12 september 2011

In Scheveningen zijn we naar het havenhoofd geweest. Het havenhoofd bestaat uit twee pieren, noord en zuid, die de zee in lopen en één daarvan hebben we getrotseerd. Het klinkt allemaal simpel, maar dit keer was het anders. De zon had ruimte gemaakt voor de wind en dat was goed te merken. Als iemand zeg dat het windkracht 7 of 8 was geloof ik het zo. De wind was zo sterk dat Roos behoorlijk schuin kon hangen. Maar goed, na een stevige wandeling en met wat zand in de bilnaad / oren ploften we uitgewapperd weer in de auto.

letterlijk gezandstraald

Hier hadden we besloten dat we maar in een restaurant een hapje moesten gaan eten. Eenmaal binnen kregen we een tafel van vier personen aangewezen. Niets bijzonders, maar toen het vierde bord werd weggehaald.....BAM...... Kut wat nu???? Het was redelijk shoking, maar ja "eens moet de eerste keer zijn".

Na het eten zijn we als een speer naar huis gereden, omdat er een handje vol visite kwam. En dit keer was het echt klein. "gewoon" de mensen om je heen die je graag ziet en dat was fijn. Aan het einde van de avond was iedereen weer vertrokken en kunnen we terug kijken op een geslaagd zware missie.

Laafje joost

De afgelopen 4/5 dagen......

2011-09-11T14:37:00.000+02:00

Zo, we zijn weer vijf dagen verder en het word weer eens tijd om te vertellen wat we zoal hebben meegemaakt de afgelopen 4/5 dagen. Het antwoord is vrij simpel en dat is niet veel. Roos doet net als ons haar ding en tussen de bedrijven door zijn we verdrietig. Maar ja, om nu weer een blog te maken waarin ik vertel dat we haar missen en dat we verdrietig zijn daar heb ik nu even geen zin. Wat ik wel kan melden is dat de begrafenisonderster Ellen weer is geweest, dat Roos geprobeerd heeft te logeren en dat ik van de week weer ga werken. Om de drie dingen even stuk voor stuk door te nemen splits ik het even uit.

Werk,

Niet dat het jullie wat intereseert, maar ik besloten om van de week de draad op te gaan pakken op mijn werk. Ik denk dat het wijsheid is om dit te doen en we op die manier weer een grote stap kunnen zetten richting die vreemde toekomst. Uiteraard werk ik niet elke dag en op de dag zelf werk ik maar een paar uurtjes. Ik heb aangegeven wanneer ik wil komen en dat als ik naar huis wil, naar huis moet kunnen. Met andere woorden, Als ik me rot voel of als Nicole niet lekker in haar vel zit kan ik direct vertrekken. Hoe dit werken van de week zal gaan zal mij benieuwen. Aan de ene kant heb ik best wel zin en aan de andere kant vind ik het ook wel eng. Maar ja, Roos zou zeggen "alles moet de eerste keer zijn en als je het niet probeerd weet je het ook niet".

Ellen,

Tsja......wat moet je nu vertellen over deze vrouw. Van de week is ze geweest en hebben we twee en een half uur gesproken over van alles en nog wat en aan het einde kregen we de rekening geprensenteerd. Ook heeft ze heeft ons wat tips gegeven en heeft uitgelegd dat we bepaalde zaken op een andere manier moeten gaan bekijken. Wat ze hier nu mee bedoeld is ons duidelijk alleen zou ik niet weten hoe ik dit moet verwoorden naar jullie. Al met al was het best wel gezellig en zijn we er ook achter dat we nog niet van haar af zijn. Dit niet van haar af zijn vinden wij ook helemaal niet erg, omdat het "gewoon" een topwijf is en daar houden wij van.

Logeren,

Een aantal dagen geleden kregen wij een uitnodiging van een neef. Hij werd 40 jaar en dat moest gevierd worden. Gezellig en het idee dat we met de familie konden gaan borrelen stond me wel aan. Het was ergens in Limburg en de bedoeling was dat we op een camping zouden overnachten. Roosje zou met haar neefjes en nichtje bij opa en oma een groot vuur gaan maken voor Fleur en als klap op de vuurpijl mochten ze ook blijven slapen. Prima geregeld, alleen is Roos niet van het logeren. Na wat mailverkeer met Limburg kregen we te horen dat Roos mee mocht. Dit was fijn, maar dan zou het feestje bij opa en oma niet doorgaan en het ergste was nog dat het vuur niet doorging. We hebben erover nagedacht en hoe vervelend we het ook vonden we hadden besloten om toch thuis te blijven. Roos had zich verheugd om een fikkie te maken en te logeren en dat wilde we haar niet ontnemen.

Geregeld en alles zat in kannen en kruiken. Gisteren, zaterdag, was het dus zover. We hebben Roosje weggebracht en hebben een héél groot vuur voor Fleur gemaakt. Dat Fleur van Vuur hield daar kwamen we dus achter, want toen ze er nog was zorgde zij wel dat het aanbleef. Nu moest ik het doen. Niet dat het erg was, maar dat zijn wel de momenten dat je haar extra mist.

Speciaal voor Fleurtje

Goed missie één was geslaagd, nu het slapen. Toen de luchtbedden waren opgepompt was het voor ons de hoogste tijd om te vertrekken. Roos huilen, maar ze zei zelf weer "alles moet de eerste keer zijn en als je het niet probeerd weet je het ook niet". Met lood in onze schoenen zijn Nicole en ik vertrokken. Onderweg was het erg stil in de auto en we misten alles en iedereen. Eenmaal thuis zijn we op de bank gaan hangen met de telefoon in onze hand. We wisten bijna zeker dat het mis zou gaan en dat gevoel werd bevestigd door een telefoontje van oma. Kom haar maar halen, want ze wil naar huis. Om 22.30 uur sprongen we weer in de auto met het gevolg dat ze een uurtje later thuis in slaap kachelde.

Nicole en ik vonden het helemaal niet erg. We vonden het fijn dat ze thuis was alleen toen haar ogen vanmorgen open gingen wilde ze weer terug, want ze wilde met haar neefjes en nichje wel ontbijten. Geen probleem en om half tien heeft Nicole haar even gebracht. Niet dat opa en oma ver weg wonen, maar je bent gauw een uurtje onderweg. Nicole en ik hebben vanmorgen dus gezellig met z'n tweetjes gegeten en dat was niet leuk. begrijp het niet verkeerd, we houden van elkaar en zijn ook heel graag bijelkaar, maar met z'n tweeën............dat klopt niet.

Zo, ondertussen krijg ik kramp in mijn vingers en dat is niet de bedoeling. Dus lieve kijkbuisbloglezertjes van mij, weltrusten en maak er een mooie dag van en wie weet tot vanavond, morgenavond of overmorgenavond.

Laafje Joost.

Fotofilm Fleur.....

2011-09-06T17:45:00.000+02:00

Vandaag is het ook precies vier weken geleden dat Fleur overleed. Tijdens de herdenkingdienst in de kerk hebben we ook een fotofilmpje van Fleur laten zien. Diegene die hem nog een keer willen zien moeten even op de onderstaande link drukken.

Fotofilm Fleur

Laafje Joost

De slaapkamer.....

2011-09-06T17:42:00.000+02:00

Zo en nu even een kort blog over wat ik echt wilde melden. Roos begint zo nu en dan wat los te laten en van de week kwamen we erachter dat ze de slaapkamer wilde veranderen. Aangezien Fleur en Roos op één kamer lagen snap ik best dat het voor Roos een moeilijke stap moet wezen om terug te keren naar zolder.

Roos is erg belangrijk voor ons en we doen er alles aan om haar te helpen. Gisterochtend werd ze wakker en voelde zich niet happy. We hebben school gebeld met de medeling dat Roos een dagje thuisbleef en zoals verwacht hadden ze hier geen probleem mee. We hebben het rustig aangedaan en tussen neus en lippen door hebben we ook de zolder veranderd.

Nicole had samen met Roos de kasten en bureaus al verschoven en aan mij de taak om het bed van Fleur uitelkaar te schroeven. Dit was een klusje van niets, maar toch was dit erg zwaar. Het bed van je kind uitelkaar halen waar ze jaren in heeft gelegen...........pfffft.........wat een klote klus. Ondertussen heeft alles een nieuw plekje gekregen en moeten we afwachten wanneer Roos er echt klaar voor is. Zij moet het aangeven en tot die tijd blijft ze lekker bij ons op de kamer liggen.

Laafje Joost

Een "onbekende"

2011-09-06T17:06:00.002+02:00

Zo mensen, daar zit ik weer. En dit keer kan ik jullie melden dat het mijn gevoel vrij kut is. Het kwartje begint langzaam aan te zakken en het besef dat Fleur er niet meer terugkomt word elke dag wat erger. Tsja......en de vraag is of ik jullie nu nog wel wat wil vertellen schiet regelmatig door mijn hoofd. Het antwoord is eigenlijk nee, maar voor mezelf zal ik toch nog even door moeten bloggen. Ten eerste, omdat ik het fijn vind, maar de belangrijkste reden is Roos. Deze griet heeft de afgelopen jaren zoveel gezien en meegemaakt dat als ze later wat ouder is en vragen heeft we haar dit dagboek kunnen geven. Tsja..... en als ik dan toch blog kan ik net zo goed jullie laten meelezen. Dit scheelt Nicole en mij een hoop uitleg en de telefoon staat dan ook niet de hele dag te rinkelen.

Voor de rest vindt ik het belangrijk dat we ook de situatie waarin we nu zitten omschrijven. Fleur heeft twee jaar kei en kei hard gevochten en jammergenoeg heeft ze het niet gehaald, maar dat betekend niet dat we klaar zijn. Zeer zeker niet en de klap die de kinderkanker mijn gezin heeft gegeven zal de rest van mijn leven waarschijnlijk blijven achtervolgen. Hoe we hiermee omgaan dat zullen we wel weer zien. Het zal een plekje moeten gaan krijgen en dat zal Nicole, Roos en ik ieder op zijn eigen manier moeten gaan doen.

Toch wil ik wel even zeggen dat de vraag "hoe is het nu in dat zwarte gat" niet echt bevoordelijk is om te stellen en ons niet echt verder helpt. Jaja, jullie lezen het goed. Van de week was er iemand hier in huis naar binnen gedrongen en vond het nodig om dit te vragen. Enigsinds vebaast zei ik dat het goed ging en we niet in een zwart gat zitten. Integendeel, wij zitten nu op een zwarte wolk en de bedoeling is dat wie die zo snel mogelijk inkleuren. Dit inkleuren doen we met zijn allen en de mensen die met van die rare vragen komen helpen daar niet echt aan mee.

De vraag waarom iemand zoiets vraagt snap ik niet en het idee om als "onbekende" zomaar een huis binnen te dringen snap ik al helemaal niet. De reden dat de "onbekende" dit doet is waarschijnlijk dit blog. Ik was laatst in Weert en daar zei iemand dat ze het raar vond om ons te zien. Omdat zij het blog meeleest kreeg ze het idee dat ze ons kende, maar besefde ook heel goed dat zij voor ons een "onbekende" was. Het klinkt allemaal erg verwarrend en stiekem is dat ook zo. Het mooie van alles is eigenlijk dat de "bekende" mensen tussen de regels door de echte Joost zien en daar gaat het om.

Nou mensen het blog gaat weer nergens over en het geen wat ik wou opschrijven zit nog steeds in mijn kop. Wat er in mijn hoofd zit lezen jullie zo wel.

Laafje Joost

Precies 2 jaar verder.........

2011-09-04T21:17:00.002+02:00

Daar zit ik dan, alleen op de Curacaukamer met op de achtergrond de muziek die Fleur graag hoorde als ze rust wilde hebben. Waarom ik hier nu zit zou ik niet weten, maar het moet even. Misschien heeft het te maken met de datums waarmee we nu aan het worstelen zijn. Voor de meeste mensen draait de wereld "gewoon" door en zijn de 3 en 4 september "gewoon" twee normale dagen. Voor mij zijn het ook "gewoon" twee dagen alleen zit er een dikke zwarte rand omheen. Waarom???? Gisteren, 3 september 2010, was het de dag dat Fleur haar arm werd geamputeerd en vandaag, 4 september 2009, kregen te horen dat ze kanker had.

Maar ja......wat moet je doen op deze rotte dagen. Om te beginnen zijn we gisteren maar weer eens naar het strand gegaan. Het Scheveningsestrand. Het Strand waar de vorige keer nog met zijn viertjes waren. Het laatste strandbezoekje van Fleur
Jullie zullen denk ik wel begrijpen dat het klote was. Roos had een vriendinnetje meegenomen en Nicole en ik zaten op een handdoekje naar die twee meiden te kijken. Het was fijn om te zien dat Roos plezier had, maar voor ons klopte het niet. Het plaatje zoals het eigenlijk hoort te zijn is niet juist en dat doet erg veel pijn. Dit keer geen spier of kneuspijn, maar pijn in de ziel. Eigenlijk weet ik niet zo goed hoe ik dat moet omschrijven, maar geloof me op mijn woord dat dat gevoel niet prettig is.

Het plaatje klopt niet !!!!!!

Vandaag hadden we een verjaardag van een vriendin. Het was er gezellig, maar ook hier klopte het niet. We doen ons best, maar beetje bij beetje missen we Fleur steeds meer. Het gevoel dat ze nu maar terug moet komen van vakantie is erg sterk, maar de gedachten dat dat nooit meer zal gebeuren maakt het erg zwaar.

Wat zal ze denken

Al met al hebben we een klote weekend achter de rug. We hebben en zijn prima vermaakt maar blijft het feit dat het niet klopt. We zullen in de toekomst wel vaker van dit soort dagen tegenkomen en hoe we daar dan weer mee omgaan......we zullen het wel zien.

Laafje Joost

Krik en Krak hebben pijn.....

2011-09-02T17:57:00.001+02:00

Voor de broodnodige variatie zal ik maar eens iets over Nicole en mijzelf vertellen. We hebben deze week allebei pijn. Met pijn bedoel ik dit keer een beetje veel spierpijn en een klein beetje veel kneuspijn. Wat is er gebeurt????

Krakkie Joost,

Ik moet nodig iets aan mijn conditie en aan mijn gewicht gaan doen. Nu weet ik dat ik vol slank ben en dat mij welbekende onepack nooit een sixpack zal worden, maar zolang ik niets doe zal het ook niet beter gaan. Reden genoeg om met de buurman Hessel te gaan boksen. Deze goede man zeurt al twee jaar aan me kop dat ik mee moet en nu was het dan zover.

Na een uurtje rekken, springen, sit ups, opdrukken, slaan en sparren verlieten we de gymzaal als herboren mensen. Ik had het gevoel dat ik de hele wereld aan kon en niets en niemand me meer in de weg stond. Tsjaaaa.........tot de volgende dag en dagen daarna. Spierpijn, spierpijn en nog eens spierpijn. Er doen dingen in mijn lijf zeer waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Lachen kon niet meer en als ik een boekje lees leven mijn armen een eigen leven. Maar goed, volgens de profs is dit normaal en kunnen we dinsdag "gewoon" op voor ronde twee.

Krikkie Nicole,

Roos wilde afgelopen woensdag in de stad een nieuwe tas kopen van haar verjaardagscentjes. Vol goede moed stapten we de deur uit, athans dat was de bedoeling. Hoe Nicole het heeft gedaan dat weten we niet, maar mevrouw liep in volle vaart met haar ellenboog tegen de deurkruk aan. Roos en ik natuurlijk lachen, maar toen de kleur uit haar gezicht wegtrok en ze langzaam in elkaar zakte zagen we toch dat het wel meenis was. Ik heb haar opgevangen en ze heeft even als een slappe vaatdoek in mijn armen gehangen. Na verloop van tijd ging het weer en konden we echt vertrekken.

In de auto zei ik voor de lol tegen Roos dat we naar de dokter moesten, maar uit de reaktie van Nicole begreep ik dat dat geen overbodige luxe zou zijn. Oeps!!!!! Nicole is niet kleinzerig en we zijn ook geen mensen die gauw bij de dokter zitten, maar nu werd het toch even een ander verhaal. Toen Roos haar tas had gekocht was de pijn zo erg dat we de huisarts hebben overgeslagen en direckt naar de EHBO van het LLZ zijn gereden. Hier zijn uiteindelijk foto's gemaakt en daaruit bleek dat er niets was gebroken, maar dat haar ellenboog wel zwaar was gekneust.

Ondertussen gaat het met Krik en Krak wat beter. Krik haar arm is nog steeds gevoelig en houden we ook scherp in de gaten en ik. Tsja......zoals ik me nu voel bestaat er best wel eens een kans dat er volgend jaar zomer toch een gestoomdelijnde man over het strand hobbeld.

Voor de rest wens ik iedereen een fijn weekend toe en de kans is vrij groot dat ik me morgen weer even meld. Mag dit niet lukken dan tot overmorgen of overovermorgen.

Laafje Krak

Roosje......

2011-08-31T14:01:00.002+02:00

Zo in ons overvolle programma van niets doen heb ik toch nog een gaatje gevonden om iets te schrijven. Het klinkt raar, maar we zijn op het moment een kei in het niets doen. Niet erg, maar als je afwasmachine na een anderhalf uurt nog niet leeg heb kan dat knap lastig zijn. Zo zijn er nog tal van voorbeelden, maar daar ga ik het nu niet over hebben. Wat ik in dit blog graag wel vermelden is dat we enorm trots zijn op Roosje. Roosje......een meisje die weet wat diabetes en kinderkanker betekent en die in haar leventje al meer voor haar kiezen heeft gehad dan een doorsnee kind van haar leeftijd.

Tot 3 januari 2008 was er hier geen vuilje aan de lucht en leefde ze haar leventje zoals het eigenlijk behoort te gaan. Lol, geiten, huilen, slapen, nog meer lol, school, enz, enz, enz. We hadden het goed voor elkaar, maar hadden ondertussen wel in de gaten dat er met Fleur iets aan de hand was. Het kind dronk per dag liters water weg en pieste meer dan de gimiddelde Nederlander. 's-nachts moesten we er erg vaak uit om haar te helpen en op de dag ging het niet veel beter meer. Nicole vertrouwde het niet en wilde voor de zekerheid even langs de huisarts. Miscchien had ze wel een blaasontsteking en het idee dat we met een pilletje of iets dergelijks alles weer in het gareel zouden krijgen stond mij wel aan.

Ik weet het nog als de dag van gisteren. We gingen op 4 januari 2008 met wat plas naar de dokter om vervolgens te vertrekken naar de Ikea en een verjaardag. Toen Nicole en Fleur bij de dokter zaten zat ik met Roos in de auto te wachten. Na verloop van tijd kwamen de dames terug met de mededeling dat we ons even moesten melden in Lange Lange Ziekenhuis van Zoetermeer, want er was iets in haar pies gevonden en haar bloedsuikers waren verkeerd. In het LLZ stonden de specialisten ons al op te wachten en kregen we in een kamertje te horen dat Fleur diabetes melitus type 1 had en dat we de Ikea en de verjaardag maar moesten vergeten, want Fleur zou de komende dagen het ziekenhuis niet verlaten.

BAM...........en vanaf dat moment veranderde ons leventje voorgoed en draaide het voor een heel groot deel om Fleur. Prikken, meten, voedingen uitrekenen, ziekenhuis bezoekjes en ga zo maar door. Toen we op 4 september 2009 ook nog eens te horen kregen dat onze lieve schat een Rhabdomyosarcoom (RMS) had was de maat vol. Het prikken, meten en voedingen uitrekenen bleven we doen, alleen kwamen daar de nodige chemo's, operatie's, slapenloze nachten en alle ellende die ik vergeet nog eens bij. Roos deed netzoals ons wat ze moest doen en daar ben ik bijzonder trots op. Wij hebben geprobeerd een weg te vinden en hebben haar zo goed en zo kwaad als het kon geholpen en begeleid in dit verchikkelijke traject.

Dit trajact van diabets en kanker heeft dus ongeveer drie en half jaar geduurd en Roos heeft in die periode een flinke deuk opgelopen. Op school ging het niet lekker en de nachten en dagen dat Nicole of ik bij Fleur in het ziekenhuis waren heeft haar erg op de proef gesteld. Het kindje werd erg onzeker en dat heeft en doet mij nog steeds enorm pijn. We hebben naar ons weten alles gedaan om er zowel voor Fleur te zijn, maar ook voor Roos. Het viel niet altijd mee, maar we hadden geen keus.

Ondertussen is Fleur overleden en breekt er voor ons een nieuwe onzekere tijd aan. We moeten de draad weer oppakken en Roos is de eerste die de zware stap heeft genomen. Ze zit weer hele dagen op school en doet wat ze moet doen. Wij brengen en halen haar elke dag op en kunnen al onze pijlen richten op haar. Een van die pijlen hebben we ook gebruikt voor haar verjaardag.

Afgelopen zondag hebben we haar tiende verjaardag gevierd en het was een groot succes. Uiteraard was het voor ons spannend en vreemd, maar ook voor de mensen die op bezoek kwamen. Roos haar verjaardag is de afgelopen twee jaar niet of nauwelijks gevierd en als hij gevierd werd was dat in het ziekenhuis of op een moment dat het met Fleur niet goed ging. Genoeg redenen om Roos dit jaar eens goed in het zonnetje te zetten. We hadden wel besloten dat we het klein zouden vieren. Klein betekend bij ons dat er een mannetje of 60 was. Het touwtje hebben we om elf uur uit de brievenbus gehangen en om vier uur trokken we hem weer naar binnen.

Het weer werkte niet mee, maar ondanks alles konden we iedereen goed kwijt. De mannen stonden in de veranda, de dames zaten in de woonkamer en de kids zaten boven. Aan het einde van de dag zijn we met een groep van 20 man nog wezen wokken om vervolgens om een uurtje of negen Roos te deponeren in haar bed. Toen we de volgende ochtend wakker werden en vroegen hoe ze het vond zei ze gelukkig dat ze echt jarig was geweest. Dit was fijn om te horen.

Bijdeze willen we iedereen die geweest zijn ook bedanken voor de kadotjes en alle gezelligheid. Het doet ons goed te zien dat we niet alleen zijn en dat Roos alle aandacht heeft gekregen die ze heeft verdiend.

Zo en nu nok ik ermee, want we gaan de stad in. Jullie veel plezier en je weet het......probeer te genieten!!!!!!

Laafje Joost

2011-08-29T08:06:00.000+02:00

HOERA ROOS

10 JAAR

Pfffft......Dat is eruit......

2011-08-27T16:08:00.000+02:00

Zo lieve kijkbuisbloglezertjes van me, daar ben ik weer en om gelijk maar met de deur in huis te vallen......ik voel me diep en diep ellendig. Toch heb ik besloten om even iets te bloggen en hoop op die manier iets meer lucht te krijgen in mijn hoofd. Wat er nu precies in mijn koppie om gaat weet ik zelf niet eens laat staan dat ik het moet verwoorden. Gelukkig doet het geen zeer, maar het gevoel dat er een paar vrachtwagens doorheen hebben gereden is wel merkbaar. Waar ik dus moet beginnen is eigenlijk een groot raadsel, maar we wagen het ermaar op.

Om te beginnen wil ik toch eens zeggen dat ik schijt van sommige reacties. Zelf probeer ik me aan te leren dat ik nooit op een reactie moet reageren en wil met klem vragen of jullie dit ook niet meer willen doen. Een reactie is een reactie en daarmee basta. Ik vind het prima wat iemand schrijft en als ik het er niet mee eens ben dan verwijder ik het wel. Ik snap ook heel goed dat er mensen zijn die graag willen discuseren over een bepaald onderwerp, maar doe dat in het vervolg alstublieft niet hier meer. Hier zijn ongetwijfeld forems voor. Gebeurd het nog één of twee keer dan sluit ik het blog af en ga verder op de ouderwetse manier.

Nu nog één ding. In het verleden heb ik het blog open gesteld voor iedereen en heb toen ook gevraagd of iedereen die een reacties plaats wil aangeven wie hij of zij is lees hier Ik hoop dat de anonieme lezer hieraan wil mee werken en als dit niet gebeurt verwijder ik de anonieme reactie.

Zo.....pfffft.....hijg, hijg.....al dagen struikel ik in mijn kop al over dit onderwerp, maar het is eruit en lucht op. Nu wil ik alleen nog maar schrijven wat ik denk, zie, voel en meemaak. Om te beginnen kan ik melden dat de situatie waar ik nu in zit erg raar is. Hoe ik me voel verschilt per uur en dat kan best wel eens lastig zijn. Wat het er niet leuker op maakt zijn alle instanties. De verzekeringen, maar ook de bedrijven die de spuitjes, sondevoeding, slangetjes en meer van dat soort zaken leverden willen hun spullen terug. Uiteraard snappen we dit, maar waarom moet dit daags na het overlijden of daags na de herdenking plaats vinden. Het liep van de week zo hoog op dat Nicole zelfs riep dat ze verdomme net haar ogen dicht had en direct al beginnen te zeiken over het terughalen van spullen. Erg erg vervelend, maar alles is nu de deur uit en dat is fijn. Oja......de verzekering had vernomen dat Fleur was overleden en een nieuw polisblad was dus wel handig. Ze hebben gelijk, maar zo´n brief komt hier snoeihard binnen en wat ons betreft kunnen ze dit in de toekomst bij anderen op een ietswat subtielere manier aanpakken.

Wat een zeikerd ben ik hé, maar ik heb ook goed nieuws. Tijdens de herdenkingsdag van Fleur hebben we in de kerk en en in de sniep en collectedoos van stichting opkikker neergezet. De bedoeling was dat iedereen zijn potomonee moest opentrekken en wat zou doneren. Dit is gebeurd en met trots kan ik ook melden dat er maar liefst 1350 euro inzat. We hebben van de week het geld weggebracht en gestort op hun rekening. Wat wij van onze opkikkerdag hebben begrepen is dat er ongeveer duizend euro nodig is om een heel gezin in het zonnetje te zetten. Bijdeze willen wij iedereen die iets hebben gegeven heel erg bedanken en uit ervaring weten we ook dat het goed word besteed. Nogmaals bedankt.

Zo en ondertussen is het zaterdagmiddag en hebben we de slingers en balonnen voor Roos haar verjaardag weer op gehangen. Jaja, Roos is maandag jarig en dat wordt zondag al gevierd. We houden het dit jaar klein, maar zullen er alles aan doen om Roos het verjaardagsgevoel te geven wat ze al drie jaar niet heeft gehad. De taarten, die Nicole altijd zelf maakt, zijn bijna klaar en de laatste dingen zijn vanmiddag weer in huis gehaald. Tussen deze activiteiten door zijn we ook begonnen met het bekijken van de herdenkingsfilm. Zoals de meeste mensen wel hebben gezien hebben we tijdens de herdenking een fotograaf laten rond lopen en stond er achter een zuil een camaraman opgesteld. De foto´s moeten nog komen, maar de film hebben we gisteren mogen ontvangen. Er is maar 1.43 beeld materiaal en dat is erg fijn. Alles staat erop en het ziet er tot nu toe nog netjes uit. Wij zijn gestopt bij het filmpje van Roos en en Fleur en dit is voor mij ook het moment dat jiullie dit mogen zien.

Fotofilm Roos en Fleur

Zo ondertussen is het een blog geworden wat ik niet had verwacht. Jullie voor de rest nog veel plezier en wie weet schrijf ik vanavond, morgen, over morgen of over over morgen nog wel iets. Tot die tijd ga ik genieten van alles en iedereen om me heen.

Allemaal een dikke knuffel van een Laaf

Hoe het nu gaat??? Ik weet het niet......

2011-08-23T15:45:00.003+02:00

Vandaag is het precies twee weken geleden dat Fleur is overleden. Twee weken lijkt niet veel, maar in ons geval dus wel. Er zijn de eerste week veel mensen over de vloer geweest en tussen de bedrijven door hebben we samen met Ellen van De Wending ervoor gezorgd dat Fleur op een Fleurwaardige manier werd weggebracht.

De herdeningsdag, die vandaag een week gelden was, heeft naar horen zeggen erg veel indruk achter gelaten. Wat die dag voor mij helemaal bijzonder maakte is dat Fleur overal vanaf wist. Ze heeft de eigengemaakte kist gezien, wist dat we naar de sniep gingen, wist in grote lijnen wat er in de kerk ging gebeuren en wist ook dat Nicole en ik, in het crematorium, op het knopje zouden gaan drukken. De muziek die we hebben gebruikt is door Fleur zelf uitgekozen netzoals alle foto´s die we hebben laten zien. De fotofilmpjes die we in de kerk hebben laten zien komen nog op het blog, maar daar ben ik nu nog niet klaar voor.

De dagen na de herdenking werden gevuld met visite. We zijn als eerste begonnen om de bloemenzee te sorteren. Roze, witte en rode rozen, maar ook de zonnenbloemen, hortensia´s en gerbera´s staan nu allemaal bijelkaar in een vaas of emmer. Alle kaartjes die eraan aan zaten hebben we verzameld en liggen netzoals alle andere kaarten netjes in een mandje. Jaja, we hebben zoveel kaarten gekregen dat ik bij dag twee al ben gestopt met lezen. Tot op de dag van vandaag komen er nog steeds kaarten binnen en dat is erg fijn.

Tsjaaa......en nu vragen de meeste zich natuurlijk af hoe het nu met ons gaat. Hier kan ik vrij duidelijk over zijn. We missen Fleur enorm en voelen ons ronduit klote. We praten met elkaar en proberen zo goed en zo kwaad als het kan de draad weer op te pakken. Het ene moment heb je het gevoel dat je de hele wereld aan kan en het andere moment juist weer niet. Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik voel. Als dit het is wat je moet voelen als je je kind bent verloren dan ga ik me bijna schuldig voelen naar Fleur. Het klinkt stom dat weet ik, maar zo voelt het nu wel.

Voor de rest kan ik melden dat we ook een weekend in Weert zijn geweest. Hier wonen onze vriendjes die we ooit hebben leren kennen in Villa Pardoes en ook dit was raar. Fleur kwam daar graag over de vloer en wij, maar zeker Roos, hebben haar gemist. Guy had een slaapfeestje gehad en kwam verkreukeld thuis en moest eerst bijslapen. Roos had dus niemand om mee te kletsen of om mee te geiten en dat....tjaa.....dat doet dus zeer. Voor de rest was de heen en terugreis erg zwaar. We zijn nu met zijn drietjes en in de auto is dat goed te merken. Ik mis haar commentaar, de knietjes in mijn rug, maar vooral de praatjes en lol die ze had met Roosje.

Afgelopen zondag waren we weer thuis en hebben met de buurtjes een BBQ geregeld. Aan het einde van de rit hadden we zoveel vlees over dat we het gisteren nog maar eens dunnetjes hebben over gedaan. Uiteindelijk kunnen we terugkijken op een fijn weekend met heel veel lieve mensen om ons heen. Wat ik nu zeg klinkt misschien afgezaagd, maar Fleur had het denk ik niet anders gewild. We moeten positief blijven en daar horen de leuke dingen ook bij.

Al met al weet ik niet zo goed hoe het nu gaat. Mijn gevoel vliegt van hot naar her, ik loop als een kip zonder kop rond, doe de dingen die gedaan moeten worden en aan het eind van de dag ben ik blij dat ik in bed lig.

Voor de rest wens ik jullie weer veel plezier met jullie ding en wie weet tot morgen. Mag dit niet lukken dan tot over één, twee of misschien wel zes dagen.

Laafje Joost

De herdenkingsdag.......

2011-08-18T00:42:00.000+02:00

Zo lieve mensen, daar ben ik weer. Waar ik moet beginnen zou ik niet weten, maar toch wil ik proberen iets te vertellen over Fleur haar herdenkingsdag. Deze dag bestond voor mijn gevoel uit een paar onderdelen. Het sluiten van de kist, het verlaten van het huis, de kerk, het crematorium, de sniep en uiteraard weer thuis.

Het sluiten van de kist,

Dit is zachtjes uitgedruk een kut klus. We zijn wakker geworden en hebben allemaal ons dingetje gedaan tot 10.00 uur. Dit was de tijd dat Ellen zou komen. Niet dat we het alleen konden, maar we wilden het sluiten van de kist ook op de foto hebben. Ondertussen tikde tijd verder en werd de druk groter. Om 10.15 uur was het echt zover en na de laatste kusjes, streeltjes en lieve woordjes heb ik de deksel gepakt en voorzichtig over Fleur heen gelegd. De zes witte knopjes heb ik toen in de kleine gaatjes gestopt en samen met mijn meiden hebben we de deksel vastgedraaid. Pfffft.......klote zooi.
Het verlaten van het huis,

Om 11.00 uur stroomde het huis weer vol met de mensen die we graag om ons heen hebben en na een uurtje heeft Ellen duidelijk verteld wat er van iedereen werd verwacht en wat iedereen moest doen. Nadat zij de taken had verdeeld was het zover. Samen met mijn zwager Robin hebben we Fleur via de achtertuin weggebracht. Omdat ik achteruitliep en niet goed kon zien waar ik liep ging het bijna mis. We konden de draai niet maken en ik moest verplicht de struiken in met het gevolg dat mijn voeten vastkwamen te zitten. Gelukkig liep het met een sisser af, maar het was wel even spannend. Daarna zijn we langs het klimrekje gelopen waar ze jaren heeft gespeeld. De mensen uit de buurt stonden als een soort erehaag langs het veld en dat was erg fijn. Met een naar gevoel liepen we langs de voordeur om vervolgens achterin de auto van Ellen te gaan zitten.

De kerk,

Tsjaa, wat moet ik hier nu over vertellen. Moeilijk......de kerk zat vol en vol betekend dat er 650 mensen waren. Ik hoef dus niet te vertellen wat daar is gebeurt, maar kan jullie wel vertellen hoe ik dit uur heb ervaren. Uren, dagen en wekenlang hebben we naar dit uur toe gewerkt. We hadden zo gehoopt dat Fleur beter zou worden en we haar nog 50 jaar lang de liefde konden geven die we wilde geven. Dit mocht niet zo zijn en die liefde van 50 jaar hebben wij haar nu gegeven.

Toen wij binnen kwamen hebben we de filmpjes en muziek gecheckt en hebben verteld hoe hard alles gedraaid moest worden. Toen dit allemaal ok was konden de deuren open. De kerk stroomde vol en zoals vele hebben kunnen zien brak er lichte paniek uit. Ik werd neveus, wilde niet zitten en heb heel veel water gedronken. Probleem was dat de teksten van Nicole en mij nog thuis lagen. Kut wat nu, in overleg met Ellen is mijn schoonvader heen en weer gereden met het gevolg dat de hele herdenking 5 minuten vertraging had. Achteraf had het zo moeten zijn, want in die 5 minuten zijn er nog heel wat mensen binnengekomen.

Toen was het zover, verhaaltje zus, filmpje zo en voordat ik het wist stond ik met met Robin en bijde opa's naast de kist van Fleur. Enorm zenuwachtig, maar zo blij dat alles was gegaan zoals we hadden gehoopt. Ik zag voor de eerste keer dat de kerk tot zijn strot vol zat en was enorm blij met de sprekers die we hadden uitgezocht. Stuk voor stuk hebben ze dingen verteld en zoals ik het zag en voelde kwam het recht uit hun hart.

Toen was het moment daar dat Fleur echt weg moesten dragen. De muziek werd gestart en op het goede moment werd de kist gepakt (48 sec) en op het goede moment liepen we weg (1.13 sec). De muziek hoorde ik niet meer en was alleen maar gefocust op die auto die 30 meter verderop stond. Naar mijn idee liepen we te snel en heb ook geprobeerd de de snelheid te verminderen. Toen ik uiteindelijk zag dat we op het juiste moment aan het einde zou zijn (2.44 sec) werd ik weer redelijk ontspannen. Ik heb heel even om me heen gekeken en heb oogcontact met Sylvia, Cock en Richard gehad. De rest leek er niet te zijn. Uiteindelijk stap je met een naar gevoel de auto in en toen we wegreden zag ik dat iedereen stokstijf bleef staan.

Het creamatorium,

Uit de kerk zijn wij direckt naar het crematorium gegaan. Dit was niet leuk, maar het moest. Nicole en ik hadden besloten dat we zelf op het knopje zouden drukken die de oven in werking zou zetten. Roos wilde hier niet bij zijn en is opgevangen door de opa's en oma's die in de kamer ernaast stonden. Omdat ik niets met het creamtorium heb was het voor mijn gevoel ook erg snel klaar.

Nicole en ik hebben samen de kist op de oventafel gelegd en zeiden al erg snel tegen elkaar dat het moest gebeuren. Nicole heeft het steentje met het crematienummer C3116 op de kist gelegd en we gaven de goede man van het crematorium de opdracht om de computer in te schakelen. Hij ging even weg en zei toen hij weer terug was dat, als het groen lichtje zou gaan knipperen, we konden drukken. Toen dit gebeurde hebben we van 3 naar 0 geteld en hebben samen het hele proces in werking gezet.

De oven ging open, de kist werd naar binnen geduwd en de oven ging weer dicht. Niets mis mee, alleen vond ik het een naar gezicht dat de deur bleef hangen. Of dit nu zo hoorde weet ik niet, maar die halve bloem en vlinder die ik nog zag staan wel op mijn netvlies gebrand. Toen de deur na verloop van tijd dicht viel moest Nicole erg huilen. Ik heb haar even beet gepakt en twee tellen later waren we die ruimte zat en wilde snel naar Roosje toe. Na de nodige knuffels zijn we samen met Roos en de opa's en oma's vertrokken.

De sniep,

Wij als gezin houden van gezelligheid en hadden daarom ook besloten dat we na de crematie iets zouden gaan drinken met de mensen die we graag zien. Lotgenoten, buren, vrienden, familieleden, maar ook de mensen van school en het ziekenhuis kregen de gelegeheid om even te komen. Onder het genot van een glaasje fris, wijn, en bier hebben we voorzichtig de eerste stappen gezet in ons nieuwe leven. Er is enorm veel geknuffeld en het deed ons goed dat iedereen er was. Het leuke zelf was dat er mensen bij liepen die geen uitnodiging hadden gehad. We hebben het maar zo gelaten en gelukkig kunnen we terugkijken op een heel fijne snieptijd.

Weer thuis,

Rond 17.30 uur kwamen we weer thuis. Mensen, mensen, mensen we liepen werkelijkwaar een grote bloemenzee in. Niet normaal zoveel. De kamer stond zo vol dat we ons geen raad wisten. Het probleem werd nog groter toen de 25 mensen kwamen die even bleven eten. Jaja lieve kijkbuisbloglezertjes van me, het huis zat weer vol. Gezelligheid daar houden wij en de plaatselijke chinees was denk ik ook wel blij. Uiteindelijk was iedereen vertrokken en waren we echt nog maar met zijn drietjes over. Pijnlijk, maar het was niet anders. Nicole is met Roosje in bed gaan liggen en ik heb bij de buurtjes nog wat gedronken. Vervolgens heb ik om 00.00 uur de lichtjes uitgedaan en ben toen ook maar gaan liggen.

Laafje Joost

De herdenkingsdienst van Fleur......

2011-08-16T22:25:00.000+02:00

Lieve, lieve mensen. Het was een dag om nooit meer te vergeten. Ik moet alles even laten bezinken en als ik er aan toe ben ben maak ik het blog.

Laafje Joost

De laatste dag en avond......

2011-08-16T09:15:00.000+02:00

En daar zit ie weer. Verscholen achter de computer, omdat mijn gevoel zegt dat ik moet bloggen. Dit bloggen moet nu gebeuren, want zoals het er nu uitziet kan het wel eens een emoitioneel dagje gaan worden en heb ik vanavond om die reden ook geen zin. Probleem met dit soort dagen is dus dat er heel veel gebeurd. Zo ook gisteren. Gisteren was de dag dat we Fleur in ons eigen gemaakte en ons eigen beschilderde huisje hebben neergelegd.

Al dagenlang werken we gevoelsmatig naar dit moment en om een uurtje of elf waren we klaar voor stap 1. Dit was het neerzetten van de kist in de woonkamer. Vreemd, maar Nicole heeft met veel liefde het bedje op gemaakt. Toen heeft ieder weer even zijn eigen ding gedaan. Wat Nicole heeft gedaan weet ik eigenlijk niet en ikzelf ben Roosje even naar de stad geweest om schoenen te kopen. Daarna heb ik haar het crematiegebouw laten zien en zijn vervolgens even naar de locatie gereden waar we in een besloten kring nog wat gaan drinken.

Eenmaal weer thuis tikte de klok verder en om 15.15 uur waren we klaar voor stap 2. Fleur naar benden dragen. Ik had telefononisch met Ellen besproken hoe ik zoiets moest doen en wat ik moest doen ingeval van nood. Roos hadden we tijdens dit onderdeel even bij Suus gebracht, omdat we dachten dat dit wel eens te heftig voor haar zou zijn. Maar goed, eenmaal boven bonsde mijn hart me in de keel. We hebben haar voor de laatste keer een kus gegeven en in gedachten heb ik aan Fleur gevraagd of ze een beetje wilde meewerken.

Mensen hoe we het hebben gedaan weet ik nog niet en het klinkt misschien een beetje lullig, maar het fijn om te doen en het ging perfect. Toen ik Fleur optilde moesten we haar even in de goede positie leggen, maar de rest ging vanzelf. Het gevoel dat ik haar voor de laatste keer naar beneden moest dragen schoot uiteraard door mijn hoofd, maar toen we haar in het nieuwe huisje hadden gelegd was het goed. Meer dan goed zelfs. Nicole heeft op haar manier de woonkamer weer verbouwd en het ziet geweldig uit. Fleur ligt nu netjes beneden omringd door bloemen en vlinders waarvan ze zo hield.

's-avonds was er voor alle oma's, opa's brussen en onze lieve buurtjes nog een gelegenheid om afscheid te nemen. Dit was erg vervelend, maar het was ook mooi. Het verdriet wat je dan ziet zijn tranen van liefde. Ik zag dat iedereen Fleur gaat missen, maar dat ze allemaal blij voor haar waren. Heel vreemd allemaal, maar zeer bijzonder.

Toen iedereen weg was brak onze avond pas echt aan. Roos wilde er een chipyavond van maken en op de bank hangen, maar na een half uurtje was mevrouw het spuugzat en wilde heel graag naar bed. Nicole en ik zijn toen nog even naar beneden geweest en zijn uiteindelijk na de nodige tranen ook vertrokken naar de lakenstraat. We hebben Fleur alleen beneden gelaten en hebben geluisterd naar wat ze ons vaak zei, "jullie moeten ook uitrusten". Het viel niet mee om haar achter te laten, maar we hebben wel gedaan.

En vandaag........we zullen het wel zien.

Laafje Joost

Moeder en dochter......

2011-08-15T23:58:00.002+02:00

NIET de Dorpsstraat in !!!!!!

2011-08-14T23:37:00.001+02:00

Zo lieve mensen het is bijna zover en het voelt alsof er een steen in mijn maag ligt. Ondanks die steen moet ik op het laatste moment toch nog het één en ander regelen. Niet erg en dit blog is daar een onderdeel van. Vanmorgen ben ik met Ellen even naar de kerk geweest en we hebben gezien dat er daar enorm veel mensen in kunnen. Probleem is echter dat het parkeren bij de kerk wel eens een probleem kan worden.

Hoe druk het dinsdag wordt dat kan ik niet vertellen, maar het is wel verstandig dat jullie NIET de dorpsstraat in rijden. Wie hier inrijd kan wel eens in de problemen komen en voordat je weer terug bent ben je zo 10 minuten verder. Het meest verstandige is dat jullie de auto parkeren op de Osijlaan. Hier is een grote parkeergarage en buiten is er een grote parkeerplaats waar je kunt staan met een blauwe kaart / geldautomaat. Voor de rest kan ik jullie melden dat we een redelijk druk programma hebben en we ook echt om 13.30 uur beginnen.

Laafje Joost

Een mededeling....

2011-08-14T12:43:00.003+02:00

Lieve mensen

We hebben net met Ellen een gesprek gehad. Hier is besproken over hoe en wanneer we Fleur in de kist moeten leggen. Dit gaat morgen dus gebeuren en dat willen wij in alle rust doen. Dit betekend dat we morgen dus geen bezoek meer aan huis willen hebben. Als er nog iemand is die afscheid van Fleur wilt nemen moet dat dus vanmiddag doen.

Joost

Het condoleeruurtje op school.....

2011-08-14T06:42:00.000+02:00

3.00 uur, 4.00 uur, nog een paar keer draaien en de klok staat op 5.00 uur, maar om half zes dacht ik flikker nu maar een eind op met dat bed ik ga eruit. Om op deze manier in bed te blijven is het ook niet met het gevolg dat ik de nacht hooguit vier uurtjes met de ogen dicht heb meegemaakt. Klote zooi, ik wil ook slapen, want ik ben het zat, maar ja het is even niet anders. Dan maar naar beneden en met een bak koffie op het blog de dag van gisteren te omschrijven. Jaja, gisteren hebben we de tweede alinia van het inlegvelletje afgewerkt en dat was de condoleance op school.

De zaterdagochtend zelf werd ik gewekt door Nicole. Mijn lieve schat zat in elkaar gezakt naast Fleur en moest enorm huilen. Het gesnik en gesnotter kwam uit het diepst van haar ziel en dat was, hoe vreemd het ook klinkt, fijn om te zien. Ik vind enrom veel troost in muziek en lul met iedereen die ik tegenkom en het laatste beetje wat dan nog overblijft blog ik van me af. Nicole verwerkt haar verdriet op een andere manier en daar is het huilen gelukkig een onderdeel van.

Voor de rest ben ik op mijn manier bezig geweest met de herdenkingsdag. Samen met mijn zwager heb ik de volgorde van de muziek doorgelopen en kwam tot de conclusie dat er bepaalde nummers niet gedraaid kunnen worden, omdat dat echt niet gepast is in de kerk. We hebben er om gelachen, hebben de nummers hard gezet maar het kan "gewoon" niet. Om een uurtje of drie was het dan zover en gingen we gewapend met de opa's en oma's naar school om het beetje mensen te ontvangen die ons nog even wilde condoleren.

Allememaggies zeg, wat een drukte. Ik had het me iets anders voorgesteld. Als je zegt dat er 200 mensen waren geloof ik het, maar als er iemand is die 300 zegt geloof ik het ook. Wat een opkomst zeg. In mijn stoutste dromen had ik dit niet nooit durven dromen. Uiteraard was het fijn dat er zoveel kwamen en dat betekend voor mij dat Fleur het goed voor elkaar had. Via deze weg wil ik iedereen bedanken voor de lieve woordjes en fijne knuffels. Het doet ons goed en op een bepaalde manier putten wij ook hier wat kracht uit.

Ondertussen zijn we nog maar een twee en een halve dag verwijderd van de dinsdagmiddag en het onbekende vreemde gevoel waar ik mee loop wordt steeds erger. Vandaag ga ik met Ellen even gezellig naar de kerk en zullen we de laatste dingen gaan regelen. De rest van de dag zal wel weer gevuld gaan worden met lieve mensen om ons heen. We weten dat er zowiezo weer een stuk of 25 komen en dat is fijn. Nu ga ik even douchen, want ik stink. Mensen eetsmakelijk allemaal en wie weet tot zo. Lukt dit niet dan tot morgen of overmorgen.

Laafje Joost

De thuiscondleance.....

2011-08-13T09:47:00.001+02:00

Om te beginnen wil ik toch zeggen dat ik anders aankijk tegen het woordje respect. Volgens vele hebben wij dit verdient en als ik Wikipedia moet geloven betekend respect ook aanzien, eerbied of waardering, die men heeft voor (of ontvangt van) iemand vanwege zijn kwaliteiten, prestaties of vaardigheden. Twee jaar lang heb ik samen met Nicole en Roos meegevochten en kom tot de conclussie dat we geen andere keus hadden en we "gewoon" gedaan hebben wat er van ons werdt verwacht. Fleur helpen en bijstaan!!!!!

Maargoed, als we dan toch iemand het respect willen geven dan geef ik dan voor de volle 100% aan Fleur. Zei is degene die mij heeft geleerd om te gaan met tegenslagen en hoe je ook op een andere manier tegen bepaalde zaken kan aankijken. Maar ook dat je elke dag moet genieten van alles en iedereen om je heen. Nee, mijn kleine lieve Fleurtje zie ik eigenlijk als mijn grote voorbeeld. De kracht en levenslust die zij uitstraalde en in haar had zat was van ongekende hoogte en daar ben ik bijzonder trots op.

Bijzonder, dat is ook zo'n mooi woord. Gisteren was er hier huis voor iedereen de mogelijk om afscheid te nemen van Fleur. Ik kreeg aan alle kanten te horen dat mensen blij waren dat ze mochten komen en dat ze het fijn vonden dat wij hun die gelegenheid boden. Ik persoonlijk zie dit heel anders. Er zijn zoveel mensen die Fleur kent en of dat nu om school, kennissen, familie of ziekenhuis gaat, wij vinden het belangrijk dat iedereen de mogelijk moest en nog steeds moet krijgen om afscheid te nemen van Fleur. "gewoon" omdat jullie ook een hoofdstuk moeten afsluiten.

Op de dag dat wij in dit huis kwamen wonen hebben ook een touwtje uit de brievenbus gehangen met de mededeling dat hij er niet voor niets hangt. Het simpele touwtje geeft aan aan dat iedereen hier altijd welkom is. Gisteren zijn hier ontzettend veel mensen, ongeveer 70, over de vloer heen gekomen en dan hebben we het maar niet over het aantal dat dinsdag, woensdag en donderdag zijn gekomen. Die bekende drempel waar mensen wel eens tegenaan lopen proberen wij altijd zo laag mogelijk te houden en volgens ons lukt dat aardig. Er waren er zelfs een paar die gelukkig zeiden dat er helemaal geen drempel was. Dit was fijn om te horen en als ik Nicole moet geloven is die drempel die meestal bij de deur ligt nu vervangen door een kuil.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat we het fijn vinden dat jullie komen. Wij zijn echt mensen mensen en iedereen is en blijft hier welkom. Fleur had dit niet anders gewild. Jullie mogen het best weten dat elke vezel en elke snaar in mijn lijf zeer doet en dat mijn hart dwars door het midden ligt en het idee dat we nu zonder Fleur verder moeten maakt mij bang, héél erg bang, maar toen ik gistermiddag met onze lieve begrafenisondernemer Ellen een rondje door Zoetermeer reed zag ik voor de zoveelste keer dat de wereld wel "gewoon" doordraaide. Dit heeft mij weer met bijde benen op de grond gezet en voor mijn gevoel sta ik daar nog steeds. Hoe wij verder moeten dat zou ik echt niet weten en daar maak ik me nu even geen zorgen om. We leven nog steeds met de dag en laten alles maar op ons afkomen.

Vanmiddag is de condoleance op school en hoe dat gaat worden......we zullen het wel zien.

Laafje Joost

Even een blogje tussendoor.....

2011-08-12T11:01:00.002+02:00

Zo daar zit ik weer. Verscholen achter de laptop te bedenken wat ik nu moet schrijven. Fleur is overleden dat is nu wel duidelijk, maar dat er zoveel dit blog meelezen en dat er ook zoveel mensen buiten dit blog meeleven dat had ik niet verwacht. De reacties zijn enorm en dat vinden we erg fijn en dan heb ik nog niet eens over de facebook en hyves van Nicole, Roos, ikke en zeker die van Fleur. Naast het digitale netwerk klapperd de brievenbus ook meer dan één keer. De postbode brengt iedere dag een stapel kaarten dat het niet anders kan zijn dat zij nu met een hernia rondloopt.

Daarnaast vinden wij het erg fijn dat iedereen de moeite neemt om hier te komen. De een wil Fleur wel zien de ander niet, maar iedereen die komt die komt uit liefde. Ze komen werkelijkwaar overal vandaan. Sommige reizen "gewoon" even 700 kilometer, blijven dan 2 uur om vervolgens weer die 700 kilometer terug te rijden. De ander zegt dat ze de vakantie vroegtijdig hebben afgebroken en de volgende komt elke dag een keer of tien over de vloer.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik voel dat we niet alleen zijn en dat we merken dat Fleur bij vele een speciaal plekje heeft. Dit doet ons goed.

Maargoed, naast het slijmen wat ik nu doe gaat het leven hier wel "gewoon" door. Fleur ligt heerlijk te slapen terwijl wij elke dag druk bezig zijn met dingen. Soms loop ik als een kip zonder kop rond en het andere moment ben ik druk bezig met de herdenkingsdag. We doen erg ons best om de herdenking van aanstaande dinsdag tot een mooi iets te maken. We hadden al de nodige voorbereidingen getroffen, maar Ellen, de begrafenisondernemer van De Wending, helpt ons mee en ze doet het meer dan perfect.

Voor de rest hobbelen we hier maar wat door. De envoloppen waar de kaarten inzaten zijn geschreven door naaste familieleden en de vader van Nicole hebben we maar omgedoopt tot koffiejuffrouw. Het avondeten wordt op het moment verzorgd door de lieve mensen die bij ons in de buurt wonen en elke keer hebben we meer dan genoeg.

Naast alle fijne bezoekjes blijft wel het feit dat iedereen komt om één bepaalde reden en dat is Fleur. De pijn die ik voel is nog steeds niet te omschrijven en die emotionele boot waar ik op zit die deint als een gek op en neer. Het gevoel dat mijn strot dicht word geknepen wordt met de dag erger en we zien ook erg tegen het moment op dat ze definitief de kist in moet. Als dat gebeurd is dan moeten we het met de herineringen, films en foto´s doen. Het ergste wat ik nu van alles vind is dat ik haar stem kwijt ben. De grote bek, maar ook haar scherpe comentaar en haar lieve lach. Het besef dat ik haar nooit, maar dan ook nooit meer live zal horen doet pijn. Héél erg pijn.

Laafje Joost

De herdenkingskaart.......

2011-08-11T09:50:00.000+02:00

Lieve lieve mensen,

De afgelopen weken heeft Fleur enrom hard gewerkt aan haar eigen kaart. Uiteraard hebben Nicole, Roos en ik haar wel wat geholpen, maar uiteindelijk heeft Fleur de knopen doorgehakt. Afgelopen maandag zijn door Fleurtje zelf nog wat dingen veranderd. De kleur van de tekst was niet naar haar zin en in de fotocollage zijn foto's verplaatst en weggehaald.

Het schilderij wat jullie zien heeft Fleur trouwens gemaakt op de dag dat ze te horen kreeg dat ze niet meer beter kon worden. Zonder dat iemand het wist heeft ze de kwast gepakt en toen Nicole en ik naar bed gingen lag het als kado op ons bed.

Om de teksten beter te kunnen lezen moet je even op de foto klikken.

Hoe het ging......

2011-08-10T14:20:00.000+02:00

Zo daar zijn weer. Om te beginnen kan jullie melden dat ik verlopig door zal blijven bloggen, omdat het proces waar we nu in verzeilt zijn geraakt ook bij ons leven hoort. Daarnaast moet ik het voor mezelf blijven doen, want de kans is groot dat ik in parnassie beland als ik definitief stop ;-)

Maar goed, in dit blog wil ik proberen te omschrijven wat er nu allemaal is gebeurd voordat Fleur overleed. Hoe ik dit nu precies moet omschrijven is valt niet mee en laat om die reden ook mijn gedachten de vrije loop gaan.

De afgelopen 2 dagen heeft Fleur zich gedragen als een bikkel. Mevrouw had dus geen pijn en op de goede momenten heeft ze ook nog even wat schilderijtjes gemaakt. 's-avonds hebben we met zijn viertjes op de bank gehangen en hebben tijdens de film wat chips gegeten. Eigenlijk was het een avond zoals we die al twee weken beleven. "gewoon" fijn met zijn viertjes. Na de film werden onze wegen gescheiden en ben ik met Roos naar boven gegaan. Omdat ik al 2 dagen heel erg slecht had geslapen leek het mij verstandig om direct naar bed te gaan om wat bij te slapen. Om een één of andere reden lukte dit niet en daar baalde ik goed.

Ondertussen hoorde ik Nicole beneden wat rotzooien. Allemaal prima, maar om 23.30 uur kwam ze naar boven met de vraag of het verstandig zou zijn om Fleur wat extra morfine te geven, want ze kreeg het wat benauwd. Dit mochten we van de artsen doen en hebben dit dus ook gedaan. Ondertussen mocht ik niet meer naar boven, maar na een kwartiertje ben ik toch gegaan, want ik was helemaal kapot. In bed lag ik maar te draaien en besloot toen maar om even beneden te gaan en te kijken of mevrouwtje al sliep. Fleur lag in de tuinstoel en tot mijn stomme verbazing sliep ze niet. Ze wilde in bed gaan liggen. Eenmaal op bed zag ze er erg pips uit. Nicole vroeg wat er was en het antwoord was dat ze bang was en ze kon alleen maar huilen.

Wij zijn hierop doorgaan vragen en Fleur gaf te kennen dat ze niet totaal niet bang was voor de dood, maar wel bang was om te stikken en dat ze eigenlijk ook "op" was. Om overdag te leven was geen probleem, maar de nachten waren voor haar dus erg moeilijk. Nicole en ik hebben 's-middags toevallig iemand gesproken die contact kan krijgen met overleden mensen. De naam Bram achtervolgende haar al een paar dagen en toen ze dit vertelde sprong het kippenvel me in de huid, want die Bram was dus onze Ome Bram die jaren geleden al was gestorven. Ik kan het nog sterker vertellen die Ome Bram was Nicole haar peetoom.

Toen Fleur zei dat ze de kracht niet meer had hebben we dit haar verteld en dat er aan de "andere kant" waarschijnlijk een man staat te wachten met een bril op zijn hoofd en dat hij goed was. We hebben ook gezegd dat er daar een wereld is waar alleen maar liefde is en waar het woordje strijden en pijn niet in het woordenboek voorkomt, en dat het daar erg mooi zal zijn.

Vanaf dat moment ging het dus erg snel. Fleur begon heel erg naar adem te happen en haar ogen draaide weg. Redelijk paniek hadden we besloten dat de huisarts en de thuiszorg moesten komen en wel meteen. Nicole heeft Roos uit bed geplukt en dit was ook het moment dat de beide opa's en oma's op gebeldt moesten. We wisten niet wat er precies ging gebeuren, maar het ging drastisch fout, dat zagen we wel. Toen iedereen er was heb ik aan Fleur gevraagd of ze ons kon horen. Ik vroeg of ze in mijn hand kon knijpen of dat ze haar tenen kon bewegen. Dit lukte niet, maar het grietje deed het via haar ogen. Haar oogleden gingen langzaam open en dat was het moment dat de opa's en oma's afscheid moesten nemen. Daarna was het de beurt aan ons. We hebben Bina, haar knuffel, bij haar gelegd en dat was ook het moment dat haar ademhaling een stuk rustiger werd.

Ondertussen was Nicole op mijn plek gaan zitten en nam Fleur in haar armen. Roos zat op het bed en ikzelf zat aan fleur haar rechterkant. De opa's en oma's stonden in een kring om ons heen en de huisarts en thuiszorg stonden op gepaste afstand mee te kijken. De ademhaling werd steeds rustiger en met regelmaat moest ik wat speeksel verwijderen. Na verloop van tijd werd het zakdoekje een beetje rood en gingen haar ogen nog een laatste keer open. Ik kreeg het idee dat ze me aankeek tot midden in mijn ziel en voor de laatste keer hebben gezegd dat we van haar houden en dat ze maar moest gaan. Ze deed haar ogen weer dicht en en blies blies heel voorzichtig en rustig, om 2.15 uur, haar laatste adem uit.

Het gevoel wat er dan in je loskomt valt met geen pen te omschrijven, maar als ik zeg dat ik me klote voel mag ik aannemen dat jullie het wel begrijpen. Tjsaaaa.......wat nu? De broers en zussen zijn gebeld en na verloop van tijd heb ik Fleur naar boven getild. Het grietje moest even gewassen worden en dat was een klusje voor Nicole en Roos. In samenwerking met de thuiszorg hebben mijn kanjers dit met zijn tweetjes gedaan. Hier ben ik niet bijgeweest, omdat ik vond dat dat een moment was voor hun. Toen ik weer boven kwam lag Fleur gewassen en gestreken als een lieve meid op bed. Ik heb haar i-pod gepakt en in haar handen gedrukt en heb de insulinepomp naast haar neergelegd.

Om een uurtje of 5.00 was iedereen weer weg en was het mijn beurt om de tranen te laten lopen. Uiteindelijk kan ik jullie melden dat je kind dood zien gaan iets is wat meer dan erg is, maar dat de manier waarop hetging erg bijzonder en fijn was. Ze was omringd door liefde en het idee dat ze in het hiernamaals is opgevangen door familie doet me erg goed. Daarnaast heb ik Fleur in haar oor gefluisterd dat ze mij en me vrouwen op een een of andere manier moet laten weten dat het goed is en dat ze moet waken over Roosje en Nicole.

Zo, en op deze manier hebben jullie een indruk gekregen over deze rotte, maar ook bijzondere nacht. Wat er voor de rest allemaal is gebeurd dat lezen jullie later wel weer.

Allemaal een dikke welgemeende knuffel van van Laafje Joost

Fleur is er niet meer.....

2011-08-09T06:08:00.000+02:00

Lieve mensen, Fleur is vannacht, 9 augustus 2011, in het bijzijn van alle opa's en oma's om 2.15 uur in de armen van Nicole, Roos en mij overleden.

Joost

De afgelopen 2 dagen.......

2011-08-07T23:31:00.000+02:00

Vrijdagnacht heb ik voor het laatst geblogt en dat betekend dat er bijna twee volle dagen voorbij zijn. Twee volle dagen is niet erg veel, maar in huize waaienberg voelt dat aan als een week. Om de afgelopen twee dagen goed in kaart te brengen begin ik "gewoon" bij het begin en dat is vrijdagnacht. Het vorige blog is geplaatst om 00.32 uur en dat bleek achteraf het begin te zijn voor een erg lange nacht. Een lange nacht voor mij, want de rest heeft gelukkig prima geslapen.

Vrijdagnacht,

Waarom hij lang duurde had te maken met het ijlen van Fleur. Dit ijlen was niet leuk, maar eerlijk is eerlijk zo nu en dan kwam er ook wel eens iets leuk uit en moest ik toch wel lachen. Dit ijlen heeft mevrouw volgehouden tot ver in de ochtend, maar het leek wel of het om een uurtje vier ietsje minder werd. Dit betekende dat er een klein beetje rust kwam met het gevolg dat ik rond 4.30 in een lichte slaap kachelde. Erg fijn alleen ging de wekker om 6.00 uur weer af. Dit was niet fijn, maar ja, de medicijnen moesten er toch echt even in. Nicole was redelijk op tijd wakker en heeft mij toen even afgelost. Ik ben naar boven gevlucht om daar even verder te slapen.

De zaterdag,

Van dit hele ijlen gedoe weet Fleur gelukkig niets meer. We hebben het haar gevraagd, maar het antwoord was dat ze lekker had geslapen. Toch weten we zeker dat ze niet goed rust en om die reden hebben we de huisarts gebelt met de vraag of hij iets voor kon schrijven dat het ijlen verminderd. Dit was geen probleem, maar elk medicijn heeft zijn bijwerking en in dit geval zou Fleur haar diabetes ontregeld kunnen worden. Kut dat hebben wij weer. Is het niet die kanker dan is het wel haar diabetes die ons aan het denken zet. Maar goed, de nacht die achter de rug is was erg pittig en we zijn ook tot de conclussie gekomen dat dit zo niet langer kan en dat we die diabetes maar op de koop toe moeten nemen.

Fleur heeft de rest van de zaterdag als een dood vogeltje op bed gelegen. De visite die kwam hebben we direct naar buiten geloods en zo nu en dan moesten we naar binnen om mevrouw te begleiden richting de wc. Het plassen en poepen blijft een hele onderneming, maar blijft het feit dat ze nog steeds zelf heen en weer loopt.

Om een uurtje of vijf knapte het wijfie lekker op en heeft met haar beste vriendinnetje lekker naar de tv gekeken. Dit was erg fijn en we merken goed dat Fleur het prettig vind als zij aanwezig is. De avond hebben we weer gevuld met een filmpje, maar tot onze verbazing viel ze halverwege in een diepe slaap. Dit vonden we niet vreemd, omdat we haar ook een echte slaappil hadden geven. Tijdens het slikken van die slaappil kreeg ze ook die pil tegen het ijlen. De nacht gingen we dus vol goede moed tegemoed en gelukkig heeft ze die ook rustig doorstaan. Nicole sliep beneden en vertelde dat het allemaal erg "goed" ging. Uiteraard staat het woordje "goed" tussen haakjes, want het kan altijd beter.

De zondag,

Deze dag kan als we hem met de rest van de week vergelijken in het kast "goede dagen". Het ijlen is vrijwel over en dat betekend dat het pilletje werkt en dat haar lichaam langzaam wend aan die rommel die morfine heet. Omdat de zon trouwens niet echt wil schijnen is haar wereldje ondertussen ook erg klein geworden. In de tuin liggen is nu geen optie dus haar uitzicht blijft beperkt tot de 3 muren en de achterruit. Erg vervelend, maar de tv, telefoon en het internet bieden wel de nodige afleiding.

Hyves, facebook, msn en nog meer van dat soort dingen is iets wat Fleur erg graag doet. Het meeste gebeurd via haar ipod en voor de meeste sites heeft ze ook wachtwoorden nodig. Gelukkig waren we van de week zo slim om om deze even op te schrijven. We weten dat we Fleur gaan verliezen en om die reden hebben we ook alle wachtwoorden en gebruikersnamen opgeschreven. Het zou toch lullig zijn als we zometeen ergens niet bij kunnen.

Maar goed ik dwaal af. De zondag is dus redelijk verlopen en zoals het er nu uitziet ziet de nacht er ook goed uit. Fleur slaapt en ademd redelijk rustig. Dit betekend dat ik nu stop en lekker onder de wol kruip, want voordat ik het weet is het weer 6.00 uur. Dus lieve kijkbuisbloglezertjes van me weltrusten en wie weet tot morgen. Mag dit niet lukken dan tot overmorgen of overovermorgen.

Laafje Joost

Een bijwerking van de morfine.....

2011-08-06T00:32:00.001+02:00

Vaak lees ik de reacties dat de mensen niet meer weten wat ze moeten zeggen. Nou ik ken dat gevoel, want eigenlijk weet ik het nu ook even niet meer. Op dit moment, 23.37 uur, ligt Fleur haar eigen verhaal te ijlen. Spongebob met een glazen kom is geweest, Roos en Pepijn, deden ook het een en ander verkeerd, de foto's van de rolstoel waren mislukt en mij ziet ze aan als Ome Arno.

Je kind zo zien liggen is zwaar kut kan ik melden, maar we weten ook dat ze er niets aan kan doen. Vanmiddag zijn we begonnen met de morfinepleisters en een bijwerking is dus het ijlen. Als haar lichaam aan de morfine is gewend zal dit stomme gezwam volgens de specialisten ook weer een stuk minder / over zijn. Blijft het feit dat ze het nu erg druk heeft met haar dromen.

Waarom we aan de morfine zitten terwijl ze geen pijn heeft ???? Morfine blijkt ook een prachtig middel te zijn tegen benauwdheid en benauwd is iets waar Fleur erg veel van heeft. Het enigste wat we nu hopen is dat die stomme pleisters hun werk goed doen en ervoor zorgen dat onze griet een iets beter leven krijgt dan nu.

Ondertussen is het 00.17 uur en is Fleur vele dromen en verhalen verder. Ze is nu weer helder en heeft gezegd dat de lichtjes uit moeten. Nou ja zeggen, het is meer brabbelen. Mijn buurjongetje van 5 kan zich op dit moment beter verstaanbaar maken dan Fleur. Dit moeilijke praten en het niet uit je woorden komen is ook een bijwerking van de morfine. Erg erg vervelend, maar ook dit zal weer overgaan.

Mensen ik stop ermee, want het ziet ernaar uit dat het blog niet mooier wordt dan nu. Iedereen dus weltrusten en geniet een beetje van het leven. En doe dit genieten nu maar, want voordat je het weet kun je elkaar niet meer verstaan en sta je tot je oren in de shit.

Laafje Joost